............ไดอารี่

เพราะไม่กล้า รับฟัง คำเธอตอบ จึงไม่บอก เอ่ยคำ ซึ่งคำถาม ยอมตกบ่วง ห้วงสงสัย ให้เลยตาม เพียงยืดยาม ชื่นใจ ในภวังค์ เพียงไออุ่น จากอ้อมเเขน ยามเหน็บหนาว ยามดูดาว ได้นอนหนุน เเนบชิดใกล้ ยามเเดส่อง ขอเส

อะไรหรือ คือความรัก สลักจิต และที่คิด พูดไม่ออก บอกไม่ได้ เอ่ยว่าช่วยด้วยหรือ ยื่นมือไป ช่วยไม่ได้ ยังไง เข้าใจดี จะรินหลั่งน้ำตาออกมาไย อดกลั้นไว้ เอ่ยคำย้ำตนนี้ เอ่ยออกไปให้ลึกซึ้งตรึงฤดี ใช้ขันตีให

๐...ภวังค์ขณะลำยานเคลื่อนผ่านตึก พิจารณาตรองตรึกอย่างถ้วนถี่ นิ่งผ่อนลมออกเข้าเพ่งพอดี ปล่อยมโนล่องลี้ลิ่วลอยลม ฯ ๐...พลันห้วงคิดผุดภาพใจซาบซ่าน คำนึงหน้าโฉมสคราญเกล้ามวยผม สองเนตรวาววับพริ้มยิ้มชวนช

๐ นักการเมืองเดินย่ามท่ามเงาฝัน วาดหวังปันเสกสรรพันธะหวัง เงากระจกซ้อนเงาคนปนภวังค์ จนภาพยังพร่าเลือนเหมือนวารินทร์ ๐ ประชาชนยืนเงียบในเงาเฝ้า เป็นภาพเงาเบากว่าวาทศิลป์ ระหว่างจริงกับฝันอันเจิดจินต์

.... " คืน..คนดี " .... ยามราตรี ที่สลัว มัว เหงา เงียบ รอตะวัน กลับคืนเทียบ เวหาหาว กลางฟ้าบน หม่นโศกทุกข์ อยู่โดดเดียว รอฟ้าเอี่ยว เกี่ยวตะวัน ปันอุ่นไอ ยิ้มเถอะยิ้ม ยิ้มเพื่อรอ