คำถามที่ไม่สามารถหาคำตอบได้

เกิดมีคำถามในตัวผมขึ้นมาเป็นหลายร้อยคำถามหรืออาจจะเป็นล้านๆคำถาม ว่าเกิดมาเพื่ออะไรเกิดมาทำไม ผมรู้ว่าทุกคนมีคุณค่าของชีวิตชีวิตเราทำอะไรได้หลายอย่าง แต่มันไม่ใช่กับผม ผมจำได้ว่าการลืมตาของผมครั้งแรกผมมองดูโลกนี้มันช่างสวยงามวิเศษเหลือเกิน ผมจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนอุ้มผมไว้ตอนนั้นอาจจะเป็นพ่อหรือแม่หรืออาจจะเป็นปู่ ผมไม่ค่อยเชื่อมั่นการวนเวียนวัฏจักรตายเกิด เรื่องของศาสนาบ้าง แต่ผมก็ยังนับถือศาสนาพุทธอยู่ เพราะผมเชื่อมั่นในความดีเพราะท้ายที่สุดทำดียังไงมันก็ต้องได้ดีแต่ผมไม่รู้ว่าผลมันจะมาช้าหรือว่ามาไว แต่มองนึกถึงในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ดีลงไปโดยการเอาผลดีใส่ตัวเอง มันอาจจะเห็นผลไวแต่ไม่รู้ว่าผลที่ไม่ดีมันจะตามมาตอนไหน และสิ่งที่ผมเชื่อมั่นที่สุดก็คือ สิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้เลยแต่กลับเป็นไปได้นั่นแหละสิ่งที่ทำให้ผมนับถือศาสนาพุทธ และบางครั้งในบางเวลาก็มีคำถามอยู่ไหนหัวของผมว่าโลกเกิดขึ้นมาได้ยังไงใครเป็นคนสร้าง จริงๆแล้วคำถามนี้มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตัวผมหรอกนะ ผมอาจจะมีคำถามมากมายในหัวของผมบางคำถามก็ยังหาคำตอบไม่ได้เลย โดยเฉพาะตัวของผมเองว่าเกิดมาทำไมเราเกิดมาเพื่ออะไร เกิดมาเพื่อได้ความรู้เหรอแล้วยังไงต่อ ต่อด้วยการทำงานหาเงิน มีลูกมีเมียเลี้ยงดูพวกเขา แล้วก็สิ่งสำคัญคือการเลี้ยงดูคนที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก พอเราแก่ไปคนที่เราเลี้ยงดูเขากับเลี้ยงดูเรา แล้วเราก็ตายนั่นหรอมันคือวัฏจักรของมนุษย์ แล้วผมจะไปที่ไหนต่อล่ะเรื่องความเชื่อหลังความตายผมไม่รู้ว่ามันมีจริงหรือเปล่าแต่ผมไม่ได้ลบหลู่นะ ตอนตายเดี๋ยวก็คงได้รู้มั้ง ตอนนี้มันถึงวัยที่ผมจะต้องทำงานแล้ว และอีกอย่างผมควรจะมีใครสักคนที่ผมต้องการให้เขาเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกับผม และผมก็ได้หาใครหลายๆคนที่ผมต้องการหาแต่มันก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่ผมคิดไว้ คนบางคนก็ไม่ได้เข้ากับเรา การเจ็บปวดนี่มันคืออะไร ทำไมเราต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องพวกนี้ด้วย ใช่ผมเข้าใจความรักดี ในบางครั้งมันก็แทบทนไม่ไหว กับการที่เรารักใครไปซักคนทุ่มเทจนหมดตัว โดยที่การตอบรับมามันไม่ได้เป็นสิ่งที่เราคิดไว้ ผมเหนื่อยแต่ชีวิตมันต้องเดินต่อไป ผมพักผมหยุดที่จะหาใครสักคน บางทีคนที่เข้าใจคุณอาจจะเข้ามาในชีวิตตอนไหนแล้วก็ไม่รู้ การที่คุณโดนหักอกมาไม่ใช่ว่าคุณจะต้องปิดกั้นใครคนหนึ่งไว้ เพราะการปิดกั้น 1% ของชีวิตคุณ  1% ที่ว่ามันอาจจะเป็นทั้งชีวิตของคุณก็เป็นไปได้ ผมขอบอกคนที่อ่านกระทู้ผมทุกๆคนว่าอย่าพยายามปิดกั้นคนอื่นไว้หรือว่าปิดกั้นตัวเองไว้ จริงๆแล้วผมเป็นคนมองโลกที่แคบ แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองหรือคนอื่นๆไว้ ผมยังรับฟังเรื่องราวต่างๆของผู้คนมากมาย จริงๆแล้วผมก็มีโลกส่วนตัวสูงอยู่เหมือนกัน เพราะตอนนี้และในเวลานี้ผมไม่มีเพื่อนเลยสักคนมีแต่คอม notebook โทรศัพท์ ที่อยู่เป็นเพื่อนผมตลอดเวลา ถึงแม้ของพวกนั้นจะไม่มีวิญญาณไม่มีหัวใจไม่มีการแสดงความคิดเห็นใดๆ แต่มันก็ยังทำงานอยู่ทำให้เรามีความรักมัน มีเสียงหัวเราะกับมัน และมีความหัวร้อนอยู่กับมัน แต่ในบางครั้งที่ดูบ้าไปหน่อยก็คือ ผมยืนอยู่ตรงหน้าคอมบางทีผมก็คุยกับมันบ้างว่าเราจะทำยังไงต่อไป ใช่ผมคิดว่าผมคงเพี้ยนไปแล้วผมคงบ้าไปแล้ว แต่ผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับมันมานานพอสมควรมันคือเพื่อนคนแรกและเป็นเพื่อนคนที่อยู่ในปัจจุบัน ทุกอย่างล้วนมีชีวิตโดยความคิดของตัวเราเองว่า เราจะคิดให้มันเป็นอย่างไร มีคำหนึ่งคำที่ผมฟังแล้วขึ้นใจมากผมจำไม่ได้ว่าฟังคำนี้มาจากใคร นั่นก็คือ ความรู้ไม่อาจสู้จินตนาการ ใช่ผมอาจจะมีจินตนาการสูงไปหน่อย แต่อย่างไรก็ช่างทุกๆวันผมก็ยังรอ รอใครสักคนที่จะเข้ามาในชีวิตผม ผมอาจจะผ่านความรักมาเยอะและความสัมพันธ์อาจจะสูง ผมไม่ได้หมายถึงการมีเพศสัมพันธ์นะ มันคือความรู้สึกของผมที่มีต่อคนๆนั้น ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความสัมพันธ์ที่ดีต่อคนอื่นมันเกิดขึ้นมาได้เพราะอะไรกัน นั่นก็เป็นหนึ่งในคำถามในหัวผมเหมือนกันว่าทำไมกัน หรือว่าเป็นเพราะการที่เราพูดคุยกันในทุกๆเรื่องและก็ในทุกแบบ และที่สำคัญคือการบอกความรู้สึกในตอนนี้ให้เขาฟังว่า ผมรักคุณนะ และจะรักแบบนี้ตลอดไป และในตอนจบมันมาไวมากผมก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงต้องจบแบบนี้นะ มันถึงเวลาแล้วสินะใช่เวลาที่เราจะต้องเจ็บปวดใจ ไม่มียาวิเศษใดๆที่ทำให้อาการเหล่านั้นหายไป หรือว่าเวลา หลายคนคงคิดว่าเวลาคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ทำให้เราหายจากอาการเจ็บปวดใจ ผมคิดว่าเป็นตัวเราเองมากกว่าว่าเราจะทำยังไงต่อไป เราจะต้องยอมรับความเป็นจริงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ผมอาจจะใช้เวลาในการลืมความรักครั้งนี้ไม่รู้ว่าไวหรือเปล่านะแต่ผมก็ใช้เวลามา 5 6 เดือน ภายใน 5 6 เดือนนี้ผมทำอะไรไปบ้างกับสิ่งที่ทำให้ผมปวดใจ นั่นก็คือทำตัวเหมือนปกติใช้ชีวิตแบบปกติและสิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือการที่ผมไม่นึกถึงคนนั้นเลย ดูหนังฟังเพลงเล่นเกม อยู่แบบนั้น 5 6 เดือน ถ้าจะหาคนคุยใหม่ๆหาเพื่อนคุยในเกมบ้าง บางทีในบางเวลาผมก็ยิ้มได้หัวเราะออก ผมคิดว่าบางคนอาจจะลืมช้าบางคนอาจจะลืมไวเพราะผมคิดว่ามันเป็นเพราะตัวเขาเองมากกว่า มาถึงที่จุดที่ผมเองต้องมาอยู่คนเดียวไม่มีใคร บางทีผมก็อยากจะเล่าเรื่องใครคนนึงได้ฟัง ผมอยากระบายอยากพูด ผมก็เลยมาพูดในกระทู้พันทิป คุณมีคำถามมากมายบางคำถามคุณค้นหาคำตอบได้ แต่บางคำถามคุณยังไม่สามารถหาคำตอบได้ บางคำถามที่เกิดมาพร้อมกับตัวเราแต่ยังไม่สามารถหาคำตอบได้