เคยคิดจะฆ้าตัวตายกันมั้งครับ?

เรื่องยาวนิดนึงนะครับขอโทษจริงๆไม่รู้จะเริ่มตรงใหน>>ผมเกิดมาอยู่บนโลกได้15ปีแล้วครับ ผมคิดว่า15ปีมันเพียงพอกับชีวิตผมแล้วอ่ะครับ ผมไม่อยากรับรู้เรื่องคนที่บ้าน ไม่อยากรับรู้เรื่องคนที่โรงเรียน ไม่อยากรับรู้โลกภายนอก ตอนเด็กผมอาศัยอยู่บ้านนอกครับ ห่างจากตัวเมืองเป็นกิโลเลย แล้วเพื่อนๆแถวบ้านก็ไม่มี ชีวิตวัยเด็กผมอยู่กับคนในครอบครัวแบบมีความสุขถึงแม้จะไม่มีเพื่อนก็เถอะ พออายุได้ประมาณ7ขวบ พี่สาว พ่อและแม่ ไปหางานทำที่ต่างจังหวัด ผมเลยต้องย้ายไปอยู่กับป้าที่หมู่บ้านอยู่ถัดไปอีกจากหมู่บ้านผม ทุกๆเวลาที่อยู่กับป้ามันเป็นความรู้สึกที่แย่มากๆ และทุกครั้งที่ปิดภาคเรียนพ่อก็จะมารับไปต่างจังหวัด แล้วก็กลับพอถึงเวลาเปิดภาคเรียน ผมให้เดาว่าผมไปต่างจังหวัดยังให้ผมเชื่อว่าทุกคนต้องพูดว่า OMG อ่าาคือ ผมนั่งรถจักรยานยนต์กับพ่อสองคนครับ 335กิโลเมตร เวลาผ่านไปจนถึงม.1 ครับ ดีใจมากเลยที่ได้ยินข่าวว่าผมจะได้ไปอยู่กับพ่อแม่และพี่สาว สรุปแล้วเมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ ชีวิตแย่มาก ได้เงินไปโรงเรียน100บาท ทุกคนคงคิดว่าก็ปกตินิ มันไม่ปกติตรงนี้แหละครับ ค่ารถไปกลับโรงเรียน60 ค่าข้าวเที่ยง30บาทน้ำ10บาท  แน่นอนครับข้าวเช้าไม่เคยได้กิน ที่บ้านปกติตื่นกัน9:00น. ก็เลยไม่เคยได้กินข้าวเช้าไม่เคยเป็นอิศระเลยนอนก็นอนกับพ่อแม่ ต้องอยู่ช่วยงานที่บ้านตลอด แต่ผมก็เต็มใจช่วยนะถ้าไม่ช่วยคงละอายใจจนตายเพราะงานที่บ้านเยอะมากเยอะแบบว่าเริ่มงาน11:00น. เลิกงาน20:00น. บางวันก็ 22:00น. แต่ก็ไม่เคยทำไรให้พี่สาวถูกใจเลยสักอย่าง โดนด่าบ่อยมากคือก็งงว่าผิดนิดหน่อยแต่แม่กับพ่อก็ำม่เคยช่วยพูดอะไรหรอกครับ ทุกๆคนคงคิดว่าโอ้ยอ่านมาตั้งนานสรุปก็แค่โดนด่ามาโถ!!เด็กน้อย จะคิดแบบนั้นก็ไม่ผิดหรอกครับแต่ชีวิตมันเริ่มแย่นักลงตอนม.2 พ่อแม่แยกทางกันตอนม.2เทอม2 เนี่ยแย่แล้ว แย่กว่านี้ก็มีคือ แม่ให้ไปนอนคนเดียว ซึ่งห้องนั้นคือห้องเก็บของแล้วทุกคนจะร้อง OMG อีกครั้ง เพราะห้องนั้น เก็บดระเช้าผลไม้ทั้งของดี และของเก่าจากห้องโถงขยะของโรงแรม ซึ่งกระเช้านั้น เหม็นเน่ามาก แต่ก็ไม่คิดไรมากก็คงคิดว่าจะหาย แต่ห้องนี้ไม่มีไรดีเลยเหมือนขยะอยู่ดี พัดลมแก่ๆตัวเล็กตัวนึง ที่นอนแบบติดพื้นคล้ายๆเสื่อ โต๊ะวางของก็เป็นประตูที่เป็นตู้เก็บเสื่อผ้าพี่สาวที่หลุดแล้วเอามาวางบนตะกร้าผลไม้เป็นโต๊ะ เตารีดพังๆสายขาดๆรอวันไฟช็อตตาย แต่จริงๆแล้วก็ภาวนาให้ช็อตนะถ้าฆ้าตัวตายคงบาป ม.3ชีวิตเดิมๆเครียดเรื่องเดิมๆแต่หนักกว่าเดิม จนถึงวันนี้ ทุกๆอย่างมันถาโถมเข้ามาหมดทุกอย่าง อีกใจก็คิดจะฆ้าตัวตายแต่กลัวแม่เสียใจเพราะรู้ว่าแม่คอยเป็นห่วงเวลาพี่สาวด่าเพราะแม่ก็โดนด่าทั้งๆที่ช่วยงานตั้งแต่ร้านเปิดจนปิด อีกใจคิดว่าจะตั้งใจทำให้ฝันเป็นจริงจะซื้อบ้าน แล้วย้ายไปอยู่กับแม่สองคน จะพาแม่ออกไปจากนรกทั้งๆที่มีชีวิตอยู่ แต่อันที่สองคนยาก ผมอยากเป็นแอร์โฮสเตสคับ ที่ยากเพราะอะไรหน่ะหรอ ผมอยากเรียนพิเศษภาษาอังกฤษแต่พี่สาวไม่ให้เรียนอ้ะงั้นไม่เป็นไรซื้อหนังสือมาอ่านมาเรียนเองก็ได้ สรุปพี่สาวพูดขึ้นมาว่า ก็อ่านในมือถือสิ อ่ะก็ไม่ได้ทั้งสองอย่าง คือเข้าใจเหมือนกันว่าในมือถือมีแปลภาษา แต่มันไม่มีความสะดวก ชีวิตนี้ผมไม่ไหวแล้วจริงๆครับ ควรทำไงดีครับ