สวัสดีค่ะ......
วันนี้เรามาตั้งกระทู้ เพราะเกิดข้อสงสัยในตัวเอง ตลอดชีวิตของเรา ปกติแล้วเวลาจะเศร้า มันจะต้องมีเหตุเกิดขึ้นเสมอ เศร้าแล้วพอทุกอย่างคลี่คลายอารมณ์มันก็เป็นปกติ แต่ทุกวันนี้ บางทีไม่มีเหตุให้ต้องเศร้า อยู่ดีๆมันก็เศร้าขึ้นมาซะอย่างงั้น มันเกิดขึ้นบ่อยมากในพักนี้
ซึ่งจะขอเล่าก่อนว่า ก่อนหน้านี้ ชีวิตเราเจอกับความผิดหวังมาหลายอย่าง ทั้งเรื่องพ่อแม่แยกทางกันจนทำให้ตัวเองต้องดรอปเรียนในระดับชั้นมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นคณะที่เราตั้งใจว่าจะสอบเข้าให้ได้ และสุดท้ายเราก็ทำมันก็สำเร็จ เพราะเราตั้งใจมากๆ แต่พอวันนึงพ่อกับแม่มีปัญหาส่วนตัวกัน จึงทำให้ต้องแยกทางกัน ตอนนั้น ที่บ้านมีปัญหาทางการเงินหนักมาก ธุระกิจของพ่อกับแม่พังไม่เป็นท่า และที่แย่ไปกว่านั้นคือ พ่อเรามีเมียน้อย มันเลยทำให้ทุกอย่างพังทลาย เราเลยไปไม่ถึงฝั่งฝันและต้องหยุดเรียนตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ซึ่งตอนนั้นเรามีอายุเพียง 19 ปี เท่านั้น หลังจากนั้น เราจึงตัดสินใจออกหางานทำ จากความสามารถที่เรามี ถึงแม้จะเรียนไม่จบ แต่เราก็ยังตั้งใจที่ทำตามความฝันเราต่อ เราเป็นครูสอนร้องเพลงค่ะ รับสอนทุกที่ เพื่อหาเลี้ยงตัวเอง เพราะตอนนั้นไม่มีใครสามารถซัพพอร์ตเราได้เลย พ่อออกจากบ้านด้วยเงินแค่ 1,700 ทิ้งเงินทั้งหมดจากการขายร้านให้แม่เพราะแม่ต้องดูแลพี่ชายของเราที่เป็นคนที่ใช้ไม่ได้1คนและน้องของเราที่ยังต้องเรียนมัธยมต้นอีก2คน และพ่อแม่ยังมีหนี้ร่วมกันอีกจนทำให้บ้านจะถูกยึด เราเลยไม่อยากกลับไปเป็นภาระของเขาอีก จึงตัดสินใจออกมาอยู่คนเดียวนอกบ้าน ทำงานหาเงินดูแลตัวเองมาตั้งแต่ตอนนั้น และไม่นานเราก็มีแฟน เราคบกับแฟน ได้9ปี ตอนแรกเราคิดว่า ปีที่10เราคงจะได้แต่งงานกัน แต่สุดท้าย เราก็ไม่สามารถคบกันต่อได้ เนื่องจากว่า แฟนเรามีชู้ ซึ่งการมีชู้ของเขา มันเกิดขึ้นจากการละเลยของเรา เราคงใส่ใจเขาไม่มากพอ และพอมีคนอื่นเข้ามาแทรก จากผู้ชายที่เคยบอกว่าจะเลือกเรา รักเราแค่คนเดียว ถึงแม้เราจะเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างอ้วนท้วม เค้าก็จะรักเรา ได้เปลี่ยนไปกลายเป็นคนที่มีอีกคนเข้ามาในหัวใจ และคิดถึงคนๆนั้นอยู่ตลอดเวลา ซึ่งคนๆนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นรุ่นน้องในคณะเดียวกันนั่นเอง ซึ่งตอนนั้นตัวเราเลยตัดสินใจ บอกเลิกเขาเพื่อยุติความสัมพันธ์ และปล่อยให้เขาไปมีความรักใหม่กับคนใหม่ ตอนนั้นเราคิดว่าเราไม่อยากอยู่ขวางความรักของใคร ในเมื่อความรักครั้งนี้ไม่ใช่ของเรา เราก็ควรปล่อยไป หลังจากที่เลิกกันไม่นาน เราได้ตกหลุมรักผู้ชายอีกคนนึง ซึ่งคนนี้เป็นคนที่เราแพ้ทางเขาทุกอย่าง หลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น มันเกิดขึ้นจากความผูกพันธ์ เขาดีกับเรามาก เราคุยกันทุกวัน ไปไหนมาไหนกันบ้าง แต่สุดท้ายแล้ว เขาก็ไม่ชัดเจนกับเราซักที วันหนึ่งที่เราบอกความในใจกับเขา เขาก็ตอบได้แค่ว่าเราเป็นเพื่อนกัน แต่พอเราเริ่มออกห่าง เขาก็ตามเรากลับ พอเรากลับมา เขาก็ชวนทะเลาะ ทะเลาะในเรื่องที่เพื่อนเขาไม่ทะเลาะกัน ทะเลาะกันเหมือนกับว่าเขาห่วงเราเกินกว่าเพื่อน แต่สุดท้าย เราเองที่ทนไม่ไหว เราไม่อยากทะเลาะกับเขาอีก เราไม่อยากทำให้เขาผิดหวังในตัวเราอีก เราเลยขอออกห่างดีกว่า แต่ไม่รู้ทำไม ก็ยังคงคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่ห่างกันไป ตอนนี้ก็จะครบ 3 ปี แล้ว เราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย และไม่ได้เจอหน้ากันเลย แต่ความคิดในหัวของทุกวันยังคงมีเขาอยู่ เราเข้าใจดี ว่าเรื่องแบบนี้ เป็นเรื่องที่ดูงี่เง้าไปหน่อย และไม่ควรจะจมปลักกับมันนานขนาดนี้ คงเป็นเพราะความผิดหวังมันมีมากเกินไป และคำถามบางอย่างมันยังค้างคา เราเลยวางไม่ได้ซะที....
เอาล่ะค่ะ นี่ก็เป็นเรื่องปัญหาชีวิตคล่าวๆที่เราเจอมา จริงๆมันยังมีเรื่องราวอีกเยอะ แต่กลัวว่าจะยาวเกินไป มาพูดถึงอาการที่เกิดขึ้นบ้างดีกว่า ที่เราคิดว่า เราอาจจะเป็นโรคซึมเศร้า อาการพักหลังมานี่ ถ้านอกเหนือจากความเศร้าที่อยู่ดีๆก็มาแบบไม่มีสาเหตุแล้ว ในขณะที่อารมณ์เศร้านั้นมันมา เรามีความคิด ที่เราเพิ่งสังเกตุตัวเอง ว่าเราคิดอยากทำให้ร่างกายเราเจ็บ เราอยากให้มีใครซักคนมาต่อยหน้าเรา บางทีเราก็กัดมือตัวเอง มันเหมือนเพื่อย้ำเตือนตัวเอง กว่าเราจะหลุดออกมาจากความคิดนั้น เราใช้เวลากับมันมากพออยู่ ในใจตอนที่เราเศร้า เราได้แต่ขอโทษ ขอโทษกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ขอโทษที่เราทำให้ความสัมพันธ์มันพังลง ขอโทษๆๆๆ ได้แต่คิดแบบนี้วนไปมา มันทรมานมากเลยค่ะ และเราเริ่มคิดถึงการตาย เรามองการตายของคนบางคนเป็นเรื่องสวยงาม และยินดีที่เค้าได้เลือกว่าตัวเองจะตายยังไง วันไหน ซึ่งความคิดนี้ปกติแล้ว ไม่เคยเกิดขึ้นในหัวของเราเลย แต่เราไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายนะคะ เราแค่คิดว่าเราจะทนมันให้มากที่สุดกับการมีชีวิตอยู่ เราจะทนจนกว่าโลกใบนี้จะแยกดวงวิญญาณกับร่างกายของเราไปเอง เราไม่อยากบาปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ อาการที่นอกเหนือจากนั้น เราเหมือนคนหมดไฟ จากที่เป็นคนเต็มที่และตั้งใจกับทุกเรื่องที่เรารัก กลายเป็นคนที่เฉยชา ปล่อยมันทุกอย่าง นอนไม่หลับ แต่ถ้าหลับก็จะฝันในเรื่องอะไรก็ไม่รู้ที่ตื่นมาแล้วก็นึกไม่ออก แต่มันเศร้าทุกครั้งจากความฝัน ยิ่งถ้าในฝันมีคนคนนั้นอยู่ด้วย ยิ่งหนัก ก่อนหน้าที่จะมาเป็นแบบนี้ เรามีอาการอยู่อาการนึง ที่เป็นมานานมากแล้ว คือเวลาที่เสียใจ หรืออยากร้องไห้ เราจะร้องไห้ไม่ออก แต่มีครั้งนึง เราไปดื่มกับเพื่อน และนั่งเงียบๆ เพื่อนเราเดินเข้ามากอด เรากลับร้องไห้จะเป็นจะตาย ร้องไห้ไม่หยุด พอเพื่อนถามว่าร้องทำไม เรากลับไม่มีคำตอบให้เขา เราไม่รู้จริงๆว่าทำไมตอนนั้นเราถึงได้ร้องไห้ แต่เรารู้สึกว่าทุกอย่างที่มันแน่นในอกมันได้ถูกระบายออกมาซะที คือมันสุมเยอะเกินจนเราบอกไม่ได้ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ เราเคยคิดว่า บางทีมันอาจจะเกิดจากการที่เราพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอารมณ์มากเกินไป จนทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันทะลักออกมาแบบนั้นก็ได้ และที่สำคัญอีกเรื่องนึง ตอนนี้กลายเป็นคนกลัวที่จะมีความรักไปแล้วค่ะ มีคนเข้ามา เขาดีทุกอย่าง แต่สุดท้าย เราก็ไม่อยากที่จะไปเสี่ยงกับเรื่องนั้นอีก ไม่อยากรักใครอีกแล้วค่ะ เพราะไม่อยากเสียใจอีก
และนี่คืออาการที่เราสังเกตุตัวเอง ที่เรามาเขียนในกระทู้นี้ เราเพียงแค่อยากรู้ว่า อาการแบบนี้ ถ้านอกจากการไปหาหมอแล้ว มันมีวิธีแก้แบบอื่นมั้ยคะ คือเคยปรึกษากับหลายคน บางคนบอกว่า การใช้ยามันจะทำให้อารมณ์มันสวิง ทีนี้มันจะเสียงเป็นไบโพล่าอีก แต่บางคนก็บอกว่า ใช้ยาหมอ มันจะช่วยให้เราดีขึ้น แล้วถ้าไม่ใช้ยา แต่รักษาด้วยวิธีอื่น พอจะมีใครแนะนำวิธีได้บ้างคะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ มันยาวไปหน่อย แต่ขอบคุณจริงๆค่ะที่ทนอ่านมาจนจบ เราแค่อยากจะหลุดออกจากความทรมานนี้ และอยากใช้ชีวิตแบบมีพลังของความฝันเป็นตัวนำทางชีวิตแบบเมื่อก่อน เราเป็นคนโชคดีที่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรต้องการอะไร และเรามักจะทำมันสำเร็จเสมอ ด้วยความพยายามที่ไม่เคยจะรู้สึกเหนื่อยหรือท้อ แต่ตอนนี้ ความรู้สึกนั้นมันกำลังจะถูกกลืนด้วยอาการพวกนี้ เราไม่ได้อยากเป็นแบบนั้นเลยค่ะ มันทรมานมากจริงๆ
อาการแบบนี้คือ "โรคซึมเศร้า" ใช่หรือไม่
วันนี้เรามาตั้งกระทู้ เพราะเกิดข้อสงสัยในตัวเอง ตลอดชีวิตของเรา ปกติแล้วเวลาจะเศร้า มันจะต้องมีเหตุเกิดขึ้นเสมอ เศร้าแล้วพอทุกอย่างคลี่คลายอารมณ์มันก็เป็นปกติ แต่ทุกวันนี้ บางทีไม่มีเหตุให้ต้องเศร้า อยู่ดีๆมันก็เศร้าขึ้นมาซะอย่างงั้น มันเกิดขึ้นบ่อยมากในพักนี้
ซึ่งจะขอเล่าก่อนว่า ก่อนหน้านี้ ชีวิตเราเจอกับความผิดหวังมาหลายอย่าง ทั้งเรื่องพ่อแม่แยกทางกันจนทำให้ตัวเองต้องดรอปเรียนในระดับชั้นมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นคณะที่เราตั้งใจว่าจะสอบเข้าให้ได้ และสุดท้ายเราก็ทำมันก็สำเร็จ เพราะเราตั้งใจมากๆ แต่พอวันนึงพ่อกับแม่มีปัญหาส่วนตัวกัน จึงทำให้ต้องแยกทางกัน ตอนนั้น ที่บ้านมีปัญหาทางการเงินหนักมาก ธุระกิจของพ่อกับแม่พังไม่เป็นท่า และที่แย่ไปกว่านั้นคือ พ่อเรามีเมียน้อย มันเลยทำให้ทุกอย่างพังทลาย เราเลยไปไม่ถึงฝั่งฝันและต้องหยุดเรียนตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ซึ่งตอนนั้นเรามีอายุเพียง 19 ปี เท่านั้น หลังจากนั้น เราจึงตัดสินใจออกหางานทำ จากความสามารถที่เรามี ถึงแม้จะเรียนไม่จบ แต่เราก็ยังตั้งใจที่ทำตามความฝันเราต่อ เราเป็นครูสอนร้องเพลงค่ะ รับสอนทุกที่ เพื่อหาเลี้ยงตัวเอง เพราะตอนนั้นไม่มีใครสามารถซัพพอร์ตเราได้เลย พ่อออกจากบ้านด้วยเงินแค่ 1,700 ทิ้งเงินทั้งหมดจากการขายร้านให้แม่เพราะแม่ต้องดูแลพี่ชายของเราที่เป็นคนที่ใช้ไม่ได้1คนและน้องของเราที่ยังต้องเรียนมัธยมต้นอีก2คน และพ่อแม่ยังมีหนี้ร่วมกันอีกจนทำให้บ้านจะถูกยึด เราเลยไม่อยากกลับไปเป็นภาระของเขาอีก จึงตัดสินใจออกมาอยู่คนเดียวนอกบ้าน ทำงานหาเงินดูแลตัวเองมาตั้งแต่ตอนนั้น และไม่นานเราก็มีแฟน เราคบกับแฟน ได้9ปี ตอนแรกเราคิดว่า ปีที่10เราคงจะได้แต่งงานกัน แต่สุดท้าย เราก็ไม่สามารถคบกันต่อได้ เนื่องจากว่า แฟนเรามีชู้ ซึ่งการมีชู้ของเขา มันเกิดขึ้นจากการละเลยของเรา เราคงใส่ใจเขาไม่มากพอ และพอมีคนอื่นเข้ามาแทรก จากผู้ชายที่เคยบอกว่าจะเลือกเรา รักเราแค่คนเดียว ถึงแม้เราจะเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างอ้วนท้วม เค้าก็จะรักเรา ได้เปลี่ยนไปกลายเป็นคนที่มีอีกคนเข้ามาในหัวใจ และคิดถึงคนๆนั้นอยู่ตลอดเวลา ซึ่งคนๆนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นรุ่นน้องในคณะเดียวกันนั่นเอง ซึ่งตอนนั้นตัวเราเลยตัดสินใจ บอกเลิกเขาเพื่อยุติความสัมพันธ์ และปล่อยให้เขาไปมีความรักใหม่กับคนใหม่ ตอนนั้นเราคิดว่าเราไม่อยากอยู่ขวางความรักของใคร ในเมื่อความรักครั้งนี้ไม่ใช่ของเรา เราก็ควรปล่อยไป หลังจากที่เลิกกันไม่นาน เราได้ตกหลุมรักผู้ชายอีกคนนึง ซึ่งคนนี้เป็นคนที่เราแพ้ทางเขาทุกอย่าง หลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น มันเกิดขึ้นจากความผูกพันธ์ เขาดีกับเรามาก เราคุยกันทุกวัน ไปไหนมาไหนกันบ้าง แต่สุดท้ายแล้ว เขาก็ไม่ชัดเจนกับเราซักที วันหนึ่งที่เราบอกความในใจกับเขา เขาก็ตอบได้แค่ว่าเราเป็นเพื่อนกัน แต่พอเราเริ่มออกห่าง เขาก็ตามเรากลับ พอเรากลับมา เขาก็ชวนทะเลาะ ทะเลาะในเรื่องที่เพื่อนเขาไม่ทะเลาะกัน ทะเลาะกันเหมือนกับว่าเขาห่วงเราเกินกว่าเพื่อน แต่สุดท้าย เราเองที่ทนไม่ไหว เราไม่อยากทะเลาะกับเขาอีก เราไม่อยากทำให้เขาผิดหวังในตัวเราอีก เราเลยขอออกห่างดีกว่า แต่ไม่รู้ทำไม ก็ยังคงคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่ห่างกันไป ตอนนี้ก็จะครบ 3 ปี แล้ว เราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย และไม่ได้เจอหน้ากันเลย แต่ความคิดในหัวของทุกวันยังคงมีเขาอยู่ เราเข้าใจดี ว่าเรื่องแบบนี้ เป็นเรื่องที่ดูงี่เง้าไปหน่อย และไม่ควรจะจมปลักกับมันนานขนาดนี้ คงเป็นเพราะความผิดหวังมันมีมากเกินไป และคำถามบางอย่างมันยังค้างคา เราเลยวางไม่ได้ซะที....
เอาล่ะค่ะ นี่ก็เป็นเรื่องปัญหาชีวิตคล่าวๆที่เราเจอมา จริงๆมันยังมีเรื่องราวอีกเยอะ แต่กลัวว่าจะยาวเกินไป มาพูดถึงอาการที่เกิดขึ้นบ้างดีกว่า ที่เราคิดว่า เราอาจจะเป็นโรคซึมเศร้า อาการพักหลังมานี่ ถ้านอกเหนือจากความเศร้าที่อยู่ดีๆก็มาแบบไม่มีสาเหตุแล้ว ในขณะที่อารมณ์เศร้านั้นมันมา เรามีความคิด ที่เราเพิ่งสังเกตุตัวเอง ว่าเราคิดอยากทำให้ร่างกายเราเจ็บ เราอยากให้มีใครซักคนมาต่อยหน้าเรา บางทีเราก็กัดมือตัวเอง มันเหมือนเพื่อย้ำเตือนตัวเอง กว่าเราจะหลุดออกมาจากความคิดนั้น เราใช้เวลากับมันมากพออยู่ ในใจตอนที่เราเศร้า เราได้แต่ขอโทษ ขอโทษกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ขอโทษที่เราทำให้ความสัมพันธ์มันพังลง ขอโทษๆๆๆ ได้แต่คิดแบบนี้วนไปมา มันทรมานมากเลยค่ะ และเราเริ่มคิดถึงการตาย เรามองการตายของคนบางคนเป็นเรื่องสวยงาม และยินดีที่เค้าได้เลือกว่าตัวเองจะตายยังไง วันไหน ซึ่งความคิดนี้ปกติแล้ว ไม่เคยเกิดขึ้นในหัวของเราเลย แต่เราไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายนะคะ เราแค่คิดว่าเราจะทนมันให้มากที่สุดกับการมีชีวิตอยู่ เราจะทนจนกว่าโลกใบนี้จะแยกดวงวิญญาณกับร่างกายของเราไปเอง เราไม่อยากบาปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ อาการที่นอกเหนือจากนั้น เราเหมือนคนหมดไฟ จากที่เป็นคนเต็มที่และตั้งใจกับทุกเรื่องที่เรารัก กลายเป็นคนที่เฉยชา ปล่อยมันทุกอย่าง นอนไม่หลับ แต่ถ้าหลับก็จะฝันในเรื่องอะไรก็ไม่รู้ที่ตื่นมาแล้วก็นึกไม่ออก แต่มันเศร้าทุกครั้งจากความฝัน ยิ่งถ้าในฝันมีคนคนนั้นอยู่ด้วย ยิ่งหนัก ก่อนหน้าที่จะมาเป็นแบบนี้ เรามีอาการอยู่อาการนึง ที่เป็นมานานมากแล้ว คือเวลาที่เสียใจ หรืออยากร้องไห้ เราจะร้องไห้ไม่ออก แต่มีครั้งนึง เราไปดื่มกับเพื่อน และนั่งเงียบๆ เพื่อนเราเดินเข้ามากอด เรากลับร้องไห้จะเป็นจะตาย ร้องไห้ไม่หยุด พอเพื่อนถามว่าร้องทำไม เรากลับไม่มีคำตอบให้เขา เราไม่รู้จริงๆว่าทำไมตอนนั้นเราถึงได้ร้องไห้ แต่เรารู้สึกว่าทุกอย่างที่มันแน่นในอกมันได้ถูกระบายออกมาซะที คือมันสุมเยอะเกินจนเราบอกไม่ได้ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ เราเคยคิดว่า บางทีมันอาจจะเกิดจากการที่เราพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอารมณ์มากเกินไป จนทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันทะลักออกมาแบบนั้นก็ได้ และที่สำคัญอีกเรื่องนึง ตอนนี้กลายเป็นคนกลัวที่จะมีความรักไปแล้วค่ะ มีคนเข้ามา เขาดีทุกอย่าง แต่สุดท้าย เราก็ไม่อยากที่จะไปเสี่ยงกับเรื่องนั้นอีก ไม่อยากรักใครอีกแล้วค่ะ เพราะไม่อยากเสียใจอีก
และนี่คืออาการที่เราสังเกตุตัวเอง ที่เรามาเขียนในกระทู้นี้ เราเพียงแค่อยากรู้ว่า อาการแบบนี้ ถ้านอกจากการไปหาหมอแล้ว มันมีวิธีแก้แบบอื่นมั้ยคะ คือเคยปรึกษากับหลายคน บางคนบอกว่า การใช้ยามันจะทำให้อารมณ์มันสวิง ทีนี้มันจะเสียงเป็นไบโพล่าอีก แต่บางคนก็บอกว่า ใช้ยาหมอ มันจะช่วยให้เราดีขึ้น แล้วถ้าไม่ใช้ยา แต่รักษาด้วยวิธีอื่น พอจะมีใครแนะนำวิธีได้บ้างคะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ มันยาวไปหน่อย แต่ขอบคุณจริงๆค่ะที่ทนอ่านมาจนจบ เราแค่อยากจะหลุดออกจากความทรมานนี้ และอยากใช้ชีวิตแบบมีพลังของความฝันเป็นตัวนำทางชีวิตแบบเมื่อก่อน เราเป็นคนโชคดีที่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรต้องการอะไร และเรามักจะทำมันสำเร็จเสมอ ด้วยความพยายามที่ไม่เคยจะรู้สึกเหนื่อยหรือท้อ แต่ตอนนี้ ความรู้สึกนั้นมันกำลังจะถูกกลืนด้วยอาการพวกนี้ เราไม่ได้อยากเป็นแบบนั้นเลยค่ะ มันทรมานมากจริงๆ