กระทู้นี้อยากจะแชร์ประสบการณ์ชีวิตในการพัฒนาสมองให้เสื่อมช้าลง เพื่อให้ผู้สูงวัยอยู่อย่างมีสติและสมองพัฒนาไม่เสื่อมตามวัย
เริ่มจากชีวิตในวัยรุ่น (ที่คนแก่ทุกคนคงต้องมีมาก่อนแก่ 555) เป็นวัยที่สนุกสนานไม่สนใจว่าชีวิตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร จะมีชีวิตที่สุข สมหวัง หรือทุกข์ สุขอย่างไร เมื่อผ่านพ้นไปจนถึงวัยทำงานหลังจากเรียนจบ ทุกคนก็ไขว่าคว้าแต่งานที่ตัวเองรักและชอบและที่สำคัญคือ เงินเดือนตอบแทนที่สมกับความสามารถ แต่จะมีสักกี่คนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและรุ่งเรืองดังใจที่คาดหวังไว้

ตัว จขกท. ก็เหมือนกับเด็กต่างจังหวัดบ้านๆ ทั่วไป เข้ากรุงเพื่อหวังผลที่จะได้งานการที่ดี มีคุณภาพชีวิตที่ดี แต่ก็ไม่ได้เป็นไปอย่างคาดหวัง เมื่อทำงานไปเรื่อยๆ ก็พบปัญหาการงาน ปัญหาชีวิต สุดท้ายบริษัทก็เลิกจ้างในช่วงยุควิกฤตเศรษฐกิจต้มยำกุ้ง และแล้วก็กลับสู่ถิ่นฐานบ้านเกิด ซึ่งพ่อแม่ ก็มองเหมือนเราเป็นตัวประหลาด ทำไมกลับมาบ้าน แล้วจะเอาอะไรกิน จะมีเงินส่งพ่อแม่ได้อย่างไร จะกลับมาเกาะพ่อแม่กินเหรอ สุดท้ายชีวิตของคนตกงานก็ต้องร่อนเร่หางานไป เป็นแม่ค้าขายไข่เป็ด เป็นไม่ค้าขายมะนาว ทำสารพัด จนสุดท้ายหางานทำได้ เป็นครูสอนผู้สนใจอบรมการใช้คอมพิวเตอร์

หลังจากนั้นเราก็กลับมาเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาระดับอาชีวะ อีกครั้ง และทำงานต่อไปเรื่อยๆ ที่บ้านเกิด แต่ก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ทั้งๆที่เขาย้ายไปอยู่จังหวัดอื่นแล้ว ก็ยังคงคิด จนต่อมาสอบบรรจุราชการได้ ไปรับราชการต่างจังหวัดซึ่งไกลจากบ้านเกิดไปภาคเหนือ 250 กิโลเมตร ชีวิตก็เริ่มพลิกผันไปตามกาลเวลา จนสุดท้ายก็แต่งงานกับผู้ชายซึ่งไม่คาดฝันว่าชีวิตนี้จะมีผู้ชายที่แสนดี ดูแลกันมายาวนาน ด้วยความเห็นใจที่เขาทำงานเลี้ยงเรามาอย่างต่อเนื่อง จึงลาออกจากราชการเพื่อมาช่วยธุรกิจของคู่ชีวิต นับตั้งแต่ลาออกจากราชการ ชีวิตก็มีความสุข แต่ถ้าเป็นละคร ก็ Happy Ending แต่ชีวิตจริงไม่ใช่

สมองเริ่มอ่อนล้า ความจำเริ่มเลือนหาย จะทำอย่างไรดีให้ชีวิตดำรงอยู่ได้และความจำยังคงใช้การได้ ไม่อยากสมองเสื่อมเหมือนญบรรพบุรุษ ที่จะไม่มีสติเมื่ออายุมาก คนต่างจังหวัดเรียกว่าหลง พูดจาไม่รู้เรื่อง จึงตัดสินใจเรียน นิติศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยใกล้บ้าน  เดี๋ยวกลับมาเล่าใหม่