ซีน แขกถามแม่ "เคยรักแขบ้างมั้ย" ดูแล้วน้ำตาไหลเลย

ชอบฉากอะไรแบบนี้ มันอิ่มเอมดี ขอชื่นชมคุณวรพันธ์ รวี กับท้ายๆเรื่อง

เราชอบเรื่องนี้มากกกก และตอนจบก็ทำออกมาดีมากๆๆๆๆ คือทำเอาคนดูน้ำตาไหลกันเลยทีเดียว แขวลัยชีวิตน่าสงสารมากดีที่มีภวาภพคอยเคียงข้างและแก้ปัญหาด้วยกัน รวมๆคือปังมากคะเรื่องนี่ชอบมากกกกกกกกกกก และที่ชอบที

ด่ำดิ่งไปกับแขวลัยสุดๆ เลยค่ะวันนี้ โดยเฉพาะฉากที่พระเอกตามมาเป็นคุณหมาป่าช่วยแขอ่านนิทาน ทั้งที่ไม่น่าจะมีอะไร แต่น้ำตาไหลปุดๆ ประดุจเป็นเพื่อนรักเพื่อนซี้นางเอก ที่คอยอยู่ข้างกายคอยลุ้นคอยให้กำลังใจ

นี่มันสวรรค์เบี่ยง หรือจำเลยรักกันแน่ พี่ทินก็นะ จะโหดกับน้องโบว์เกินไปแล้ว ขนาดผู้หญิงอ้อนวอนขนาดนี้ ยังทำได้ มีปมอะไรนักหนานี่ วันนี้น้องก้อยเล่นดีนะครับ น้ำตาไหลพรากเลย ตูมตามก็เล่นให้รู้สึกเกลี

เราต้องเป็นคนพูดประวัติผู้เสียชีวิตค่ะ เป็นงานของคุณตา ทุกอย่างในบทพูด การนึกถึงทำให้เราไม่สามารถคุมน้ำตาได้เลย แถมคุณลุงบอกว่าแกเป็นห่วงเรา ให้เราไปพูดให้แกหมดห่วง คือเราพูดไม่ออกค่ะ น้ำตามันไหล ควา