............ไดอารี่

๐..บางบทในบทกวีมีสารเศร้า ไหวสะท้านแผ่วเบาบนรู้สึก พาจิตสู่ห้วงภวังค์,เวิ้งสำนึก คราผู้อ่านตรองตรึก,ยิ่งย้ำคิด ฯ ๐..เมื่อกวีหว่านถ้อยถูกรอยแผล สะกิดจี้ดวงแดสะท้อนจิต บทกวีบทนั้นก็สัมฤทธิ์ ประทับติดห้

หนูลองแต่งไว้ แอบมองเธอทุกเช้า | ยามเธอวิ่งผ่านสายตา  หัวใจคล้ายมีเพลง | บรรเลงดังยามพบกัน อยากทักแต่ใจสั่น | กลัวถ้อยคำนั้นเผลอฝันพ่อหนุ่มหน้านิ่งคอย | ยิ่งมองยิ่งหวั่นไหวใจ ครั้นเธอยิ้มบางเบา