สวัสดีค่ะอยากจะมาเล่าเรื่องราวที่ไม่ดีให้ทุกคนได้ฟังอาจจะยาวหน่อยนะค่ะแต่ตอนนี้มันจนปัญญาที่จะบอกใครพูดไม่ออกคายไม่ได้ เราคบกับผู้ชายคนนี้มา11ปี 1-4ปีเรารักกันมากไปไหนทำอะไรด้วยกันทุกอย่าง เขาดูแลเราดีมากๆตามใจในทุกๆเรื่องเขาเป็นคนดีที่ทำแต่งาน11ปีเขาไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงเข้ามาเลยค่ะ เขาอายุ28ส่วนเราอายุ27ค่ะ เข้าเรื่องเลยนะค่ะ1-4ปีเรามีความสุขมาตลอดมีลูกสาวตัวน้อยๆด้วยกัน1คนตอนนี้จะ6ขวบแล้วค่ะ จนพอปีหลังๆเราเริ่มเบื่อ ขี้หงุดหงิดพาลลูกพาลเขาพาลทุกคนรู้สึกชีวิตไม่อิสระเราเลยบอกเขาตรงๆว่าขอกลับไปอยู่บ้านนะเขาไม่ยอมอ้อนวอนเราสารพัดเราใจดำกับเขามากทิ้งลูกทิ้งผัวเพื่ออยากได้ความอิสระกลับมาอยู่บ้าน พอมาอยู่บ้านได้สักพักเราเริ่มหลงกับวัตถุแสงสีเสียงจนนอกใจเขาด้วยการไปคบผช.คนอื่นลืมลูกลูกเขาสารพัดไม่ใยดีจนเวลาผ่านไปสักพักเราคิดถึงเขาอยากกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผ่านมารู้สึกผิดมากเขาก็ให้อภัยพอกลับไปได้สักพักเราก็ทำตัวแบบเดิมซ้ำๆซากๆจนเราพลาด การพลาดครั้งนี้มันเป็นทั้งตราบาป ทั้งความรู้สึกและทุกๆอย่างที่เราทำกับเขาเราได้กลับไปขอโอกาศเขา ครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา เขาพูดถึงแต่เรื่องที่เราเคยทำผิดที่ผ่านมา เอาเย็นชาไม่สนใจ(เราหน้าด้านแบกลูกกลับไปอยู่บ้านเขากับเขา)เขารักลูกปกติกับลูกทุกอย่าง แต่เราก็ไม่ได้ไล่เราให้ออกจากบ้านนะค่ะแต่เขาไม่นอนในห้องกับเราเขานอนด้านนอก ไม่เคยชวนกินข้าวแต่เมื่อก่อนจะต้องกินข้าวพร้อมกัน เขาไม่คุยกับเรา ตอนนี้เราอดทนทำแต่ความดีเพื่อสักวันเจาอาจจะเห็น ตอนนี้ท้อมากค่ะแต่ไม่เคยคิดมี่จะถอยอยากทำให้เขาได้เห็นว่าเรากลับตัวกลับใจแล้วจิงๆค่ะ เราสงสารลูก มันไม่สายไปใช่ไหมค่ะทุกคนที่เราจะเป็นคนดีเราไม่อยากทำร้ายความรุ้สึกของคนที่รักเราอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เราควรทำยังไงดีค่ะนอกจากทำตัวเป็นเเม่ที่ดีและอยากจะกลับไปเป็นเมียที่ดีของเขา อยากให้เขาคุยกับเราบ้าง ทุกอย่างต้องใช้เวลาคำนี้มันมีจริงไหมค่ะ