สาเหตุที่ตัดสินใจตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาคือเรารู้สึกไม่ไหวแล้วค่ะ เราควรไปหาจิตแพทย์หรือเปล่าคะ
เรื่องมีอยู่ว่าเราหวาดกลัวผู้คนและกลัวการเข้าสังคมมากเลยค่ะ รู้สึกอยากใช้ชีวิตอยู่ในห้องที่มีเราคนเดียว ในบ้านที่มีแค่ย่าของเราคนเดียวค่ะ เราเคยมีปัญหาเรื่องเงินกับญาติห่างๆถึงขั้นจะแจ้งความจับกัน แล้วก็เรื่องการเข้าสังคมตอนสมัยม.ต้น เปลี่ยนกลุ่มเพื่อนไปเรื่อยเพราะไม่มีใครเข้ากับเราได้เลยค่ะ จนม.ปลายมาเพื่อนในกลุ่มเราเข้ากับเราได้มากขึ้น แต่เรากลับอาการแย่ลง แต่ก่อนเวลาเรากลับบ้านมาเราจะมีความสุขมากๆ แต่ช่วงนี้เรากระวนกระวายมากเลยค่ะ พอถึงบ้านมาเราก็รู้สึกว่าไม่อยากให้ถึงพรุ่งนี้เลย เรากลัวจะมีคนอื่นเข้ามาในห้องด้วย(ตรงนี้เรารู้ตัวว่าคิดไปเองแต่เรารู้สึกกลัวจริงๆ)
ก่อนนอนส่วนมากเราจะนอนไม่หลับค่ะ เหมือนตัวเองไม่ยอมนอนมากกว่าเพราะไม่อยากให้ถึงตอนเช้า แรกๆก็ตาแข็ง สักพักเริ่มง่วงพอเรากำลังจะหลับจู่ๆก็จะนึกได้เรื่องไปโรงเรียนพรุ่งนี้เป็นเสี้ยวเล็กๆที่วิ่งผ่านหัวเข้ามาเลยจริงๆแต่พอเป็นอย่างนั้นเราก็จะกระตุกแรงมากจนตื่น บางคืนหลับไปแล้วยังกระตุกจนตื่นอีกครั้งค่ะ กว่าจะหลับอีกทีก็นานเลย
อีกคำถามคือพอจะมีวิธีไหนหรืองานอะไรที่ทำที่บ้านหรือในป่าหรือในที่ๆคนน้อยๆสงบๆบ้างไหมคะ ยิ่งเจอคนน้อยยิ่งดีค่ะ เราไม่ได้กลัวคนเยอะๆแต่เรากลัวทุกคนเลยค่ะ ตอนนี้เครียดเรื่องอนาคตมาก เราไม่อยากโตเป็นผู้ใหญ่เลย ยิ่งนอนยากแบบนี้แล้วทำให้นอนไม่พอ เทอมนี้เกรดเราตกลงมามากไปโรงเรียนสายทุกวันไม่เคยทันเข้าแถว ติด0ตัวนึงจากมอต้นที่เป็นเด็กห้องพิเศษห้อง1เกรดเฉลี่ย3.5 มอปลายมาเราก็ทำได้ดีตลอดเกรดไม่เคยน้อยกว่า3 แต่เทอมนี้คิดว่าคงไม่พ้น2.5ค่ะ เรารู้สึกหมดแรงจะเรียน บางครั้งกลัวมากๆจนไม่นอนทั้งคืน พอถึงเช้าแล้วก็ยังทำใจไปโรงเรียนไม่ได้ สุดท้ายขาดเรียนค่ะ
เราเหมือนจะเป็นโรคซึมเศร้าด้วย หลังๆมานี้หมดแรงจะมีชีวิต คิดฆ่าตัวตายบ่อยมากค่ะ แทบจะทุกวันที่กลับจากโรงเรียน คิดตลอดเลยว่าซื้อเชือกกลับไปด้วยดีหรือเปล่า แต่สงสารย่า เป็นห่วงย่า กลัวจะไม่มีคนดูแล กลัวย่าเสียใจด้วย แต่เราเหนื่อยมากๆ แล้วก็กลัวมากๆ รู้สึกว่าโลกนี้อยู่ยากมากเลย ไม่เข้าใจสังคม ไม่เข้าใจการมีอยู่ ยิ่งคิดยิ่งหดหู่ค่ะ
เพื่อนๆชาวพันทิปช่วยแนะนำหน่อยได้ไหมคะ
ปล.ถ้าแท็กผิดห้องขออภัยนะคะ
รู้สึกอยากให้โลกนี้มีแค่เราคนเดียว กลัวสังคมมากเลย
เรื่องมีอยู่ว่าเราหวาดกลัวผู้คนและกลัวการเข้าสังคมมากเลยค่ะ รู้สึกอยากใช้ชีวิตอยู่ในห้องที่มีเราคนเดียว ในบ้านที่มีแค่ย่าของเราคนเดียวค่ะ เราเคยมีปัญหาเรื่องเงินกับญาติห่างๆถึงขั้นจะแจ้งความจับกัน แล้วก็เรื่องการเข้าสังคมตอนสมัยม.ต้น เปลี่ยนกลุ่มเพื่อนไปเรื่อยเพราะไม่มีใครเข้ากับเราได้เลยค่ะ จนม.ปลายมาเพื่อนในกลุ่มเราเข้ากับเราได้มากขึ้น แต่เรากลับอาการแย่ลง แต่ก่อนเวลาเรากลับบ้านมาเราจะมีความสุขมากๆ แต่ช่วงนี้เรากระวนกระวายมากเลยค่ะ พอถึงบ้านมาเราก็รู้สึกว่าไม่อยากให้ถึงพรุ่งนี้เลย เรากลัวจะมีคนอื่นเข้ามาในห้องด้วย(ตรงนี้เรารู้ตัวว่าคิดไปเองแต่เรารู้สึกกลัวจริงๆ)
ก่อนนอนส่วนมากเราจะนอนไม่หลับค่ะ เหมือนตัวเองไม่ยอมนอนมากกว่าเพราะไม่อยากให้ถึงตอนเช้า แรกๆก็ตาแข็ง สักพักเริ่มง่วงพอเรากำลังจะหลับจู่ๆก็จะนึกได้เรื่องไปโรงเรียนพรุ่งนี้เป็นเสี้ยวเล็กๆที่วิ่งผ่านหัวเข้ามาเลยจริงๆแต่พอเป็นอย่างนั้นเราก็จะกระตุกแรงมากจนตื่น บางคืนหลับไปแล้วยังกระตุกจนตื่นอีกครั้งค่ะ กว่าจะหลับอีกทีก็นานเลย
อีกคำถามคือพอจะมีวิธีไหนหรืองานอะไรที่ทำที่บ้านหรือในป่าหรือในที่ๆคนน้อยๆสงบๆบ้างไหมคะ ยิ่งเจอคนน้อยยิ่งดีค่ะ เราไม่ได้กลัวคนเยอะๆแต่เรากลัวทุกคนเลยค่ะ ตอนนี้เครียดเรื่องอนาคตมาก เราไม่อยากโตเป็นผู้ใหญ่เลย ยิ่งนอนยากแบบนี้แล้วทำให้นอนไม่พอ เทอมนี้เกรดเราตกลงมามากไปโรงเรียนสายทุกวันไม่เคยทันเข้าแถว ติด0ตัวนึงจากมอต้นที่เป็นเด็กห้องพิเศษห้อง1เกรดเฉลี่ย3.5 มอปลายมาเราก็ทำได้ดีตลอดเกรดไม่เคยน้อยกว่า3 แต่เทอมนี้คิดว่าคงไม่พ้น2.5ค่ะ เรารู้สึกหมดแรงจะเรียน บางครั้งกลัวมากๆจนไม่นอนทั้งคืน พอถึงเช้าแล้วก็ยังทำใจไปโรงเรียนไม่ได้ สุดท้ายขาดเรียนค่ะ
เราเหมือนจะเป็นโรคซึมเศร้าด้วย หลังๆมานี้หมดแรงจะมีชีวิต คิดฆ่าตัวตายบ่อยมากค่ะ แทบจะทุกวันที่กลับจากโรงเรียน คิดตลอดเลยว่าซื้อเชือกกลับไปด้วยดีหรือเปล่า แต่สงสารย่า เป็นห่วงย่า กลัวจะไม่มีคนดูแล กลัวย่าเสียใจด้วย แต่เราเหนื่อยมากๆ แล้วก็กลัวมากๆ รู้สึกว่าโลกนี้อยู่ยากมากเลย ไม่เข้าใจสังคม ไม่เข้าใจการมีอยู่ ยิ่งคิดยิ่งหดหู่ค่ะ
เพื่อนๆชาวพันทิปช่วยแนะนำหน่อยได้ไหมคะ
ปล.ถ้าแท็กผิดห้องขออภัยนะคะ