ลืมคนเก่าไม่ได้จริงๆ

ตามชื่อ กระทู้เลยนะครับ ผมได้รู้จักกับเพื่อนคนนึ่งที่เป็นเพื่อนของเพื่อน ผมรู้จักกับเขามาได้ เกือบปี กิน เที่ยว ด้วยกันมาโดยตลอด  จนตอนนี้เราสนิทกันมาก เวลาผ่านไปวันนึ่งผมก็รู้สึกชอบมันไปแล้ว แบบมีความรู้สึกว่า ถ้าวันนี้ไม่ได้คุยกับมันก็แบบ นอนไม่หลับอ่ะ อย่างน้อยก็ได้กวนตีนมันทางข้อความไลน์ก็ยังดี  แล้ววันนึ่งผมก็คุยกับมันตรงๆว่า "กูชอบ" มันก็บอกรู้นานแล้ว มันก็ตกลงกับผมว่าเราจะคบกัน  เวลาผ่านไป 3 ปี มันเรียนหนักมากขึ้น เข้าเวรมากขึ้น (แฟนผมคนนี้เป็นนักศึกษาแพทย์ ม.รัฐ ย่านรังสิต) ผมเองก็เรียนจบ จนตอนนี้ผมก็ย้ายมาทำงานที่ชิดลม สายงานแบงค์ เป็นอาชีพเดียวกับพี่สาวเขา เพราะผมกับพี่สาวเขาก็รู้จักๆกันแล้ว เข้าเรื่องเลยนะครับ เวลาผ่านมาถึงตรงนี้ก็เกือบ 4 ปี ผมกับเขาเลิกกันแล้วครับ เพียงเหตุผลเพราะว่า "เขาเป็นดรคซึมเศร้า" เขาให้เหตุผลกับผมว่า อยากอยู่คนเดียว เราไม่ได้ผิดอะไร แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากมีใคร ...เหตุผลแนวๆนี้ ทำให้ผมต้องยอมเขา เพียงเพราะรักเขา เพราะนี่คือสิ่งที่เขาต้องการจากเรา  ผมอยากรู้อ่ะครับ ถ้าวันนี้ผมยังลืมเขาไม่ได้ ผ่านมา 5 เดือนแล้ว ผมยังลืมไม่ได้เลย มีคนเข้ามาคุย ผมก็เปิดใจนะ แต่สุดท้ายก็ลืมไม่ได้ ....ถามว่าตอนนี้คุยกันอยู่ไหม ก็คุยนะ แต่เขาก็ให้สถานะกับคำว่าแค่ เพื่อนกับเรา....