สวัสดีค่ะ เรามีประสบการณ์เรื่องเพื่อนมา 12ปี ตั้งแต่ ป.1 จนถึงม.6 เราเป็นคนที่เรียบร้อย ไม่ค่อยพูด ไม่มีเพื่อนเลย ถ้าจะมี ก็มีแต่เพื่อนอิจฉากันตั้งแต่เด็ก
ตอนป.1เราเรียนอยู่โรงเรียนที่ชัยภูมิค่ะ แล้วแม่เราเป็นครูสอนโรงเรียนที่เราเรียนอยู่
เวลาเราไปเล่นกับเพื่อน เพื่อนมักจะแกล้งเรา บางทีก็จั๊กจี้จนจะขาดใจ บางทีก็ผลักเราตกลงจาก สไลเดอร์เด็กสูง2-3เมตร พอขึ้นป.2-ป.6 เราย้ายมาเรียนที่อยุธยา มาเรียนโรงเรียนแถวบ้าน เราก็โดนเพื่อนแกล้งสารพัด โดนเปิดกระโปรง โดนเตะ โดนต่อย โดนผลักหกล้มจนนิ้วหัก หนักสุดคือโดนเอาหัวไปโขกกับขอบหน้าต่าง แต่เพื่อนที่ทำไม่โดนนะคะ เพราะเขาเป็นหลานของคนที่ร่วมก่อตั้งโรงเรียน เขาจะสั่งเพื่อนๆให้มาแกล้งเรา หรือเพื่อนที่ด่อยกว่าให้ดูต่ำกว่าเขา โดยที่เพื่อนก็ไม่กล้าฟ้องครูนะคะ เพราะฟ้องไป เราก็เหมืนเด็กที่ทำผิดอยู่ดี พอขึ้นม.1เราไปเรียนโรงเรียนมัธยมในเมือง เราก็เจอเพื่อนมากมาย เราปรับตัวเข้าหาเพื่อนทุกคนนะคะ แต่ชีวิต ม.1ก็ไปได้ดีเลยค่ะ มีเพื่อน1คน แต่ว่าเพื่อนเราเขาชอบไปสนิทกับอีกกลุ่ม บางทีเราก็เดินหลังเพื่อนบ้าง ตามไม่ทัน แต่เราก็อดทนจนขึ้นม.2 แต่ชีวิตที่โตขึ้น มันก็ยิ่งแย่ลง เพราะเราดันไปเรียนอยู่ห้องที่มีแต่เด็กเกเร บวกกับตอนนั้น เราทั้งอ้วนแล้วดำ ตอนนั้นเราเลยโดนเพื่อนผู้ชายในห้องเตะ จนมีเรื่อง เราเลยย้ายมาเรียนโรงเรียนมัธยมแถวบ้าน แต่ชีวิตก็เป็นเหมือนเดิม เพราะว่าเราเป็นเด็กเข้าใหม่ แล้วครอบครัวเราค่อนข้างจะมีแต่คนตามใจ เพราะตอนเราไปเรียน เรามีโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เพื่อนไม่มี เหมือนเพื่อนจะอิจฉา เลยไม่มีใครเล่นกับเรา จนเราต้องเปลี่ยนไม่ใช้โทรศัพท์แพงๆแต่มาใช้ซัมซุงฮีโร่แทน ก็กลับกลายเป็นว่าเราดูจน จนแม่เราบอกว่า เพื่อนเราต่อให้เรารวยหรือจนมันก็ยังรักเรา แต่แบบนี้มันไม่ได้รักเราหลอก แต่ตอนนั้นเราก็ไม่เชื่อแม่นะ เราก็ทนกับเพื่อนมาตจนจบม.3 พอขึ้น ม.4เราก็เริ่มมีแฟน เรามีแฟนแต่ละคน บางคน ฐานะดี บางคนมีรถใหญ่ๆขับ กลับกลายเป็นว่าเพื่อนเรากลับออกห่างเราไปอีก เวลาเราทะเลอะกับแฟน เพื่อนมักจะไม่ฟัง พอเวลาเราเลิกกับแฟน เพื่อนจะเข้ามาแนะนำคนที่ เป็นกุ้ยบ้าง ติดยา เด็กแว้นบ้าง พอเราคบกับคนเหล่านั้น เราก็เห็นเลยว่า เพื่อนเรามันสนับสนุนแต่คนไม่ดีให้เราสินะ พอเราคบกับคนแบบนั้นได้สักพัก เราก็โดนซ้อมตลอด พอเราเล่าให้เพื่อนฟัง ก็เหมือนเขาจะเขาใจกันนะ แต่ก็พวกเขาก็บอกว่า เอาหน่ะ มันดี #ดีกับผีสิอีเวนกูโดนซ้อมทั้งวัน แต่ตอนเราคบกับคนดี เรามีการเรียนดีตลอด เพราะแฟนเราเขาช่วย support เราตลอด แต่พอเราคบกับคนที่เพื่อนแนะ การเรียนเราก็ตก จนเราเลิกกับไอ้คนนั้น แล้วเพื่อนเราก็ว่าเราว่าจะเลิกไม ยังงั้นยังงี้ แต่เวลาเราทำอะไร เราปรึกษาแม่เราคุยกับแม่ตลอด จนแม่บอกว่า เลิกคบมั้ยเพื่อนแบบนี้ ยุให้คลแต่คนนิสัยแย่ และอีกอย่าง เพื่อนเราชอบอ้อนให้เราซื้อของแพงๆให้ แรกๆเราก็ใจอ่อนแต่กับคนที่สนิทนะ แล้วพอเพื่อนกลุ่มอื่นรู้ก็มาสนิทตาม ด้วยความที่เรารักเพื่อน เราก็ให้มัน พอมันได้ มันก็ไม่แคร์เรา พอขึ้น ม.5. เราก็มีแฟนคนนึง เขาเป็นเจ้าของโรงงานที่นึง แต่อายุห่างกับเราไม่เท่าไหร่ พอเพื่อนเรารู้ มันก็แนะนำผู้ชาย
ๆให้เราอีก ไอ้เราก็โง่ อยากให้เพื่อนสนใจ เราก็ทำตาม จนมีครั้งนึง แฟนเราเริ่มสังเกตุ แฟนก็เตือนเราว่า เพื่อนของเรากลุ่มนี้ ไม่มีใครดีกับเราสักคน เราก็อืม แต่ทำไงได้ เราอยู่โรงเรียน ถ้าเดินคนเดียวมันจะแปลกๆมั้ยอะ แบบเพื่อนไม่คบเพราะเราคบคนรวยเนี่ยนะ พอเราคบกับแฟนเราได้สักพักใหญ่ เราก็เลิกกับแฟน เพราะเรามีปัญหาเรื่องทำงานกลุ่ม เพราะด้วยเหตุที่เรามีทุกอย่าง เลยทำให้เพื่อนไม่คบ แล้วก็ไม่เอาเราไปทำงานกลุ่มด้วย จะว่าไป เรื่องทำงานกลุ่ม เราจะเป็นคนสุดท้ายที่เพื่อนนึกถึง แล้วเพื่อนก็ไม่เอาเราเข้ากลุ่ม ตั้งแต่.ม.4-ม.6. เราทำคนเดียวทุกงาน แล้วผลงานของเราก็ดีทุกงาน จนครูชม พอขึ้นม.6. เราไม่มีแฟน แล้วเพื่อนเราก็แนะนำ ผู้ชายเฮี่ยให้อีก แต่คนนี้หน้าตาดีเลยหล่ะ หน้าเหมือนฝรั่ง แต่นิสัย และสันดาน มันสกปรกมาก ฟันไม่แปลง ดูดบุหรี่ สารพัด แต่เพื่อนเรามันดี สนับสนุนตลอด แล้วตอนเราคบกับไอ่หรั่งเนี่ย เราก็ทำงานด้วย มันก็ไถเงินเราตลอด 40-50บ้าง ทุกวัน แถมชอบเตะต่อยเรา จนเราอ้างกับมันว่าแม่เราไม่ชอบมัน แต่แม่เราก็ไม่ชอบมันจริงๆแหละ แล้วแม่เราเห็นว่าไอ่หรั่งนี้ถ้าไม่มี แม่เราเลยแนะนำให้เรารู้จักคนมีฐานะคนนึง นิสัยดี ลูกคนเดียว ไม่ดูดบุหรี่ กินเหล้า เมายา แต่เราก็รักไอ้หรั่งแฟนเรา เราก็ไม่สนใจ จนเรามาเจอกับผู้ชายคนนี่จังๆ เราก็เริ่มคุยเริ่มไมปไหนด้วยกัน จนไอ้หรั่งมันจับได้ เราก็เลิกเลย พอเพื่อนเรารู้ข่าว ว่าเราเลิกกับไอ้หรั่ง เพื่อนเราก็ว่าเราเลว ไปทำให้ผู้ชายเขาอกหัก เราก็คิดในใจ#ลองมาโดนแบบกูมั้ยหล่ะควาย. พอเราคบกับคนฐานะดี เขาก็ช่วย support เราอีกแหละ เขาติวเราเรื่องสอบ o-net และ GAT PAT แล้วช่วยเราทำงานกลุ่มที่เราต้องทำคนเดียวส่งครู จนเราเรียนจบ พอถึงวันรับใบจบ เพื่อนเราแต่ละคนก็ไม่คุยกับเรา เวลาเราเดินไปหาก็เดินหนี เหมือนเราไม่มีตัวตน คือแบบมันขมขื่นนะที่เจอเพื่อนแบบนี้ คบเราเพราะหวังเหยียบเราให้ต่ำ หวังได้ของขวัญวันเกิดทุกปี แต่เพื่อนเราไม่เคยซื้อเค้กวันเกิด หรืออวยพรวันเกิดให้เราเลยด้วยซ้ำ เวลาเราทำผิด ไม่เตือน แต่คอยซ้ำเติมเราตลอด พอเราจบออกมา มันสบายมากเลย ไม่ต้องตามหาเพื่อน มีครอบครัว มีแฟน ทำงาน หาเงินให้ครอบครัวได้ใช้ก็มีความสุข ขนตอนนี้ก็จบมา2ปีแล้ว เพื่อนเรามันก็ยังอิจฉาอยู่ดี เรื่องทำมาค้าขาย เพราะเราจบมา เรามาขายของหาเงินส่งตัวเองเรียน พอเราโพสลงโซเชียว ก็ไม่ค่อยมีเพื่อนมาแสดงความยินดีสักคน แต่เราไปแสดงความยินดีกับเพื่อนเราตลอด บางทีวันเกิดเพื่อน เราก็ซื้อของขวัญให้ จนตอนนี้เรารู่แล้ว่า การทำดีกับใคร มันไม่เคยได้ผลตอบแทนจริงๆ
ทำไมถึงต้องเป็นคนสุดท้ายที่เพื่อนนึกถึง
ตอนป.1เราเรียนอยู่โรงเรียนที่ชัยภูมิค่ะ แล้วแม่เราเป็นครูสอนโรงเรียนที่เราเรียนอยู่
เวลาเราไปเล่นกับเพื่อน เพื่อนมักจะแกล้งเรา บางทีก็จั๊กจี้จนจะขาดใจ บางทีก็ผลักเราตกลงจาก สไลเดอร์เด็กสูง2-3เมตร พอขึ้นป.2-ป.6 เราย้ายมาเรียนที่อยุธยา มาเรียนโรงเรียนแถวบ้าน เราก็โดนเพื่อนแกล้งสารพัด โดนเปิดกระโปรง โดนเตะ โดนต่อย โดนผลักหกล้มจนนิ้วหัก หนักสุดคือโดนเอาหัวไปโขกกับขอบหน้าต่าง แต่เพื่อนที่ทำไม่โดนนะคะ เพราะเขาเป็นหลานของคนที่ร่วมก่อตั้งโรงเรียน เขาจะสั่งเพื่อนๆให้มาแกล้งเรา หรือเพื่อนที่ด่อยกว่าให้ดูต่ำกว่าเขา โดยที่เพื่อนก็ไม่กล้าฟ้องครูนะคะ เพราะฟ้องไป เราก็เหมืนเด็กที่ทำผิดอยู่ดี พอขึ้นม.1เราไปเรียนโรงเรียนมัธยมในเมือง เราก็เจอเพื่อนมากมาย เราปรับตัวเข้าหาเพื่อนทุกคนนะคะ แต่ชีวิต ม.1ก็ไปได้ดีเลยค่ะ มีเพื่อน1คน แต่ว่าเพื่อนเราเขาชอบไปสนิทกับอีกกลุ่ม บางทีเราก็เดินหลังเพื่อนบ้าง ตามไม่ทัน แต่เราก็อดทนจนขึ้นม.2 แต่ชีวิตที่โตขึ้น มันก็ยิ่งแย่ลง เพราะเราดันไปเรียนอยู่ห้องที่มีแต่เด็กเกเร บวกกับตอนนั้น เราทั้งอ้วนแล้วดำ ตอนนั้นเราเลยโดนเพื่อนผู้ชายในห้องเตะ จนมีเรื่อง เราเลยย้ายมาเรียนโรงเรียนมัธยมแถวบ้าน แต่ชีวิตก็เป็นเหมือนเดิม เพราะว่าเราเป็นเด็กเข้าใหม่ แล้วครอบครัวเราค่อนข้างจะมีแต่คนตามใจ เพราะตอนเราไปเรียน เรามีโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เพื่อนไม่มี เหมือนเพื่อนจะอิจฉา เลยไม่มีใครเล่นกับเรา จนเราต้องเปลี่ยนไม่ใช้โทรศัพท์แพงๆแต่มาใช้ซัมซุงฮีโร่แทน ก็กลับกลายเป็นว่าเราดูจน จนแม่เราบอกว่า เพื่อนเราต่อให้เรารวยหรือจนมันก็ยังรักเรา แต่แบบนี้มันไม่ได้รักเราหลอก แต่ตอนนั้นเราก็ไม่เชื่อแม่นะ เราก็ทนกับเพื่อนมาตจนจบม.3 พอขึ้น ม.4เราก็เริ่มมีแฟน เรามีแฟนแต่ละคน บางคน ฐานะดี บางคนมีรถใหญ่ๆขับ กลับกลายเป็นว่าเพื่อนเรากลับออกห่างเราไปอีก เวลาเราทะเลอะกับแฟน เพื่อนมักจะไม่ฟัง พอเวลาเราเลิกกับแฟน เพื่อนจะเข้ามาแนะนำคนที่ เป็นกุ้ยบ้าง ติดยา เด็กแว้นบ้าง พอเราคบกับคนเหล่านั้น เราก็เห็นเลยว่า เพื่อนเรามันสนับสนุนแต่คนไม่ดีให้เราสินะ พอเราคบกับคนแบบนั้นได้สักพัก เราก็โดนซ้อมตลอด พอเราเล่าให้เพื่อนฟัง ก็เหมือนเขาจะเขาใจกันนะ แต่ก็พวกเขาก็บอกว่า เอาหน่ะ มันดี #ดีกับผีสิอีเวนกูโดนซ้อมทั้งวัน แต่ตอนเราคบกับคนดี เรามีการเรียนดีตลอด เพราะแฟนเราเขาช่วย support เราตลอด แต่พอเราคบกับคนที่เพื่อนแนะ การเรียนเราก็ตก จนเราเลิกกับไอ้คนนั้น แล้วเพื่อนเราก็ว่าเราว่าจะเลิกไม ยังงั้นยังงี้ แต่เวลาเราทำอะไร เราปรึกษาแม่เราคุยกับแม่ตลอด จนแม่บอกว่า เลิกคบมั้ยเพื่อนแบบนี้ ยุให้คลแต่คนนิสัยแย่ และอีกอย่าง เพื่อนเราชอบอ้อนให้เราซื้อของแพงๆให้ แรกๆเราก็ใจอ่อนแต่กับคนที่สนิทนะ แล้วพอเพื่อนกลุ่มอื่นรู้ก็มาสนิทตาม ด้วยความที่เรารักเพื่อน เราก็ให้มัน พอมันได้ มันก็ไม่แคร์เรา พอขึ้น ม.5. เราก็มีแฟนคนนึง เขาเป็นเจ้าของโรงงานที่นึง แต่อายุห่างกับเราไม่เท่าไหร่ พอเพื่อนเรารู้ มันก็แนะนำผู้ชาย