ทุกครั้งที่มีมรสุมชีวิตเข้ามาจิตใจผมย่ำแย่มากเเละคิดในเเง่ลบมากกว่าและจะทำร้ายตัวเองจนมีแต่แผลทั้งตัวจิตผมป่วยไหมครับ

ขอทางออกนะครับไม่ใช่คำตอกย้ำ คือผมอายุ21ทุกครั้งที่ผมเครียดผมจะจมอยู่กับมันรู้สึกหมดหวังในชีวิตหมดเเรงท้อเเท้ มืดมน สมองมันสร้างขึ้นมาให้ผมคิดในเเง่ลบเสมอ เช่น น่าจะตายไปและผมจะคิดเสมอว่าการตายเป็นสิ่งที่ดีสำหรับผมเมื่อหาทางออกไม่ได้ ครั้งแรกที่ทำร้ายตัวเองคือผมเห็นมีดปอกผลไม้วางอยู่ในตอนนั้นน้ำตาค่อยๆไหลออกมาช้าๆผมคว้ามีดมาค่อยๆกรีดลงไปที่ขาอ่อนข้างขวา ตอนนั้นรู้สึกเจ็บ...แต่ทุกครั้งที่รู้ถึงความเจ็บเเละมองดูเลือดไหลตามขา..ผมกลับรู้สึกดีขึ้น..ผมกรีดซ้ำๆจนจิตใจดีขึ้นแล้วนึกขึ้นได้ว่านี่ตนเองทำอะไรลงไป และหลังจากนั้นผมก็ทำแบบนี้มาตลอดจนตอนนี้ทั้งตัวผมมีแต่แผลเป็นเต็มไปหมด...ผมเคยผูกคอตายเเต่มีเพื่อนมาช่วยไว้..ผมควรจะหาทางออกกับอาการเหล่านี้ยังไงออกจากจุดนี้ยังไง..ผมเครียดมากครับ