เราไม่รู้มีใครเคยเป็นเหมือนเราหรือป่าว เป็นความอึดอัดที่อยากระบายตอนดึก
ตอนนี้ เรา อายุจะ 30 แล้ว พูดตรงๆคือยังไม่มีแฟน แต่ไม่ใช่ไม่เคยมีใครมาจีบนะ ก็มีแวะเวียนมาเรื่อยๆ แต่คุยๆกันได้ไม่นาน ก็มีเหตุต้องเลิกคุยกันไป จนเราไม่จนเราไม่แน่ใจว่าเราทำอะไรที่แตกกต่างจากคนมีความรักทั่วๆไป ทำไมถึงไม่มีใครอยากอยู่กับเรานานๆ
คนแรก ตอน ม.6 เป็นเพื่อนแล้วมาสารภาพตอนก่อนเรียนจบ เป็นเรื่องใหม่ เราอยากทำให้ดีที่สุด เขาชอบคุยโทสับเราก็คุย วันละหลาย ชม. อยากให้เปลี่ยนอะไรก็ทำ เรา balance เวลาระหว่างเขาจะพ่อแม่ไม่ได้ คบได้ 6 วัน แม่น้อยใจ พอเห็นน้ำตาแม่ปริ่มๆ ก็เลยตัดสินใจเลิกคุย จริๆแทนที่จริๆแทนที่จะรู้สึกแย่ เรากลับโล่งนะ
คนที่ 2 ตอน ปี 2 ตอนนั้นมีคนเข้ามาพร้อมกัน 3 คน แต่เราเลือกรุ่นน้องคนนึง ไม่หล่อ แต่พูดเก่ง มีความเป็นตัวเองที่ต่างจากเราหลายอย่าง หยอกกันไปมาจนชอบกัน แล้วเขาขอเป็นแฟน คนนี้ตอนอยู่ด้วยกันก็หวานดี พอห่างกันก็ตามตัวยาก ไม่เคยรู้เลยว่า ไปไหนทำอะไรอยู่ จนทนไม่ไหว ตัดสินใจคุย ว่าเราไม่ว่าเราไม่ชอบให้เป็นแบบนี้ เขาบอกเขาอยากเป็นเปรี้ยวใจ ไม่ใช่หวานใจ ผ่านไป 2 เดือนสุดท้ายเราก็อึดอัดทนไม่ไหวเลยขอเลิก
คนที่ 3 ปิดเทอมปี 2 ตอนนั้นเราห้าวมากอยากไปค่ายอาสา เลยได้สนิทกะคนนึง คนนี้เป็นประธานค่าย ไม่หล่อเช่นเคย และกวนตีน ชอบทำให้เรารู้สึกเด๋อด๋าทุกทีเวลาอยู่ด้วย เขาเป็นคนแผนเยอะ ฟอร์มจัด มันสารภาพที่หลังว่า ในค่ายมีคนเราอยู่ 2 คน แต่มันกันซีนจนเราแทบไม่ได้คุยกะ 2 คนนั้น เราคุยกันอยู่ 3-4 เดือน โทรหาเวลาเดิมประจำทุกวัน จนหลังๆน้ำเสียงไม่ได้อยากคุยมากแต่ก็โทร เหมือนเป็นหน้าที่ และที่รู้สึกแย่คือไม่ขอเป็นแฟนซักที สุดท้าย เพื่อนมาบอกว่า เขาได้กลับไปคุยกะคนที่มันแอบชอบ เลยลังเล แล้วไม่พูดกับเราตรงๆ สุดท้ายก็เลยหยุด ไม่ได้คุยกันต่อ เราไม่ใช่ช้อยของใคร
คนที 4 เป็นรุ่นพี่ อยู่ในค่ายอาสาเหมือนกัน เป็นคนที่เราอยู่ด้วยแล้วแฮปปี้มากที่สุด คำพูด แววตา เคมีที่อยู่ด้วยมันดีมาก ไม่เคยรู้สึกดีกับใครเท่านี้มาก่อน ผ่านไป 1 เดือน จู่ๆ เขาก็เงียบหายไป ไม่คุย ทักเฟสไปไม่ตอบ แต่อ่านนะ จบเราพิมพ์ถามไปตรงๆ ที่ผ่านมานี่คือชอบเราหรือป่าว แล้วทำไมจู่หายไป เขาก็บอกเขาชอบเรา ขอโทษเรา เพราะแฟนเก่าเขากลับมา
คนที่ 5 ตอนเรียนจบ เริ่มทำงานใหม่ๆ ไปฝึกงานเป็นผู้จัดการร้านอาหารที่นึง เขาเป็นเด็กในร้านที่หน้าตาค่อนข้างดี ตอนนั้น เราคิดว่าเราโตแล้ว รับผิดชอบตัวเองได้ และอยู่ห่างไกลจากพ่อแม่ เราใช้เวลาแป๊บเดียวเองตกลงเป็นแฟนกัน เป็นคนที่เราลืมไม่ลง ไม่ใช่เพราะรักนะ แต่ฝังใจในความโง่ของตัวเอง มี...กันพอรุ่งเช้าก็ขอยืมเงินทันที เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่คบกันถึงขั้นนี้ เราเลยฝืนตัวเองหลายเรื่องมากเพราะความหลง แม้มารู้ทีหลังว่าเขามีลูกติด เราก็ยังฝืนใจรับได้ สุดท้าย มาเห็นแชทในเฟสว่า เขาคุยกะอีกคนซ้อนทับกับเรา แถมมารู้ที่หลังว่าเคยขโมยเงินเราอีกตอนคบกันใหม่ๆ สุดท้ายก็เลิกแล้วเข็ดไปนานมาก (คบกันได้ประมาณ 4-5 เดือนเท่านั้น)
คนที่ 6 คบกันเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราเดือดร้อนเรื่องเงิน เลยไปทำงานพิเศษ แนะนำสินค้าตามบูทในห้าง ก็เลยได้เจอกัน เขามาทำงานพิเศษเพราะเขาว่าง เสา-อาทิตย์ ตอนนั้นเขาเข้าหาเรา เราเองก็ไม่มีใครมานานมาก ก็เลยเปิดใจคบ เหมือนแฟน แต่ไม่มีสถานะ แรกๆก็ดี พอผ่านไป 3 เดือน ก็เงียบลง ไม่ค่อยคุย ไม่โทรหา โทรไปไม่รับ อ้างว่านอนเร็ว จู่ๆ ก็ลาออกจากงานพิเศษ โดยที่เราไม่รู้อะไรเลย พอเราถามว่า เราเป็นอะไรในชีวิตเค้า ทำไมเราถึงไม่รู้อะไรเลย เขาตอบว่า พี่ยังเหมือนเดิม เหมือนเดิมคืออะไร ทั้งแววตา ท่าทาง คำพูด มันเฉยชามาก สุดท้ายตัดสินใจไม่คุยต่อ
เราแทบไม่เคยแสดงความทุกให้ใครเห็น หรือเล่าให้ใครฟัง จนคนอื่นมองว่า เราคงไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่ความจริงมันเหมือนมีมีดกรีดซ้ำแผลเดิมทุกครั้ง
เราไม่รู้ว่า ความรักเป็นยังงัย คนที่ใช่เป็นแบบไหน
เราไม่อดทน หรือทำอะไรผิดจากคนทั่วไปหรอ? หรือเรามีอะไรผิดปกติที่ทำให้ไม่มีใครอยากอยู่กับเรานานๆ
เคยรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติมั๊ย ทำไมถึงไม่มีใครอยากอยู่กับเรานานๆ
ตอนนี้ เรา อายุจะ 30 แล้ว พูดตรงๆคือยังไม่มีแฟน แต่ไม่ใช่ไม่เคยมีใครมาจีบนะ ก็มีแวะเวียนมาเรื่อยๆ แต่คุยๆกันได้ไม่นาน ก็มีเหตุต้องเลิกคุยกันไป จนเราไม่จนเราไม่แน่ใจว่าเราทำอะไรที่แตกกต่างจากคนมีความรักทั่วๆไป ทำไมถึงไม่มีใครอยากอยู่กับเรานานๆ
คนแรก ตอน ม.6 เป็นเพื่อนแล้วมาสารภาพตอนก่อนเรียนจบ เป็นเรื่องใหม่ เราอยากทำให้ดีที่สุด เขาชอบคุยโทสับเราก็คุย วันละหลาย ชม. อยากให้เปลี่ยนอะไรก็ทำ เรา balance เวลาระหว่างเขาจะพ่อแม่ไม่ได้ คบได้ 6 วัน แม่น้อยใจ พอเห็นน้ำตาแม่ปริ่มๆ ก็เลยตัดสินใจเลิกคุย จริๆแทนที่จริๆแทนที่จะรู้สึกแย่ เรากลับโล่งนะ
คนที่ 2 ตอน ปี 2 ตอนนั้นมีคนเข้ามาพร้อมกัน 3 คน แต่เราเลือกรุ่นน้องคนนึง ไม่หล่อ แต่พูดเก่ง มีความเป็นตัวเองที่ต่างจากเราหลายอย่าง หยอกกันไปมาจนชอบกัน แล้วเขาขอเป็นแฟน คนนี้ตอนอยู่ด้วยกันก็หวานดี พอห่างกันก็ตามตัวยาก ไม่เคยรู้เลยว่า ไปไหนทำอะไรอยู่ จนทนไม่ไหว ตัดสินใจคุย ว่าเราไม่ว่าเราไม่ชอบให้เป็นแบบนี้ เขาบอกเขาอยากเป็นเปรี้ยวใจ ไม่ใช่หวานใจ ผ่านไป 2 เดือนสุดท้ายเราก็อึดอัดทนไม่ไหวเลยขอเลิก
คนที่ 3 ปิดเทอมปี 2 ตอนนั้นเราห้าวมากอยากไปค่ายอาสา เลยได้สนิทกะคนนึง คนนี้เป็นประธานค่าย ไม่หล่อเช่นเคย และกวนตีน ชอบทำให้เรารู้สึกเด๋อด๋าทุกทีเวลาอยู่ด้วย เขาเป็นคนแผนเยอะ ฟอร์มจัด มันสารภาพที่หลังว่า ในค่ายมีคนเราอยู่ 2 คน แต่มันกันซีนจนเราแทบไม่ได้คุยกะ 2 คนนั้น เราคุยกันอยู่ 3-4 เดือน โทรหาเวลาเดิมประจำทุกวัน จนหลังๆน้ำเสียงไม่ได้อยากคุยมากแต่ก็โทร เหมือนเป็นหน้าที่ และที่รู้สึกแย่คือไม่ขอเป็นแฟนซักที สุดท้าย เพื่อนมาบอกว่า เขาได้กลับไปคุยกะคนที่มันแอบชอบ เลยลังเล แล้วไม่พูดกับเราตรงๆ สุดท้ายก็เลยหยุด ไม่ได้คุยกันต่อ เราไม่ใช่ช้อยของใคร
คนที 4 เป็นรุ่นพี่ อยู่ในค่ายอาสาเหมือนกัน เป็นคนที่เราอยู่ด้วยแล้วแฮปปี้มากที่สุด คำพูด แววตา เคมีที่อยู่ด้วยมันดีมาก ไม่เคยรู้สึกดีกับใครเท่านี้มาก่อน ผ่านไป 1 เดือน จู่ๆ เขาก็เงียบหายไป ไม่คุย ทักเฟสไปไม่ตอบ แต่อ่านนะ จบเราพิมพ์ถามไปตรงๆ ที่ผ่านมานี่คือชอบเราหรือป่าว แล้วทำไมจู่หายไป เขาก็บอกเขาชอบเรา ขอโทษเรา เพราะแฟนเก่าเขากลับมา
คนที่ 5 ตอนเรียนจบ เริ่มทำงานใหม่ๆ ไปฝึกงานเป็นผู้จัดการร้านอาหารที่นึง เขาเป็นเด็กในร้านที่หน้าตาค่อนข้างดี ตอนนั้น เราคิดว่าเราโตแล้ว รับผิดชอบตัวเองได้ และอยู่ห่างไกลจากพ่อแม่ เราใช้เวลาแป๊บเดียวเองตกลงเป็นแฟนกัน เป็นคนที่เราลืมไม่ลง ไม่ใช่เพราะรักนะ แต่ฝังใจในความโง่ของตัวเอง มี...กันพอรุ่งเช้าก็ขอยืมเงินทันที เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่คบกันถึงขั้นนี้ เราเลยฝืนตัวเองหลายเรื่องมากเพราะความหลง แม้มารู้ทีหลังว่าเขามีลูกติด เราก็ยังฝืนใจรับได้ สุดท้าย มาเห็นแชทในเฟสว่า เขาคุยกะอีกคนซ้อนทับกับเรา แถมมารู้ที่หลังว่าเคยขโมยเงินเราอีกตอนคบกันใหม่ๆ สุดท้ายก็เลิกแล้วเข็ดไปนานมาก (คบกันได้ประมาณ 4-5 เดือนเท่านั้น)
คนที่ 6 คบกันเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราเดือดร้อนเรื่องเงิน เลยไปทำงานพิเศษ แนะนำสินค้าตามบูทในห้าง ก็เลยได้เจอกัน เขามาทำงานพิเศษเพราะเขาว่าง เสา-อาทิตย์ ตอนนั้นเขาเข้าหาเรา เราเองก็ไม่มีใครมานานมาก ก็เลยเปิดใจคบ เหมือนแฟน แต่ไม่มีสถานะ แรกๆก็ดี พอผ่านไป 3 เดือน ก็เงียบลง ไม่ค่อยคุย ไม่โทรหา โทรไปไม่รับ อ้างว่านอนเร็ว จู่ๆ ก็ลาออกจากงานพิเศษ โดยที่เราไม่รู้อะไรเลย พอเราถามว่า เราเป็นอะไรในชีวิตเค้า ทำไมเราถึงไม่รู้อะไรเลย เขาตอบว่า พี่ยังเหมือนเดิม เหมือนเดิมคืออะไร ทั้งแววตา ท่าทาง คำพูด มันเฉยชามาก สุดท้ายตัดสินใจไม่คุยต่อ
เราแทบไม่เคยแสดงความทุกให้ใครเห็น หรือเล่าให้ใครฟัง จนคนอื่นมองว่า เราคงไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่ความจริงมันเหมือนมีมีดกรีดซ้ำแผลเดิมทุกครั้ง
เราไม่รู้ว่า ความรักเป็นยังงัย คนที่ใช่เป็นแบบไหน
เราไม่อดทน หรือทำอะไรผิดจากคนทั่วไปหรอ? หรือเรามีอะไรผิดปกติที่ทำให้ไม่มีใครอยากอยู่กับเรานานๆ