สักวันฉันจะลืมแต่ไม่พยายามลืม

มันแค่ยังไม่ชิน
ทุกครั้งที่ไปไหนแล้วไม่มีใครมารับก็แค่กดโทรเขาก็มา
ทุกครั้งที่หายก็มีแต่เค้าที่ตามหาตลอดไม่ว่าจะแค่ไม่กี่ชั่วโมง
ทุกครั้งที่เราตื่นก็ต้องโทรปลุกเขาซึ่งลุกยากมากต้องคอยบ่น
ทุกครั้งที่ร้องไห้เสียใจเขาก็โทรมาอยู่เป็นเพื่อน
ทุกครั้งที่เรางอแงขี้บ่นเอาแต่ใจไม่ฟังใครเขายังทนอยู่
ทุกครั้งที่เราไม่ยอมอาบน้ำเขาก็มีแต่บ่นๆให้นอนนอก5555
ทุกครั้งที่เราไม่ยอมทานข้าวเขาก็งอลเพื่อให้เราไปทาน
ทุกครั้งที่เราไปหาเพื่อนเขาก็แอบตามไป
ทุกครั้งที่เขากลับจากรร.ก็มาบ่นเหนื่อยบ่นนั้นบ่นนี่เราไม่รำคานนะเราว่าน่ารักด้วยซ้ำ
ทุกเทศกาลเราก็มีเขาที่อยู่ด้วยไม่ว่าจะกลางวันกลางคืน
ทุกๆคืนที่มีเขาถึงเขาจะแอบหลับพอเราบ่นเขาตื่นมาฟังเราบ่น
เราแค่คิดถึงเวลาเจอสถานที่ ที่เราเคยอยูด้วยกัน
แต่......ตอนนี้ไม่มีแล้วมันจบแล้ว
แต่......เรายังรอยังไม่ไปไหนยังไม่ให้ใครเข้ามาแทนเขา
กลับมาได้มั้ยกลับมาทำให้โลกเราสดใสเหมือนที่เธออยู่