สวัสดีค่ะ
มีเรื่องกวนใจมากกกกก....ทำไงดีเมื่อเริ่มหวั่นไหวเวลาเจอ น่าจะมโนเองฝ่ายเดียว 555
เรื่องมีอยู่ว่า เวลาไปทำงานตอนเช้า เราจะขึ้นรถไฟฟ้า MRT (สายชานเมือง) ต้นสาย แล้วเราจะเจอผู้ชายคนนึงเกือบทุกวัน
ตอนแรกๆก็เอ๊ะ...เจออีกละ เจอไปเจอมาก็น่ารักดีนะ เราจำได้ว่าเค้าจะขึ้นโบกี้ที่ 2 จากท้ายขบวนเป็นประจำ
มีวันนึงเราก้มหน้าก้มตาดู netflix เพลินมากกกกจนถึงสถานีที่เค้าขึ้น ก็เอ๊ะ!!! รองเท้าคุ้นๆ....เค้ายืนอยู่ข้างหน้าเราค่ะ
แล้ววันนั้นสภาพไม่พร้อมอย่างมากเพราะตื่นสายเลยรีบออกมา และวันนั้นก็ผ่านไปแบบอายๆ (เป็นฝ่ายเดียวนะ)
แล้วก็เป็นแบบนี้หลายๆครั้ง คือเราจำได้ละว่าเค้าขึ้นโบกี้ไหนเราก็ขึ้นโบกี้นั้นเวลาเดิมๆ
ก็เจอบ้างไม่เจอบ้าง (เราว่าเค้าต้องจำเราได้บ้างแหละ 555 ด้วยสีผมเราที่ไม่เหมือนชาวบ้าน) ช่วงที่เปลี่ยนขบวนเพื่อเปลี่ยนสายนี่แหละโอกาสทอง
คิดในหัวละว่า เดี๋ยวเดินไปใกล้ๆค่อยชวนคุย...แต่เอาจริงก็ไม่กล้า ได้แต่เดินใกล้ๆและบางวันก็ได้ยืนใกล้ๆให้หัวใจพองก็แค่นั้น
มีวันนึง.....เค้าน่าจะเจอคนรู้จักเป็นผู้หญิงบนรถไฟฟ้า ด้วยความที่เรานั่งไม่ไกลมากก็เห็นเค้าคุยทักทายกัน ยิ้มหวานกันใหญ่...
วันนั้นใจแป๊วมากค่าาาา คิดไปไกลว่าคงเป็นแฟนมั้ง (สายมโนเองไง) วันนั้นก็จะใจเหี่ยวๆไปทำงาน ฮ่าๆ
นี่เราแอบจำชื่อบริษัทที่เสื้อโปโลเค้าไปหากูเกิ้ลด้วยนะ เจอแต่ว่าบริษัทอยู่ที่ไหน กะจะใช้พลังโซเชียลหาซะหน่อยเผื่อจะเจอ แต่ไม่มีวี่แววเลยค่ะ
เราเคยสบตากับเค้าบ้างนะ 555 (แล้วก็เขินเอง เค้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย)
เราอยากรู้จักเค้านะ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง จำไม่ได้แล้วว่าเวลาโดนจีบหรือไปจีบคนอื่นมันเป็นแบบไหน
เพราะไม่มีแฟนมานานนนนนนนมาก อ้อ....เราอายุสามสิบต้นๆแล้วค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ
เจอเค้าบ่อยมากที่ MRT จนรู้สึกชอบ ทำไงดี ไม่กล้าทัก...
มีเรื่องกวนใจมากกกกก....ทำไงดีเมื่อเริ่มหวั่นไหวเวลาเจอ น่าจะมโนเองฝ่ายเดียว 555
เรื่องมีอยู่ว่า เวลาไปทำงานตอนเช้า เราจะขึ้นรถไฟฟ้า MRT (สายชานเมือง) ต้นสาย แล้วเราจะเจอผู้ชายคนนึงเกือบทุกวัน
ตอนแรกๆก็เอ๊ะ...เจออีกละ เจอไปเจอมาก็น่ารักดีนะ เราจำได้ว่าเค้าจะขึ้นโบกี้ที่ 2 จากท้ายขบวนเป็นประจำ
มีวันนึงเราก้มหน้าก้มตาดู netflix เพลินมากกกกจนถึงสถานีที่เค้าขึ้น ก็เอ๊ะ!!! รองเท้าคุ้นๆ....เค้ายืนอยู่ข้างหน้าเราค่ะ
แล้ววันนั้นสภาพไม่พร้อมอย่างมากเพราะตื่นสายเลยรีบออกมา และวันนั้นก็ผ่านไปแบบอายๆ (เป็นฝ่ายเดียวนะ)
แล้วก็เป็นแบบนี้หลายๆครั้ง คือเราจำได้ละว่าเค้าขึ้นโบกี้ไหนเราก็ขึ้นโบกี้นั้นเวลาเดิมๆ
ก็เจอบ้างไม่เจอบ้าง (เราว่าเค้าต้องจำเราได้บ้างแหละ 555 ด้วยสีผมเราที่ไม่เหมือนชาวบ้าน) ช่วงที่เปลี่ยนขบวนเพื่อเปลี่ยนสายนี่แหละโอกาสทอง
คิดในหัวละว่า เดี๋ยวเดินไปใกล้ๆค่อยชวนคุย...แต่เอาจริงก็ไม่กล้า ได้แต่เดินใกล้ๆและบางวันก็ได้ยืนใกล้ๆให้หัวใจพองก็แค่นั้น
มีวันนึง.....เค้าน่าจะเจอคนรู้จักเป็นผู้หญิงบนรถไฟฟ้า ด้วยความที่เรานั่งไม่ไกลมากก็เห็นเค้าคุยทักทายกัน ยิ้มหวานกันใหญ่...
วันนั้นใจแป๊วมากค่าาาา คิดไปไกลว่าคงเป็นแฟนมั้ง (สายมโนเองไง) วันนั้นก็จะใจเหี่ยวๆไปทำงาน ฮ่าๆ
นี่เราแอบจำชื่อบริษัทที่เสื้อโปโลเค้าไปหากูเกิ้ลด้วยนะ เจอแต่ว่าบริษัทอยู่ที่ไหน กะจะใช้พลังโซเชียลหาซะหน่อยเผื่อจะเจอ แต่ไม่มีวี่แววเลยค่ะ
เราเคยสบตากับเค้าบ้างนะ 555 (แล้วก็เขินเอง เค้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย)
เราอยากรู้จักเค้านะ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง จำไม่ได้แล้วว่าเวลาโดนจีบหรือไปจีบคนอื่นมันเป็นแบบไหน
เพราะไม่มีแฟนมานานนนนนนนมาก อ้อ....เราอายุสามสิบต้นๆแล้วค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ