ผมกับเเฟนคบกันมา 10 เดือนครับ ผมกับเเฟนห่างกัน 5 ปี ผมอายุ 19 อยู่ปี 3 เเล้วครับ ส่วนเเฟนผมอายุ 24 เพิ่งไปทำงานที่ญี่ปุ่นได้ 5 เดือนครับ เธอบอกว่าต้องไป ปีครึ่งครับถึงจะกลับได้ ไปเก็บเงินไห้พ่อกับเเม่ครับ 4 เดือนเเรกที่เราเพิ่งคบกันเเล้วเธออยู่ไทย เรารักกันมาก รักกันดี ไม่เคยทะเลาะกัน เเต่พอเธอต้องไปญี่ปุ่น เธอเริ่มเปลี่ยนไป เธออยู่กับเพื่อนมากขึ้น ฟังเพื่อนมากขึ้น เเละเพื่อนๆของเธอก้ชอบยุเเยงตะเเคงรั่วไห้เธอเลิกกับผมครับ ยุไห้เธอมองคนต่างชาติ คนเวียดนามอะไรงี้ เเละเมื่อสองวันที่ผ่านมา เพื่อนๆของเธอก้ทำสำเร็จครับ เพื่อนๆของเธอบอกไห้ผู้ชายเวียดนามซื้อเเหวนไห้เเฟนผม เเฟนผมไม่อยากรับ เเต่เพื่อนๆบังคับไห้รับไว้ ผมก้ไม่ยอมครับ ผมเลยบอกไห้เเฟนผมเอาไปคืน เเต่เเฟนผมบอกว่าต้องรักษานำ้ใจ เหมื่อนเเฟนผมกลัวจะถูกเพื่อนไล่ออกจากกลุ่มครับ เพราะเธอตัวคนเดียวในต่างเเดนต้องพึ่งเพื่อนคนไทยด้วยกัน เธอจะบอกเลิกผม ทั้งๆที่เราสองคนเคยคุยเรื่องเเต่งงาน มีครอบครัว มากมายเอาไว้ ผมกับเเฟนวางเเผนจะอยู่ด้วยกันที่คอนโดจนผมเรียนจบ เเล้วผมจะขอเธอเเต่งงานเลย เเต่สุดท้าย เเฟนผมเปนคนหัวอ่อนน่ะครับ พ่อเเม่เธอบอกผมประจำ สุดท้ายผมเลิกกับเเฟนมาสองวันเเล้วครับ ยังทำใจไม่ได้ครับ ไม่เข้าใจว่าทำไมคนบางคนถึงชอบทำลายความรักของคนอื่น พวกเขาไม่มีความสุขเลยต้องทำลายความสุขของคนอื่นหรอครับ
เเฟนผมชอบพูดกับผมเสมอว่าผมดูเเลเธอไม่ได้ ไม่มีเงิน อะไรประมาณนี้ ซึ่งเมื่อก่อนเธอสัญญากับผมว่าจะรักผมในวันที่ผมไม่มีอะไร จนถึงวันที่ผมมีพร้อมทุกอย่าง เเต่สุดท้าย เธอก้ทิ้งผมไป ฟังเพื่อนๆของเธอ ส่วนตัวผมเองก้ไม่ได้ไม่มีอนาคตน่ะครับ ผมจบอินเตอมา สอบเทียบเข้ามหาลัยอินเตอได้ตอนอายุ16 ปี สอบติดวิศวะคอมครับ คาดว่าจะเรียนจบตอนอายุ 20 เพราะเรียนเเค่ 4 ปี พอเรียนจบก้จะไปเรียนการบิน เพราะผมอยากเปนนักบินครับ ไปเรียนนักบินอีก 1ปี ต่อที่อเมกาครับ เเต่เหมื่อนเเฟนของผมรอไม่ได้ บวกกับ คนรอบข้างชอบยุเเยงตะเเคงรั่วครับ เเฟนผมขี้กลัวด้วย เเถมยังหัวอ่อนเชื่อคนง่าย ผมพยายามเตือนเธอเเล้ว เเต่เธอจะฟังคนที่อายุมากกว่าครับ พวกเพื่อนๆ รุ่นพี่เธอครับ เพราะพวกนั้นคอยช่วยเหลือเธอหลายอย่างตอนยุญี่ปุ่น สุดท้ายตอนนี้ผมเสียผู้หญิงที่ผมรักมาก อยากสร้างอนาคตกับเขา เธอบล้อกไลผม ตัดผมจากชีวิตของเธอ เเถมเพื่อนเธอยังมาบอกผมอีกว่า “ไห้ตายยังไงกูก้ไม่ไห้เพื่อนกูกลับไป”
ผมไม่เคยนอกใจหรือทำไห้เเฟนผมเสียใจเลยครับ ผมรักเเฟนผมคนเดียว ทำทุกอย่างเพื่อเธอ ทุกวันนี้ผมรีบกลับบ้าน มาเพื่อคุยกับเธอเพราะเวลาของญี่ปุ่นเร็วกว่าไทย 2ชั่วโมง ผมรักเธอมาก ผมไปทำงานพาททามเก็บเงินเพื่อที่จะบินไปหาเธอ อย่างล่าสุด ผมเพิ่งบินไปหาเธอช่วงปีใหม่ เงินหมดเลยครับ เเต่เพราะรัก ผมเลยยอมครับ โดยเดือนหน้าผมคิดจะไปหาเธออีกครับ เเต่คงไม่ได้ไปเเล้วเพราะเธอไปจากผมเเล้ว ผมเสียใจมากครับ ตั้งเเต่ผมเกิดมา ผมไม่เคยเสียใจขนาดนี้ ผมไม่เคยรักไครมากเท่านี้ ผมกินข้าวไม่ลง นั่งเฉยๆทั้งวัน หาทางออกไม่เจอ ที่จะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี้ ทุกวันนี้ผมไม่ได้นอนในห้องนอนของผมเเล้ว เพราะผมจะคิดถึงช่วงเวลาที่คอลกับเธอ ผมจึงต้องลงมานอนห้องรับเเขก ชีวิตผมเเย่มากตั้งเเต่เธอไปจากผม ผมหาความสุขไม่เจอ เเหละมีหลายๆครั้งที่ผมคิดอยากฆ่าตัวตาย เเต่ผมก้กลัวไม่กล้าครับ ผมไม่เคยโกรธเเฟนผมครับเเต่เสียใจที่เธอเห็นคนอื่นสำคัญกว่าผมที่เธอเเครคนอื่นมากกว่าผมเเละเชื่อคำพูดคนอื่นมากกว่าของเเฟนตัวเอง ผมเคยไปปรึกษาเพื่อนของผมเเละคนรอบข้าง ต่างบอกว่าอย่าไปเสียดายเลย เพราะเเฟนผมเห็นเเก่เงิน ซึ่งผมเองก้ไม่อยากจะเชื่อว่าเเฟนผมเป็นผู้หญิงเเบบนั้นครับ เเต่เธอจะพูดเสมอว่า ผมไม่มีเงินดูเเลเธอไม่ได้ อยากหาผัวรวยๆที่ทำงานเเล้วอายุมากกว่า มันเจ็บมากครับเเต่ทุกครั้งที่เธอพูดเเบบนี้ผมเองต้องเปนฝ่ายง้อเธอครับเปนเเบบนี้ตั้งเเต่เธอเริ่มทำงานตั้งเเต่เธอไปญี่ปุ่นเพราะงานหนักมากครับบวกกับเมื่อก่อนที่เธอยังยุไทยตอนคบกับผมเเรกๆเธอเพิ่งเรียนจบยังไม่ทำงานเลยครับเลยไม่เคยรำบาก ที่ผ่านมาผมคิดเสมอว่าคนนี้คือคนที่ใช่คนที่ผมจะรักไปจนวันตาย เเต่สุดท้ายเธอหักหัวใจผม จนผมไม่กล้ามีความรักอีกเลย ผมเลยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่รักไครอีกเลยจนกว่าผมจะเรียนจบ ได้เปนนักบินเหมื่อนที่ฝันไว้เเล้วค่อยคิดเรื่องความรัก เพราะตอนนั้นหน้าที่การงานเเละฐานะของผมมันมั่นคงเเล้ว เธอเเครเพื่อนเธอมากครับ เธอบอกผมเสมอ เธอไม่ค่อยมีเวลาไห้ผมเพราะรุ่นพี่เธอชอบชวนไปนู่นมานี่เเล้วเธอเองก้ไม่กล้าปติเสจครับ เพราะความเกรงใจที่พวกเขาคอยช่วยเหลือเธอ ทำไห้ผมกับเเฟนไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกัน ตอนนี้ผมเหมื่อนตายทั้งเปนครับ เพราะความรักของผมถูกทำลายเพราะคนรอบข้างเเฟนผม ผมควรทำยังไงดีครับ ผมควรเสียดายไหม ผมจะทำยังไงต่อไปดี ผมคิดอะไรไม่ออกเลยตัดสินใจตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเป็นกระทู้เเรกของผมเลยครับ ใจนึงผมก้คิดว่าเเฟนผมบอกเลิกผมเเค่เพราะเเหวนวงเดียวที่ผู้ชายเวียดนามไห้ ผมไม่อยากเชื่อเลย
เเฟนบอกเลิกผม เพราะเเฟนผมโดนยุเเยงตะเเคงรั่วจากคนรอบข้าง เพื่อนๆคิดยังไงครับ
เเฟนผมชอบพูดกับผมเสมอว่าผมดูเเลเธอไม่ได้ ไม่มีเงิน อะไรประมาณนี้ ซึ่งเมื่อก่อนเธอสัญญากับผมว่าจะรักผมในวันที่ผมไม่มีอะไร จนถึงวันที่ผมมีพร้อมทุกอย่าง เเต่สุดท้าย เธอก้ทิ้งผมไป ฟังเพื่อนๆของเธอ ส่วนตัวผมเองก้ไม่ได้ไม่มีอนาคตน่ะครับ ผมจบอินเตอมา สอบเทียบเข้ามหาลัยอินเตอได้ตอนอายุ16 ปี สอบติดวิศวะคอมครับ คาดว่าจะเรียนจบตอนอายุ 20 เพราะเรียนเเค่ 4 ปี พอเรียนจบก้จะไปเรียนการบิน เพราะผมอยากเปนนักบินครับ ไปเรียนนักบินอีก 1ปี ต่อที่อเมกาครับ เเต่เหมื่อนเเฟนของผมรอไม่ได้ บวกกับ คนรอบข้างชอบยุเเยงตะเเคงรั่วครับ เเฟนผมขี้กลัวด้วย เเถมยังหัวอ่อนเชื่อคนง่าย ผมพยายามเตือนเธอเเล้ว เเต่เธอจะฟังคนที่อายุมากกว่าครับ พวกเพื่อนๆ รุ่นพี่เธอครับ เพราะพวกนั้นคอยช่วยเหลือเธอหลายอย่างตอนยุญี่ปุ่น สุดท้ายตอนนี้ผมเสียผู้หญิงที่ผมรักมาก อยากสร้างอนาคตกับเขา เธอบล้อกไลผม ตัดผมจากชีวิตของเธอ เเถมเพื่อนเธอยังมาบอกผมอีกว่า “ไห้ตายยังไงกูก้ไม่ไห้เพื่อนกูกลับไป”
ผมไม่เคยนอกใจหรือทำไห้เเฟนผมเสียใจเลยครับ ผมรักเเฟนผมคนเดียว ทำทุกอย่างเพื่อเธอ ทุกวันนี้ผมรีบกลับบ้าน มาเพื่อคุยกับเธอเพราะเวลาของญี่ปุ่นเร็วกว่าไทย 2ชั่วโมง ผมรักเธอมาก ผมไปทำงานพาททามเก็บเงินเพื่อที่จะบินไปหาเธอ อย่างล่าสุด ผมเพิ่งบินไปหาเธอช่วงปีใหม่ เงินหมดเลยครับ เเต่เพราะรัก ผมเลยยอมครับ โดยเดือนหน้าผมคิดจะไปหาเธออีกครับ เเต่คงไม่ได้ไปเเล้วเพราะเธอไปจากผมเเล้ว ผมเสียใจมากครับ ตั้งเเต่ผมเกิดมา ผมไม่เคยเสียใจขนาดนี้ ผมไม่เคยรักไครมากเท่านี้ ผมกินข้าวไม่ลง นั่งเฉยๆทั้งวัน หาทางออกไม่เจอ ที่จะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี้ ทุกวันนี้ผมไม่ได้นอนในห้องนอนของผมเเล้ว เพราะผมจะคิดถึงช่วงเวลาที่คอลกับเธอ ผมจึงต้องลงมานอนห้องรับเเขก ชีวิตผมเเย่มากตั้งเเต่เธอไปจากผม ผมหาความสุขไม่เจอ เเหละมีหลายๆครั้งที่ผมคิดอยากฆ่าตัวตาย เเต่ผมก้กลัวไม่กล้าครับ ผมไม่เคยโกรธเเฟนผมครับเเต่เสียใจที่เธอเห็นคนอื่นสำคัญกว่าผมที่เธอเเครคนอื่นมากกว่าผมเเละเชื่อคำพูดคนอื่นมากกว่าของเเฟนตัวเอง ผมเคยไปปรึกษาเพื่อนของผมเเละคนรอบข้าง ต่างบอกว่าอย่าไปเสียดายเลย เพราะเเฟนผมเห็นเเก่เงิน ซึ่งผมเองก้ไม่อยากจะเชื่อว่าเเฟนผมเป็นผู้หญิงเเบบนั้นครับ เเต่เธอจะพูดเสมอว่า ผมไม่มีเงินดูเเลเธอไม่ได้ อยากหาผัวรวยๆที่ทำงานเเล้วอายุมากกว่า มันเจ็บมากครับเเต่ทุกครั้งที่เธอพูดเเบบนี้ผมเองต้องเปนฝ่ายง้อเธอครับเปนเเบบนี้ตั้งเเต่เธอเริ่มทำงานตั้งเเต่เธอไปญี่ปุ่นเพราะงานหนักมากครับบวกกับเมื่อก่อนที่เธอยังยุไทยตอนคบกับผมเเรกๆเธอเพิ่งเรียนจบยังไม่ทำงานเลยครับเลยไม่เคยรำบาก ที่ผ่านมาผมคิดเสมอว่าคนนี้คือคนที่ใช่คนที่ผมจะรักไปจนวันตาย เเต่สุดท้ายเธอหักหัวใจผม จนผมไม่กล้ามีความรักอีกเลย ผมเลยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่รักไครอีกเลยจนกว่าผมจะเรียนจบ ได้เปนนักบินเหมื่อนที่ฝันไว้เเล้วค่อยคิดเรื่องความรัก เพราะตอนนั้นหน้าที่การงานเเละฐานะของผมมันมั่นคงเเล้ว เธอเเครเพื่อนเธอมากครับ เธอบอกผมเสมอ เธอไม่ค่อยมีเวลาไห้ผมเพราะรุ่นพี่เธอชอบชวนไปนู่นมานี่เเล้วเธอเองก้ไม่กล้าปติเสจครับ เพราะความเกรงใจที่พวกเขาคอยช่วยเหลือเธอ ทำไห้ผมกับเเฟนไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกัน ตอนนี้ผมเหมื่อนตายทั้งเปนครับ เพราะความรักของผมถูกทำลายเพราะคนรอบข้างเเฟนผม ผมควรทำยังไงดีครับ ผมควรเสียดายไหม ผมจะทำยังไงต่อไปดี ผมคิดอะไรไม่ออกเลยตัดสินใจตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเป็นกระทู้เเรกของผมเลยครับ ใจนึงผมก้คิดว่าเเฟนผมบอกเลิกผมเเค่เพราะเเหวนวงเดียวที่ผู้ชายเวียดนามไห้ ผมไม่อยากเชื่อเลย