สับสนในใจ พีคของพีค

วันหนึ่งมีใครก็ไม่รู้ทักมาหาใน inbox : facebook ทักมาคุยด้วยทุกวัน จนวันหนึ่งเราได้ตกหลุดพรางเขา เราเริ่มชอบเขา เราเลยคิดในใจว่า ตกลงเราเป็นอะไร เราคิดอะไรอยู่ เราชอบเขาไปแล้วหรืออย่างไงร เวลาผ่านไปไม่นาน ความรู้สึกดีๆก็เพิ่มมากขึ้น มากขึ้นทุกวัน แต่พีคไปอีก ใครคนนั้นเขาดันเป็น "ผู้ชาย" เขาดูแลเราตลอด ดูแลดีมาก ตั้งแต่เรียนจบมหาลัย รับปริญญา เขาก็ดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด ระหว่างเรียนจบก็ยังไม่มีงานทำ เขาก็ส่งเงินมาให้ใช้ เติมค่าโทรศัพท์ ค่าเน็ตให้ จะกระทั่งเดือนเมษายน ถึงเวลาที่ต้องเกณฑ์ทหาร เราก็ไปอย่างชายชาติทหาร ใจเต้นสุดๆ คิดไปเรื่อยเปลื่อยจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พอถึงเวลาจับใบดำใบแดง ดวงโคตรดีเลย เราจับได้ "ใบแดง" ได้เป็นทหารเกณฑ์ 1 ปี จึงทำให้เราขาดการติดต่อกันเป็นระยะเวลา3เดือน เป็น 3 เดือนที่ทรมารมาก ใจแทบขาด คิดตลอดว่าเขาจะรอเราไหม เขาจะหายไปไหม หรือว่าเขามีคนอื่นไปแล้ว ทำไมเราคิดถึงเขามากขนาดนี้ ทั้งๆที่เขาเป็นผู้ชาย จนกระทั่งถึงวันเยี่ยมญาติ วันที่ญาติๆจะมาเยี่ยมเราเมื่อฝึกเสร็จ เราก็รอว่าจะมีใครมาไหม พ่อแม่จะมาไหม ใครจะมา รอนานสองนาน มีคนมาเบิกตัว เราก็ดีใจมากว่าพ่อแม่มาแล้ว พอเข้าไปห้องเบิกตัวเรามองหาใครไม่เจอจะเหลืออยู่ที่หนึ่งเราก็มองไป เราโคตรดีใจ ทำไรไม่ถูกเลย เพราะเขาเป็นคนมาเบิกตัวด้วยตัวเอง และมาทุกอาทิตย์ที่เปิดเยี่ยมทั้งๆที่เราอยู่ไกลกันมาก จากนั้นจนกระทั่งเราปลดประจำการ เขาก็ยังเป็นคนมารับออกจากค่ายอีก เราโคตรดีใจที่ตลอดระยะเวลา 1 ปี ที่เขารอเรามาตลอด ตั้งแต่วันนั้นเราจึงรู้สึกดีมากถึงมากที่สุด เราพาไปพบครอบครัวเรา เราก็ไม่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ แต่พีคของพีค พ่อแม่เข้าใจและให้กำลังใจมาโดยตลอดตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เขาก็ติดต่อเรา และมาหาเราตลอด เขาเป็นที่รักของครอบครัวเรามาก คนในหมู่บ้านยอมรับบ้าง ไม่ยอมรับบ้าง แต่ส่วนใหญ่ติดตามความคืบหน้าตลอด จะกระทั่งเราได้งานทำเป็นหลักแหล่ง มีงานประจำทำ แต่เขาก็ส่งเงินให้ใช้ตลอดยามที่เราขัดสน ผ่านมาปีกว่า เราเริ่มสร้างบ้านด้วยกันในพื้นที่ติดกับบ้านพ่อแม่ สร้างครอบครัวด้วยกัน ในระยะเวลา 3 ปีกว่าที่ดูใจกันมาแล้วถ้ามีข่าวดี เราจะมาบอกอีกทีนะ !!!