ผมกับแฟนคบกันมาปีนี้เข้าปีที่4
ผมเริ่มรู้สึกเบื่อชีวิตในกทม. เพราะผมอยู่ที่กทม.มาตั้งแต่อายุ19
ตอนอายุ 19ผมเข้ามาเรียนมหาลัยที่นี่ ทำงานด้วยเรียนด้วย ใช้ชีวิตในกรุงเทพมาก็นานมากจนทุกวันนี้ก็อายุ 36แล้ว แล้วที่บ้านก็มีไร่อยู่พอสมควร ผมอยากรับหน้าที่นี้ต่อจากพ่อกับแม่ ซึ่งท่านก็อายุมากแล้ว ขับรถเองก็ไม่ค่อยสะดวก ทำไร่ก็ไม่ค่อยไหวแล้ว
จนเมื่อปลายเดือน กพ. พ่อผมป่วยหนักเข้ารพ. มันทำให้ผมคิดได้ว่าจะต้องกลับไปดูแลท่านทั้งสองได้แล้ว เพราะที่ทางที่บ้านก็มี บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ ชีวิตที่ได้อยู่ใกล้ๆท่าน ดูแลท่านทั้งสอง น่าจะมีความสุขกว่าที่จะอยู่กรุงเทพฯ ผมเป็นลูกคนสุดท้อง เรามีพี่น้องกันทั้งหมด 3คน
วันนี้ผมได้ชวนแฟน ว่ากลับไปอยู่บ้านกับผมมั๊ย ไปเริ่มต้นนับ 0ใหม่ที่บ้านผม ไปทำไร่ทำสวนกัน มีชีวิตแบบพอเพียง ที่บ้าน แต่คำพูดที่ผมได้รับคือเขาบอกว่าผมเห็นแก่ตัว เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีรายได้ต่อเดือน คือตอนนี้แฟนผมทำงานกินเงินเดือนอยู่ครับ แต่ในสิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไมเขาถึงว่าผมเห็นแก่ตัว ทั้งๆที่ผมชวนเขาไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันที่บ้านผม???
ในหัวผมที่วางแผนไว้คือ เราจะปลูกพืช ปลูกผักหลายๆแบบ ซึ่งแต่ละแบบจะให้ผลิตที่ สั้น-ยาว ตามกันไป 2-3เดือนแรก อาจจะยังไม่มีรายได้อะไร แต่ในระยะยาวเราจะมีรายได้เข้ามาทุกวัน และในระหว่างที่รอผลผลิตผมก็จะทำร้านให้เขาขายของที่หน้าบ้าน หรือไม่ก็วิ่งขายตามตลาด แค่ขยันไม่เกี่ยงก็พอ
จริงๆเรื่องนี้ผมเคยเกริ่นกับเขาไว้แล้ว ว่าผมชวนเขากลับบ้านด้วยกันนะ เขาก็บอกว่าถ้าให้เขาไปด้วยเขาขอเงินเดือนจากผม เท่าที่เขาเคยได้อยู่ทุกวันนี้ด้วยนะ ผมบอกผมไม่มีให้ เขาก็เงียบ ผมก็เลยยอกว่าระหว่างที่รอผลผลิต เราก็ทำร้านขายของกัน จนวันนี้ผมอยากได้ความแน่ใจเลยถามเขาไปอีกรอบ แต่คำตอบที่ได้ มันมีเงื่อนไขมากมาย กับคำว่าผม เห็นแก่ตัว คือผมอยากให้เขาคิดว่าเขาไปอยู่ในฐานะลูกสะใภ้ ช่วยลูกชายเขาทำมาหากิน ไม่ได้ไปนั่งกิน นอนกินอยู่เฉยๆ
ผมควรทำไงดีครับ ควรพูดกับเขาว่าไงดี....
ขอบคุณทุกๆความคิดเห็นและที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้นะครับ.😢
ถ้าแฟนคุณชวนไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้าน ตจว. คุณจะไปต่อหรือพอแค่นี้
ผมเริ่มรู้สึกเบื่อชีวิตในกทม. เพราะผมอยู่ที่กทม.มาตั้งแต่อายุ19
ตอนอายุ 19ผมเข้ามาเรียนมหาลัยที่นี่ ทำงานด้วยเรียนด้วย ใช้ชีวิตในกรุงเทพมาก็นานมากจนทุกวันนี้ก็อายุ 36แล้ว แล้วที่บ้านก็มีไร่อยู่พอสมควร ผมอยากรับหน้าที่นี้ต่อจากพ่อกับแม่ ซึ่งท่านก็อายุมากแล้ว ขับรถเองก็ไม่ค่อยสะดวก ทำไร่ก็ไม่ค่อยไหวแล้ว
จนเมื่อปลายเดือน กพ. พ่อผมป่วยหนักเข้ารพ. มันทำให้ผมคิดได้ว่าจะต้องกลับไปดูแลท่านทั้งสองได้แล้ว เพราะที่ทางที่บ้านก็มี บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ ชีวิตที่ได้อยู่ใกล้ๆท่าน ดูแลท่านทั้งสอง น่าจะมีความสุขกว่าที่จะอยู่กรุงเทพฯ ผมเป็นลูกคนสุดท้อง เรามีพี่น้องกันทั้งหมด 3คน
วันนี้ผมได้ชวนแฟน ว่ากลับไปอยู่บ้านกับผมมั๊ย ไปเริ่มต้นนับ 0ใหม่ที่บ้านผม ไปทำไร่ทำสวนกัน มีชีวิตแบบพอเพียง ที่บ้าน แต่คำพูดที่ผมได้รับคือเขาบอกว่าผมเห็นแก่ตัว เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีรายได้ต่อเดือน คือตอนนี้แฟนผมทำงานกินเงินเดือนอยู่ครับ แต่ในสิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไมเขาถึงว่าผมเห็นแก่ตัว ทั้งๆที่ผมชวนเขาไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันที่บ้านผม???
ในหัวผมที่วางแผนไว้คือ เราจะปลูกพืช ปลูกผักหลายๆแบบ ซึ่งแต่ละแบบจะให้ผลิตที่ สั้น-ยาว ตามกันไป 2-3เดือนแรก อาจจะยังไม่มีรายได้อะไร แต่ในระยะยาวเราจะมีรายได้เข้ามาทุกวัน และในระหว่างที่รอผลผลิตผมก็จะทำร้านให้เขาขายของที่หน้าบ้าน หรือไม่ก็วิ่งขายตามตลาด แค่ขยันไม่เกี่ยงก็พอ
จริงๆเรื่องนี้ผมเคยเกริ่นกับเขาไว้แล้ว ว่าผมชวนเขากลับบ้านด้วยกันนะ เขาก็บอกว่าถ้าให้เขาไปด้วยเขาขอเงินเดือนจากผม เท่าที่เขาเคยได้อยู่ทุกวันนี้ด้วยนะ ผมบอกผมไม่มีให้ เขาก็เงียบ ผมก็เลยยอกว่าระหว่างที่รอผลผลิต เราก็ทำร้านขายของกัน จนวันนี้ผมอยากได้ความแน่ใจเลยถามเขาไปอีกรอบ แต่คำตอบที่ได้ มันมีเงื่อนไขมากมาย กับคำว่าผม เห็นแก่ตัว คือผมอยากให้เขาคิดว่าเขาไปอยู่ในฐานะลูกสะใภ้ ช่วยลูกชายเขาทำมาหากิน ไม่ได้ไปนั่งกิน นอนกินอยู่เฉยๆ
ผมควรทำไงดีครับ ควรพูดกับเขาว่าไงดี....
ขอบคุณทุกๆความคิดเห็นและที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้นะครับ.😢