ไม่ได้คุยกับมาเกือบจะปีหนึ่งแล้ว ทำไงดี

เราเป็นเด็กบ้านนอกอยู่กับยายแม่ตั้งแต่เล็กหน้าแม่ก็เกือบจะจำไม่ได้ ได้คุยกับแม่เกือบจะนับครั้งได้แต่พอเราโตขึ้นแม่ก็อยากให้เราไปอยู่กับเค้าทั้งๆที่ไม่ได้เห็นหน้ากันมาเกือบจะ12ปี ไอ้เราก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเด็กบ้านนอกอะเนาะก็ได้ยอนคำว่าเมืองนอกหรือต่างประเทศเราก็อยากไปไงเพราะอยากออกไปดูไปเห็นโลกภายนอกเออว่าเค้าอยู่อยากไง ตอนเด็กเราอยากเป็นแอร์เราก็วาดฝันไว้ว่าถ้าไม่อยู่นอกเราจะเป็นแอร์ให้ได้แต่คือตอนนั้นเราเด็กไงไม่รู้เรื่องอะไรก็คิดฝันไปแต่พอมาอยู่จริงเออทำไมไม่เหมือนที่คืดทำไมแม่ของเราไม่เหมือนแม่คนอื่นทำไมดุจัง ไอ้เราก็เพิ่งคิดได้ว่าเค้าอยากให้เราได้อยากให้เราดี คือเราอยู่ที่สวีเดนและที่นี่มีกฏคือไม่ให้พ่อแม่ตีเด็กไม่งั้นเค้าจะแยกครอบครัวทันที แต่แม่ไม่เคยตีเราเลยนะแค่ว่าแค่ด่าเออมันดีว่ะคือเราคิดนะแต่คือไอ้คำด่าอ่ะแทนที่เราจะเก็บมาปรับปรุงแต่เรากลับเก็บมาดูถูกตัวเองว่าอย่างงั้นอย่างงี้ ก็เข้าใจว่าวัฒนธรรมมันต่างกันแต่คือคำพูดของแม่เรามันเจ็บอ่ะ มันถูกไปหมดเลย คือเค้ารู้ได้อย่างไรในเมื่อเค้าไม่รู้จักเราเลย แต่คือเมื่อปีก่อนเรามีแฟนและตอนนี้ก็ยังคบอยู่แต่พอคบไปไม่นานแม่เราก็ไม่ยอมคุยกับเราคือไม่คุยเลย หลายคนก็บอกว่าเออเนี่ยแม่เธออาจจะอยากให้เธอช่วยแบ่งเบาภาระบ้านบางก็บอกเออเค้าอาจจะหวงไม่อยากให้เธอมีแฟนแต่ส่วนตัวเราเราไม่รู้อ่ะ มีใครเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ไหมหรือมีความคิดเห็นอะไรก็ช่วยเราหน่อยนะ มันทรมานอยู่แบบคนที่ไม่มีแม่และอยู่ท่ามกลางคนที่มีแม่มันเจ็บ มีอะไรก็ถามได้นะ ป.ล. ภาษาไม่ค่อยเก่งต้องขออภัยด้วนนะที่นี้