ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ใจนิ่งมาตลอด แต่พอได้เจอความรักผมก็....

ผมอยากรู้ ทำไมคนที่ไม่ค่อยสนใจความรักอย่างผม(ตอนเด็ก) พอโตขึ้นมาถึงได้อยากมีความรักขนาดนี้ ถือว่าเป็นเรื่องเล่าของผมแล้วกัน ผมชอบผญ.คนนึงในรรเดียวกัน(เรียนแยกห้องชาย ห้องหญิง)ผมเห็นเธอมาตั้งแต่ม.2 แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรแค่เห็นว่าเธอน่ารักดี แต่พอมาม.3เพื่อนผมมันถามว่าแอบชอบใครอยู่มั้ย ผมก็ตอบว่ามี แล้งวันนึงมันมาบอกผมว่ามันไปบอกกับคนที่ผมแอบชอบว่าผมชอบ ผมเลยเลือกที่จะทักแล้วคุยกับเธอคนนั้น เค้าคงรู้แล้วแหละว่าเราชอบเราก็เลยคุยกัน ผมพยายามทำให้เราสนิทกัน ผมเริ่มเป็นห่วง เริ่มดีใจที่เค้าทักมา(ไม่ค่อยบ่อยเท่าไหร่) ผมก็ทักหาทุกวัน เริ่มกวนตี*กันเริ่มงอนใส่กัน แล้วพอคุยได้ประมาณเดือนถึง2เดือน ผมก็ตัดสินใจของเค้าเป็นแฟนแต่คำตอบที่ได้คือ "เราชอบแบบเป็นเพื่อนมากกว่า" ตอนนั้นผมคิดเลยว่า จบแล้วมิตรภาพของกู แต่เค้ากลับยังคุยกับผม ผมเลยคุยกันไปเรื่อยๆ แต่ตัวเองก็พยายามตัดใจจากเค้า วันนึงผมได้ยินว่ามีเพื่อนผมแอบชอบเค้าอยู่ ผมเลยตัดสินใจว่า ตัดใจจากเธอดีกว่า แล้วผมก็พยายามตัดใจ ไม่ทัก ไม่คุย ไม่มองหน้า แต่ผมทำไม่ได้ผ่านมาหลายวันแล้ว ทุกวันผมยังคิดถึงเธอคนนั้นอยู่ ตลอดเวลาผมคิดว่าผมชอบคนนี้จริงๆ ตัดใจคงไม่ได้ พยายามมาก็นานแล้วแต่ยังทำไม่ได้ ช่วยบอกผมทีทำไมถึงตัดใจจากเธอคนนั้นไม่ได้😭😭😭