สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา หากมีข้อผิดพลาดอะไรต้องขออภัยด้วยนะคะ ก่อนอื่นต้องขอแนะนำตัวคร่าวๆก่อน ตอนนี้เราอายุ 22 ปีค่ะ อีกไม่กี่เดือนก็ใกล้เรียนจบแล้ว ช่วงนี้เลยกำลังวุ่นๆเรื่องสอบแล้วก็เครียดเรื่องหางานเลย ตอนนี้เราเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคเหนือค่ะ ด้วยเหตุนี้เลยทำให้เราเจอคนรักที่คบกันตอนปัจจุบันนี้ค่ะ แฟนเราอายุเยอะกว่าเรา 7 ปี เป็นคนในพื้นที่ ครอบครัวพี่เค้าก็ทำธุรกิจในพื้นที่ ดังนั้นพื้นฐานของพี่เค้าค่อนข้างโอเคในระดับนึง ต้องบอกก่อนนะคะคือด้วยความที่เราเป็นผู้หญิงที่นิสัยเด็กมากๆคนนึง ไม่ค่อยทันคนซักเท่าไหร่ เป็นคนซื่อๆมาก (คนรอบข้างบอกมาแบบนั้น) เราเลยอยากมีใครซักคนที่เป็นผู้นำเราได้ ดูแล ชี้แนวทางเราได้ สรุปก็คือถ้ามีแฟนก็อยากได้ที่เป็นผู้ใหญ่กว่าเรา แล้วเราก็มาเจอพี่เค้านี่แหละค่ะ ตลอดเวลาที่คบกับพี่เค้าคือทุกอย่างแฮปปี้หมดเลยค่ะ เพื่อนๆพากันอิจฉาเลยเพราะพี่เค้าหน้าตาดีมาก ดูแลเราดีมากๆ คอยรับ-ส่งเราเวลาไปไหนมาไหน  แถมยังเฟรนลี่ ขีเล่นสุดๆ ข้อดีคือไม่เจ้าชู้ ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่ติดเพื่อน ไม่ดื่มเหล้า อีกอย่างคือครอบครัวของพี่เค้าเราก็รู้จักหมดเลยนะคะ ทุกคนในครอบครัวดีกับเรามาก และด้วยความที่เราตั้งสถานะคบกันในเฟสบุ๊คทำให้แม่เราเห็น ดังนั้นตอนที่ครอบครัวของเรามาเยี่ยมก็เลยถือโอกาสพาพี่เค้าไปแนะนำให้รู้จักเพราะตอนที่ที่บ้านเรารู้ว่ามีแฟนก็ค่อนข้างที่จะห่วงแล้วก็แอบเคืองๆนิดๆ แต่หลังจากที่ที่บ้านเจอแฟนเรา ทุกคนชอบแฟนเราหมดเลยค่ะ เพราะแฟนเราเค้าเป็นคนดีจริงๆ จริงใจกับเราแล้วก็คนในครอบครัวเรา รักครั้งนี้ของเราเลยถือว่ามีความสุขค่ะ แต่....เท่าที่อ่านมาทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้องห่วง ในความเป็นจริงแล้วมันมีอีกเรื่องที่เราแอบคิดอยู่ในใจตลอด คือเราเพิ่งมารู้ทีหลังว่าแฟนเราเคยเป็นโรคซึมเศร้ามาก่อน แต่ตอนนี้ก็หายแล้วนะคะ แต่ผลเสียที่ตามมาก็คือ ที่บ้านพี่เค้าเลยตามใจพี่เค้ามาตลอด จนตอนนี้มันทำให้กิจวัตรประวันของคนวัยทำงานอายุเกือบ  30 ต้องพัง พี่เค้ากลายเป็นคนที่นอนดึก ตื่นสาย บางวันก็บ่ายเลยค่ะ ทั้งๆที่ต้องช่วยดูแลงานที่บ้าน พ่อแม่ของพี่เค้าก็อายุเยอะแล้ว อีกอย่างคือตอนนี้เศรษฐกิจซบเซามาก เราเพิ่งมารู้ทีหลังเพราะเห็นพี่เค้าเงียบๆไปช่วงนึง ถามก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไร จนนัดกินข้าวกันเราเลยลองถามอีกครั้งก็ได้คำตอบมาว่าที่บ้านพี่เค้ากำลังเป็นหนี้ เราก็เครียดแทนนะคะ แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำให้พี่เค้ายิ้ม แล้วก็ให้กำลังใจ สู้ไปข้างๆกับเค้า คือเราคิดว่าพี่เค้าจะหาทางทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น แต่เราเพิ่งมารู้จากป้าที่ทำงานให้กับบ้านพี่เค้าว่าพี่เค้าก็ยังนอนดึก ตื่นสายเหมือนเดิม บางวันก็บ่าย ออกมาทำงานก็เหมือนจะไม่ได้ทำ นั่งเล่นโทรศัพท์บ้าง เล่นเกมบ้าง ไม่ค่อยที่จะเรียนรู้งานซักเท่าไหร่ ทั้งๆเราก็โทรปลุกทุกเช้า พูดให้พี่เค้ากะตือรือร้นขึ้น แอคทีฟขึ้น เรียนรู้งานจากแม่ พ่อ ลูกน้องบ้าง เพราะเรามองว่าเป็นเจ้านายก็ต้องทำให้เป็นทุกอย่าง เพราะนี่มันเป็นกิจการของเค้า ถ้าวันนึงพ่อกับแม่พี่เค้าไม่อยู่แล้วพี่เค้าจะเอาตัวรอดยังไง อีกอย่างถ้ามีครอบครัวพี่เค้าจะมีอนาคตให้ครอบครัวมั๊ย จะดูแลครอบครัวตัวเองได้รึป่าว คือเราพยายามทำทุกทางที่จะสามารถช่วยพี่เค้าได้ แต่ทุกครั้งที่เราพูด แนะนำ แนวทางอะไรไป พี่เค้าก็จะโกรธ และไม่ค่อยจะยอมฟังเราซักเท่าไหร่ พี่เค้าให้เหตุผลแค่ว่าเราเด็กกว่าจะไปรู้เรื่องอะไร จนเวลาผ่านไปเราก็คิดว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้น วันนึงเราก็ได้เจอกับแม่ของพี่เค้า แม่ของพี่เค้าก็บอกว่าลูกช่วยเตือน A มันหน่อยนะ เรื่องตื่นสาย เรื่องงานตอนนี้ A มันไม่ฟังใครเลย เวลาใครเตือนก็จะไม่พอใจ หงุดหงิดใส่ เราก็ทำได้แค่รับปาก ทั้งๆที่รู้ว่าความเป็นจริงคือ พี่เค้าก็ไม่ค่อยจะฟังเราหรอก เพราะเราเด็กกว่า จนตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่า เราอาจจะเปลี่ยนพี่เค้าไม่ได้แล้วจริงๆ มันรู้สึกท้อ ทั้งๆที่เรื่องอื่นๆพี่เค้าโอเคหมดเลย มันติดอยู่กับเรื่องนี้ แต่เรื่องนี้ที่เป็นข้อเสียของพี่เค้าก็เป็นตัวชี้วัดอนาคตได้เลย เราเลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป เรารู้ว่าอนาคตเราต้องเจอคนอีกมาก แต่เราไม่อยากทิ้งพี่เค้าไปไหน ยังอยากอยู่ข้างๆพี่เค้า แต่อีกความรู้สึกมันก็แว้บเข้ามาว่าบางทีพี่เค้าอาจจะไม่เหมาะกับคนใจดีแล้วก็เด็กแบบเรา เพราะเราคุมพี่เค้า เปลี่ยนพี่เค้าไม่ได้เลย มันสับสนไปหมด ถ้าเรายังอยู่ตรงนี้เพราะรักแล้วพี่เค้ายังเป็นเหมือนเดิมกับปล่อยให้พี่เค้าไปเจอคนที่ดีกว่า โหดกว่าเพื่อที่จะคุมเค้าได้ คนที่พี่เค้ายอมฟัง และทำให้เค้าดีขึ้นได้ เราควรเลือกทางไหนคะ ?