เคยมีความรู้สึก สงสาร สังขารบ้างไหมครับ (ห้ามดร่าม่านะครับ) ถือว่าเป็น Comunity ธรรมะยุคใหม่
สวัสดีครับพี่น้องชาวธรรมะ ผมชื่อ นาย สอง
ผมเป็นพนักงานออฟฟิต ที่ตำแหน่งงานสูงลิบ แต่ผมก็ไม่ได้ยึดติดอะไร ทำตัวตามสบายเพราะผมรู้ดี และตระหนักทุกวันว่า คนเรามีวันสุดท้าย มาตัวเปล่าไปตัวเปล่า ? ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ศิล5 ก็ยึดถือได้ มดไม่ฆ่า คิดดูเอาครับ (ที่ไม่ฆ่าก็เพราะ ผมฟังธรรมะมาครับ ได้ยินได้ฟังมาว่า สัตว์เดริฉาน มันน่าสงสารที่ชีวิตเกิดมาไม่รู้เรื่อง แถมต้องหากินด้วยวิธีการฆ่า ซึ่งมันก่อกรรมด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว เราไม่ควรไปซ้ำเติม)
เข้าเรื่องเลย คือเนื่องจากผมก็เป็นพนักงานที่ต้องออกไปคุยงาน หรือพบกับบุคคลสำคัญอยู่บ่อย แต่สิ่งที่ผมชอบทำก็คือ ขี้เกลียดอาบน้ำ 555+ จี้ไหมละครับ ใช่ครับผมไม่ชอบอาบน้ำ และไม่ค่อยแปรงฟัน เอาง่ายๆชกมกพอประมาณช่วงหลังๆ เหตุผลเดียวที่ผมไม่อาบคือผมขี้เกลียด + กับความรู้สึกว่า รางก่ายดูแลดีไปมันก็เท่านั้น อนิจจัง ทุกข์ขัง อนัตตา ผมก็ตั้ง Target ไว้ว่า ผมตอบแทนพระคุณพ่อแม่ และเมียได้ประมาณนึง ผมก็จะไปบวช ช่วงบันป้าย ด้วยทรัพย์สินที่ผมสร้างมา ก็จะยกให้ ครอบครัว แบ่งกันตามความสำคัญ (โอ้วแม่เจ้า เหมือนเยอะ ) เล่าซะยาว
ขอเข้าเรื่องอีกที
คือหลังจากผลทำพฤติกรรมที่เฉยๆผมรู้สึกว่าผมไม่ได้ยึดติดกับกายสังขารเท่าไหร่ มันก็เลยตอบแทนผม ด้วยการ "หน้าแก่ก่อนวัย"หิวแตกแห้ง"จนตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนสงสารมันที่ไม่ค่อยดูแลใส่ใจมันเท่าที่ควร
มีท่านใดเคยมีอารมณ์แบบไม่ได้อะไรมากมายกับร่างกายแต่อยู่ดีๆก็เกิดรู้สึกสงสารสังขาร มันขึ้นมาบ้างไหมครับ
ธรรมะสวัสดี55+ขอบคุณสำหรับความเห็นจากพี่น้องนะครับ5555+
เคยมีความรู้สึก สงสาร สังขารบ้างไหมครับ
สวัสดีครับพี่น้องชาวธรรมะ ผมชื่อ นาย สอง
ผมเป็นพนักงานออฟฟิต ที่ตำแหน่งงานสูงลิบ แต่ผมก็ไม่ได้ยึดติดอะไร ทำตัวตามสบายเพราะผมรู้ดี และตระหนักทุกวันว่า คนเรามีวันสุดท้าย มาตัวเปล่าไปตัวเปล่า ? ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ศิล5 ก็ยึดถือได้ มดไม่ฆ่า คิดดูเอาครับ (ที่ไม่ฆ่าก็เพราะ ผมฟังธรรมะมาครับ ได้ยินได้ฟังมาว่า สัตว์เดริฉาน มันน่าสงสารที่ชีวิตเกิดมาไม่รู้เรื่อง แถมต้องหากินด้วยวิธีการฆ่า ซึ่งมันก่อกรรมด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว เราไม่ควรไปซ้ำเติม)
เข้าเรื่องเลย คือเนื่องจากผมก็เป็นพนักงานที่ต้องออกไปคุยงาน หรือพบกับบุคคลสำคัญอยู่บ่อย แต่สิ่งที่ผมชอบทำก็คือ ขี้เกลียดอาบน้ำ 555+ จี้ไหมละครับ ใช่ครับผมไม่ชอบอาบน้ำ และไม่ค่อยแปรงฟัน เอาง่ายๆชกมกพอประมาณช่วงหลังๆ เหตุผลเดียวที่ผมไม่อาบคือผมขี้เกลียด + กับความรู้สึกว่า รางก่ายดูแลดีไปมันก็เท่านั้น อนิจจัง ทุกข์ขัง อนัตตา ผมก็ตั้ง Target ไว้ว่า ผมตอบแทนพระคุณพ่อแม่ และเมียได้ประมาณนึง ผมก็จะไปบวช ช่วงบันป้าย ด้วยทรัพย์สินที่ผมสร้างมา ก็จะยกให้ ครอบครัว แบ่งกันตามความสำคัญ (โอ้วแม่เจ้า เหมือนเยอะ ) เล่าซะยาว
ขอเข้าเรื่องอีกที
คือหลังจากผลทำพฤติกรรมที่เฉยๆผมรู้สึกว่าผมไม่ได้ยึดติดกับกายสังขารเท่าไหร่ มันก็เลยตอบแทนผม ด้วยการ "หน้าแก่ก่อนวัย"หิวแตกแห้ง"จนตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนสงสารมันที่ไม่ค่อยดูแลใส่ใจมันเท่าที่ควร
มีท่านใดเคยมีอารมณ์แบบไม่ได้อะไรมากมายกับร่างกายแต่อยู่ดีๆก็เกิดรู้สึกสงสารสังขาร มันขึ้นมาบ้างไหมครับ
ธรรมะสวัสดี55+ขอบคุณสำหรับความเห็นจากพี่น้องนะครับ5555+