สวัสดีครับ ส่วนตัวไม่เคยเล่นพันทิปมาก่อนอาจจะเล่าได้ไม่ค่อยดีนะครับ คือ ผมได้มาเจอคนที่ชอบอีกครั้งครับ
ผมเคยเรียนโรงเรียนชื่อดังเเห่งหนึ่งในจังหวัดนนทบุรีครับ ซึ่งตอนนั้นผมอยู่ในชั้น ม.2 ครับ
มันเป็นวันที่ผมเรียนวิชาห้องสมุด เป็นการเรียนเสริม กิจกรรม ซึ่งตารางเรียนของห้องผมมันดันไปตรงกับน้องคนดังกล่าวพอดีครับ ผมขอตั้งนามสมมุติว่าน้อง P แล้วกันครับ ผมรู้จักนอนน้อง P ก่อนจะเข้าโรงเรียนมัธยมแห่งนี้อีกครับ ในสมัยเด็กเราเคยเล่นด้วยกันบ่อยๆครับ เราเคยเล่น บาคุกันด้วยกัน เล่นตีเเบตด้วย กัน วิ่งเล่นในหมู่บ้านด้วยกันครับ เเละก็Ps รุ่นอะไรไม่ทราบครับ เเต่จำได้ว่าเกมส์เบนเท็น ครับ ผมเป็นรุ่นพี่1 ปี เข้าเรื่องต่อครับ ด้วยวันนั้นเราเจอกัน ในห้องสมุดของโรงเรียน เราหยอกล้อเล่นกันปกติ น้องเขาได้ตีหลังผมมา 1 ทีครับ ถามว่าเจ็บมั้ย? เจ็บครับเเต่เราไม่โกธร ด้วยที่เราโดนน้ำร้อนลวกหลังมาก่อนหน้าครับ ที่หลังผมจึงมีรอยแผลเป็นรูปมือน้องเขาครับ ไม่ได้ขนาดว่าเป็นมือนะครับ แบบ รอแผลที่เกิดจากมือของน้องเขา จนทุกวันนี้ก็ยังคงอยู่ครับ จะว่าอย่างไรดีล่ะครับคือผมมั่นใจมากว่าผมชอบน้องเขาตั้งเเต่ตอนนั้น เเต่ช่วงเป็นช่วงปลายภาคของปีการศึกษานั้น ด้วยความเป็นเด็กมีปัญหาระดับ ของระดับชั้นในตอนนั้นทำให้ผมต้องย้ายโรงเรียนครับ ซึ่งผมยังไม่ได้บอกความรู้สึกอะไรเลยกับน้องเขาเลยครับ เวลาผ่านไป 5 ปีครับ ผมได้เจอกะใับน้อง อีกครั้ง ในแอพหาคู่ สีฟ้า
ด้วยความที่เราเห็นน้องในตอนนั้นบอกเลยว่าจำได้ครับ ผมเลยตัดสินใจทักน้องเขาไป
'' น้องP หรอคับ '' เเต่ผมก็โดนบล็อค ไปเลย ผมนั่งถามตัวเองว่า ผมผิดอะไรเนี่ย แถวบ้านเรามีห้างให้เดินเล่นไม่ไกลนักครับ ด้วยความบังเอิญ ผมเดินไปสวนอาหารผมได้เจอน้องเขาอย่างบังเอิญ แต่ผมก็ไม่ได้ทักอะไรเจ้าตัวไปครับ เพราะคิดว่าน้องคงรังเกียจผมแน่เลย ด้วยความที่รู้สึกไม่ดีต่อตัวเองผมเลยคิดว่ากลับบ้านจะดีกว่า ผมเดินออกจากห้างกำลังเดินอยู่บนสะพานลอย ผมมองที่ป้ายรถเมย์ด้านล่าง ผมเห็นน้อง p กำลังยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์เช่นกัน ผมเลือกที่จะยืนมองน้องเขาอยู่บนสะพานเช่นเดิม รอให้เจ้าตัวขึ้นรถไปก่อนเเละค่อยเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ผมมองรถที่น้องนั่งอยู่แล่นผ่านไป จากวันนั้นผ่านมา 2 เดือน
ผมได้สร้าง บัญชีผู้ใช้ ของแอพสีฟ้า นั้นอีกครั้ง ตัดสินใจทักไปหาน้องเขาอีกที พยายามถามเขาว่าบล็อคผมเพราะอะไร จำผมได้ไหมว่าเราเคยเล่นกันด้วยกัน เเต่น้องเขาก็ตอบมาครับถามเราว่าเราคือใครอะไรงี้ แต่ผมก็ตอบกลับไป แต่หลังจากนั้นก็ไม่วี่เเววว่าจะตอบมาเลย ความพยายามของผมยังไม่หมดครับ ผมไปขอFacebook ของน้องเขามาจากเพื่อนของน้องเขาครับ ผมแอดน้องเขาไป แต่ดูเหมือนจะตัวจะไม่รับเพื่อน ผมเลยกด เพิ่มเพื่อนไปอีกครั้ง จนในที่สุดน้องเขาก็ได้ปิดรับเพื่อน จาก สาธารณะ เป็นเพื่อนของเพื่อนเท่านั้นถึงจะเพิ่มเพื่อนน้องเขาได้ ทำให้ผมไม่สามารถเพิ่มเพื่อนได้
แต่ยังครับผมยังไม่ท้อ ด้วยความที่ผมมีFacebook หลายอัน ผมจึงเอาอันที่มีเพื่อนของน้องเขาแอดไปได้ครับ เเต่เช้าตัวก็ใช่ว่าจะรับ ผมจึงไประบายกับเพื่อนของผมคนหนึ่ง เลยลองบอกเพื่อนให้เพิ่มเพื่อนน้องP ไป ผลคือ รับครับ น้องรับแอดของเพื่อนผม ในเวลาไม่นาน แบบนี้แปลว่าน้องเขารังเกียจผมใข่ไหมครับ ผมควรพยายามต่อหรือหยุดดี ในเวลา5ปีที่ผ่านมาผมมีแฟนมา3 คน ทุกครั้งที่แฟนทั้ง3 เห็นแผลที่หลังของผม มันคอยเตือนผมเสมอว่าใครให้แผลนี้ผมไว้ มันคอยเตือนใจว่าผมชอบใครมาตลอด
เวลา5ปีที่ผ่านมา ส่วนตัวคิดว่าน้องเขาคงรังเกียจผมจริงๆ สมองของผมบอกให้หยุดเพ้อถึงน้องครับ เเต่ใจผมกับเรียกร้องถึงเขาเสมอ ไม่เคยลืม เลยครับ
น้องเขาเป็นผู้ชายนะครับ...
ผมควรหยุดแล้วใช่มั้ยครับ ทุกท่าน?
เมื่อผมเจอคนที่เคยชอบอีกครั้ง
ผมเคยเรียนโรงเรียนชื่อดังเเห่งหนึ่งในจังหวัดนนทบุรีครับ ซึ่งตอนนั้นผมอยู่ในชั้น ม.2 ครับ
มันเป็นวันที่ผมเรียนวิชาห้องสมุด เป็นการเรียนเสริม กิจกรรม ซึ่งตารางเรียนของห้องผมมันดันไปตรงกับน้องคนดังกล่าวพอดีครับ ผมขอตั้งนามสมมุติว่าน้อง P แล้วกันครับ ผมรู้จักนอนน้อง P ก่อนจะเข้าโรงเรียนมัธยมแห่งนี้อีกครับ ในสมัยเด็กเราเคยเล่นด้วยกันบ่อยๆครับ เราเคยเล่น บาคุกันด้วยกัน เล่นตีเเบตด้วย กัน วิ่งเล่นในหมู่บ้านด้วยกันครับ เเละก็Ps รุ่นอะไรไม่ทราบครับ เเต่จำได้ว่าเกมส์เบนเท็น ครับ ผมเป็นรุ่นพี่1 ปี เข้าเรื่องต่อครับ ด้วยวันนั้นเราเจอกัน ในห้องสมุดของโรงเรียน เราหยอกล้อเล่นกันปกติ น้องเขาได้ตีหลังผมมา 1 ทีครับ ถามว่าเจ็บมั้ย? เจ็บครับเเต่เราไม่โกธร ด้วยที่เราโดนน้ำร้อนลวกหลังมาก่อนหน้าครับ ที่หลังผมจึงมีรอยแผลเป็นรูปมือน้องเขาครับ ไม่ได้ขนาดว่าเป็นมือนะครับ แบบ รอแผลที่เกิดจากมือของน้องเขา จนทุกวันนี้ก็ยังคงอยู่ครับ จะว่าอย่างไรดีล่ะครับคือผมมั่นใจมากว่าผมชอบน้องเขาตั้งเเต่ตอนนั้น เเต่ช่วงเป็นช่วงปลายภาคของปีการศึกษานั้น ด้วยความเป็นเด็กมีปัญหาระดับ ของระดับชั้นในตอนนั้นทำให้ผมต้องย้ายโรงเรียนครับ ซึ่งผมยังไม่ได้บอกความรู้สึกอะไรเลยกับน้องเขาเลยครับ เวลาผ่านไป 5 ปีครับ ผมได้เจอกะใับน้อง อีกครั้ง ในแอพหาคู่ สีฟ้า
ด้วยความที่เราเห็นน้องในตอนนั้นบอกเลยว่าจำได้ครับ ผมเลยตัดสินใจทักน้องเขาไป
'' น้องP หรอคับ '' เเต่ผมก็โดนบล็อค ไปเลย ผมนั่งถามตัวเองว่า ผมผิดอะไรเนี่ย แถวบ้านเรามีห้างให้เดินเล่นไม่ไกลนักครับ ด้วยความบังเอิญ ผมเดินไปสวนอาหารผมได้เจอน้องเขาอย่างบังเอิญ แต่ผมก็ไม่ได้ทักอะไรเจ้าตัวไปครับ เพราะคิดว่าน้องคงรังเกียจผมแน่เลย ด้วยความที่รู้สึกไม่ดีต่อตัวเองผมเลยคิดว่ากลับบ้านจะดีกว่า ผมเดินออกจากห้างกำลังเดินอยู่บนสะพานลอย ผมมองที่ป้ายรถเมย์ด้านล่าง ผมเห็นน้อง p กำลังยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์เช่นกัน ผมเลือกที่จะยืนมองน้องเขาอยู่บนสะพานเช่นเดิม รอให้เจ้าตัวขึ้นรถไปก่อนเเละค่อยเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ผมมองรถที่น้องนั่งอยู่แล่นผ่านไป จากวันนั้นผ่านมา 2 เดือน
ผมได้สร้าง บัญชีผู้ใช้ ของแอพสีฟ้า นั้นอีกครั้ง ตัดสินใจทักไปหาน้องเขาอีกที พยายามถามเขาว่าบล็อคผมเพราะอะไร จำผมได้ไหมว่าเราเคยเล่นกันด้วยกัน เเต่น้องเขาก็ตอบมาครับถามเราว่าเราคือใครอะไรงี้ แต่ผมก็ตอบกลับไป แต่หลังจากนั้นก็ไม่วี่เเววว่าจะตอบมาเลย ความพยายามของผมยังไม่หมดครับ ผมไปขอFacebook ของน้องเขามาจากเพื่อนของน้องเขาครับ ผมแอดน้องเขาไป แต่ดูเหมือนจะตัวจะไม่รับเพื่อน ผมเลยกด เพิ่มเพื่อนไปอีกครั้ง จนในที่สุดน้องเขาก็ได้ปิดรับเพื่อน จาก สาธารณะ เป็นเพื่อนของเพื่อนเท่านั้นถึงจะเพิ่มเพื่อนน้องเขาได้ ทำให้ผมไม่สามารถเพิ่มเพื่อนได้
แต่ยังครับผมยังไม่ท้อ ด้วยความที่ผมมีFacebook หลายอัน ผมจึงเอาอันที่มีเพื่อนของน้องเขาแอดไปได้ครับ เเต่เช้าตัวก็ใช่ว่าจะรับ ผมจึงไประบายกับเพื่อนของผมคนหนึ่ง เลยลองบอกเพื่อนให้เพิ่มเพื่อนน้องP ไป ผลคือ รับครับ น้องรับแอดของเพื่อนผม ในเวลาไม่นาน แบบนี้แปลว่าน้องเขารังเกียจผมใข่ไหมครับ ผมควรพยายามต่อหรือหยุดดี ในเวลา5ปีที่ผ่านมาผมมีแฟนมา3 คน ทุกครั้งที่แฟนทั้ง3 เห็นแผลที่หลังของผม มันคอยเตือนผมเสมอว่าใครให้แผลนี้ผมไว้ มันคอยเตือนใจว่าผมชอบใครมาตลอด
เวลา5ปีที่ผ่านมา ส่วนตัวคิดว่าน้องเขาคงรังเกียจผมจริงๆ สมองของผมบอกให้หยุดเพ้อถึงน้องครับ เเต่ใจผมกับเรียกร้องถึงเขาเสมอ ไม่เคยลืม เลยครับ
น้องเขาเป็นผู้ชายนะครับ...
ผมควรหยุดแล้วใช่มั้ยครับ ทุกท่าน?