เราผิดไหมที่รู้สึกแบบนี้ กับพ่อแม่

คือเราอยู่กับตา ยาย มาตั้งแต่2เดือน พ่อแม่เราทำงานกลางคืน(พ่อเราเป็นบาร์เทนเด้อแม่เป็นแคชเชียในผับ) ทำให้เค้าส่งเรามาอยู่กับตา ยาย อีกอย่างพ่อกับแม่เราไปซื้อบ้านอยู่สาย5 เราอยู่ กทม. แต่ฝั่งธนนี่แหละ ตอนเด็ก เราอยากไปหาพ่อกับแม่มากกก อยากไปอยู่กับเค้ามากกกกก ไม่อยากอยู่กับยายเลย เวลาพ่อกับแม่บอกจะมาหาเรา เราดีใจสุดๆ เช่นแม่บอกจะมาหาก่อนไปทำงานเย็นๆ  เรามานั่งรอตั้งแต่บ่าย2-3ละถ้าเสาอาทิต ถ้าวันธรรมดา เรากลับจากรร.ก็รีบมารอเลย แต่หลายครั้งพ่อกับแม่ก็ไม่มา เลื่อนไปอีกวันก็ไม่มา เคยมากสุด3วัน โดยเหตุผมคือแม่ง่วงนอนตื่นไม่ทันตื่นไม่ไหว ตอนนั้นเราไม่เข้าใจสุดๆ เสียใจมากกกๆร้องไห้ไม่ยอมหยุด ถ้าไม่ได้ยายคอยปลอบคงแย่ มีครั้งหนึงที่บอกไปที่แม่กับพ่อเลื่อนเราถึง3วันเราร้องหนักมาก ยายถึงขั้นโทรไปว่าแม่เราเลย ตอนนั่นเราโกรธยายมากกก55555 ว่าทำไมต้องว่าแม่เรา  แต่พอไปนานๆเค้านี้แหละ เรารู้สึกเปลี่ยนไปคือช่วงประถมปลายๆ. (ช่วงนั้นอนุบาล-ประถมต้น) เราเริ่มรู้สึกไม่อยากไปหาแม่พ่อ เรารู้สึกอยากอยู่บ้านมากขึ้นอาจจะเป็นเพราะเราโตขึ้นรึเปล่าไม่แน่ใจ เราอยากอยู่กับยายตลอด ไม่อยากไปหาแม่พ่อเลย เราไปหาแม่แค่วันสองวันเราก็อยากกลับแล้ว  หลังๆเข้าเราหนักขึ้นถึงขั้นแม่พาไปเที่ยวไกลที่ที่เราไม่เคยไปชวนเราหยุดอีกวันด้วยซ้ำเพื่อที่จะอยู่ด้วยกันเรายังรู้สึกไม่อยากอยู่เลยกับพ่อแม่เลย เรากลับรู้สึกคิดถึงบ้าน คิดถยาย ยายจะเป็นไงบ้าง อยู่คนเดียวนอนกี่โมงไรงี้ตลอด จนบางทีพ่อก็บ่นว่าบ้านแม่พ่อนี้ไม่ค่อยอยากจะอยู่เราก็รู้สึกเสียใจนะ แต่เราไม่ได้เสียใจที่เราไม่ได้อยู่ แค่เราเาียใจที่เราเป็นลูกแต่กลับรู้สึกอย่างงั้นจิงๆว่าเราไม่อยากบ้านกับพ่อแม่  พ่อๆหลังๆเริ่มโตขึ้น เราก็เริ่มไปหาแกบ่อยขึ้นนะแต่พอไปหาก็นะ ด้วยเวลาที่ต่างกัน กลางวันแกนอน กลางคืนเราหลับ แล้วเป็นแบบนี้ตลอดจนเราจะจบม.6 แม่จะให้เราไปอยู่ด้วย โดยวิธีชีวิตก็แบบเดิมเหมือนที่ๆมาก็เจอตลอด ตอนแรกเราก็พยายามเปิดใจนะลองอยู่ดูเผื่ออยู่ไปเราคงชิน  ตอนนี้เราอยู่มาได้2อาทิตละ บอกตรงๆเราคิดถึงยายมากกกกเราโทรหาแกทุกวันเลย แล้ววิถีไรหลายๆอย่างมันก็เหมือนเดิม เรารู้สึกคิดถึงบ้านมากทั้งที่นี้จะเข้าอาทิตที่3แล้ว. เราได้เปิดใจกับยายครั้งนึง(โทรคุย) ยายเราก็บอกว่าเราอยู่ได้ยายก็คิดถึง ทนไปลองอยู่ไปก่อนให้ครบเดือน ถ้ามันอยู่ไม่ได้จิงๆก็ต้องค่อยเปิดอกคุยกันกับแม่พ่อเค้าๆ  ที่เรามาเล่าเพราะเราเองในถานะลูกเราก็เครียดนะพ่อแม่เราก็รักแต่ใจเราไม่อยากอยู่เลยจิงๆ จะบอกพ่อแม่ว่าไม่อยากอยู่ก็ไม่ใช่เรื่อง พูดตรงๆเราคิดถึงบ้าน คิดถึงยาย คิดถึงความวุ่นวายในกทม.(อันนี้แอบประหลาด555) จนตอนนี้ถ้าสรุปเราอยู่กับแม่มา2สัปดาห์ 6วันละ เราก็จะอยู่ไปให้ครบเดือนก่อนถ้ามันยังรู้สึกเหมือนเดิมไม่มีไรเปลี่ยนเราค่อยึยกับยายอีกทีว่าจะคุยกับแม่ดีไหม. สรุปเราอยู่กับยายมา19ย่าง20ปี  เพื่อนๆอ่านแล้วมีความคิดเห็นยังไงจะว่า จะติ จะแนะนำ จะตักเตือนก็ได้นะครับผมพร้อมรับฟัง. เพราะที่ผมมาเล่าก็เพราะผมก็อยากได้ความคิดเห็นของคนภายนอกอ่ะคับ.  และตามหัวข้อเลยครับผมผิดมากไหมที่รู้สึกแบบที่เล่ากับพ่อแม่  ขอบคุณครับ. (ตอนนี้ยายผมอยู่คนเดียวครับ บางทีแกก็แวะไปอยู่กับป้าบ้างวัน2วัน แต่ส่วนมากก็แกก็อยู่คนเดียว ยายผมอายุ70ปีนี้ครับ แต่ก็แข็งแรงดีระดับนึงแต่เป็นแค่หอบกับโรคเส้นเลือดหัวใจตีบที่เป็นโรคประจำตัว)