ขอเล่าเริ่มแรกก่อนนะคะ เป็นเด็กใหม่ค่ะพึ่งเข้าโรงเรียนมายังไม่มีเพื่อน แล้วมีกลุ่มเพื่อนในห้องชวนเข้ากลุ่มด้วยด้วยความที่อยากมีเพื่อนก็เลยเข้ากลุ่มด้วย เพื่อนกลุ่มนี้โอเคเลยไม่ได้พากันเกเร ไม่เที่ยว แต่แค่ไม่ค่อยพากันเรียนเท่าไหร่ อยู่ๆไปเริ่มสนิท ไว้ใจ เชื่อใจ เป็นห่วงเป็นใยกันเสมอ พอขึ้นชั้นใหม่โดนแยกกลุ่ม เพราะชื่อแต่ละคนอยู่คนละห้องกันเลย แยกออกเป็นสามห้อง ห้องแรกมีสามคน ห้องสองมีสองคน ห้องสามมีสองคน

 

มันเป็นนโยบายของโรงเรียนค่ะแบ่งตามเกรดของตัวเองว่าได้เท่าไหร่ก็แบ่งๆตามห้องตามลำดับเกรด เกรดดีหน่อยก็อยู่ห้องต้นๆ เราได้อยู่ห้องที่สองกับเพื่อนอีกคนนึงช่วงเปิดเทอมใหม่ๆก็ปกติกินข้าวด้วยกัน เดินด้วยกันมีอะไรก็คุยกันในไลน์บ้าง เฟซบ้าง เลิกเรียนก็นัดเจอกัน จนผ่านไปประมาณเดือนกว่าๆ เราเริ่มรู้สึกว่าเพื่อนคุยกันในกลุ่มน้อยลง

 

พอวันนึงเพื่อนในกลุ่มคนนึงแคปที่คุยกันในกลุ่มใหม่ลงสตอรี่ ในกลุ่มนั่นมีเพื่อนที่คบกันอยู่ทุกคนเลยยกเว้นเรา แถมยังมีเพื่อนกลุ่มอื่นมาเพิ่ม มีชื่อกลุ่มใหม่ มีสมาชิกใหม่ แต่ไม่มีเราค่ะ พอเห็นคือร้องไห้ นอยด์เพื่อน เข้าไปในกลุ่มพิมพ์คำว่า ขอบคุณนะ แล้วก็แท็กเพื่อนที่ลงสตอรี่ ละออกจากกลุ่มเลยทันทีค่ะ เพื่อนก็ทักมาทักมาแค่คนเดียวที่อยู่ในกลุ่มนั้นอ่ะทักมาถามว่าเป็นอะไร ออกทำไม ทำอะไรให้โกรธรึเปล่า ขอโทษนะ อะไรประมาณนี้เราก็เออเพื่อนมันก็ขอโทษแล้วก็ให้อภัยเพื่อนคนนี้แค่คนเดียวนอกนั้นเข้าหาหมดอ่ะ จากคนเคยกันก็เปลี่ยนเป็นเกลียดชัง

 

ผ่านไปไม่ถึงสามวันมีกลุ่มใหม่ในกลุ่มมี8คน ทะเลาะกันออกไปคนนึง จากนั้นก็ค่อยๆประคองความสัมพันธ์เพื่อนให้อยู่มั่นคง แต่มันก็เหมือนเดิม เราเริ่มรู้สึกว่าเวลาเราพูดอะไรเพื่อนในกลุ่มใหม่เริ่มเมินเรา ไม่พูดด้วย ไม่เล่นด้วย แต่ก็ยังลอกการบ้านเรายืมปากกาดินสอเรา  เอาอีกละ  นี่คือ คำพูดที่คิดได้อันดับแรกเรายอมที่จะถอยออกมาจากคำว่าเพื่อนในกลุ่มลดระดับลงมาเป็นเพื่อนร่วมห้องน่าจะดีกว่าแต่ก็มีเพื่อนในกลุ่มนั้นนั่นแหละออกมาด้วยเพราะว่าไม่ค่อยชอบเพื่อนที่ทำตัวใสๆแต่ขุ้นนนขุ่น!

 

เราสองคนเลยสัญญากันว่า เราอยู่ด้วยกันแค่สองคนพอเนอะไม่ต้องมีใครมาเพิ่มแล้ว อยู่อย่างงี้สองคน

 

จนถึง วันสอบปลายภาคเทอมที่สองวันแรก เรามาโรงเรียนสายเลยต่อแถวข้างหลังไม่ได้อยู่ด้วยกัน พอเลิกแถวเรานี่รีบวิ่งไปหากลัวเพื่อนจะงอนที่มาโรงเรียนสายไม่ได้เข้าแถวด้วยกัน พอเห็นภาพตรงหน้านี่เหมือนเห็นแฟนนอกใจอ่ะ เหมือนมีคนแทนที่เราอ่ะ ซึ่งก็คิดในส่วนน้อยนิดละว่าอาจจะใช่ ส่วนมากคือคิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจจะไม่ใช่ก็ได้ เราเลยเดินเข้าไปเกาะเเขนจะพูดด้วยเเต่เพื่อนอีกคนที่อยู่ข้างๆดันพูดแทรกซะก่อน เราเลยปล่อยแขนวิ่งไปหาเพื่อนในห้องที่สนิทๆกันขอเดินด้วย

 

(บางคนอ่านแล้วอาจจะงงก็ได้งั้นแทนชื่อแล้วกันเนอะ เราชื่อแนน เพื่อนที่สนิทมากๆที่อยู่กันสองคนชื่อเนย อีกคนที่เป็นคนที่สามชื่อ มายด์)

 

เราอยากรู้ว่าเนยเป็นอะไรเลยคอยมองตลอดว่าอยู่ไหน เนยอยู่กับมายด์ตลอดเวลาเข้ากันได้ดีดีกว่าเราซะอีกพอเนยหันมาทางเรา เรากำลังจะทักแต่เนยก็หันหน้าหนี ก็คิดในใจไว้แล้วว่าขึ้นไปห้องสอบก่อนค่อยทักก็ได้ พอถึงห้องสอบกำลังจะถามเนยว่าอ่านหนังสือสอบมามั้น สรุปมารึเปล่า ยังไม่ทันจะได้พูดเลยมายด์ก็ขัดพูดขึ้นก่อน เราเลยเก็บคำที่จะพูดเอาไว้แล้วลุกออกจากตรงนั้นละวิ่งไปหาเพื่อนคนเมื่อกี้ ถึงเวลาเข้าห้องสอบเรากับเนยสอบคนละห้องกันเพราะเลขที่ห่างกันมาก เราสอบห้องเดียวกับมาย์ดเพราะเลขที่ใกล้กัน

เนยหันมาพูดกับเราบอกเราว่า ถ้าห้องแกปล่อยก่อนก็ลงไปกินข้าวก่อนเลยพอห้องเค้าปล่อยเดี๋ยวตามลงไป เราตอบตกลงโอเคไป

 

พอสอบวิชาแรกเสร็จเราออกมาข้างนอกห้องเห็นว่าเนยออกมาแล้วแต่ไปหาเพื่อนห้องอื่นเราเลย งง ว่าทำไมไม่รอเรา เราเริ่มมั่นใจเเล้วแหละว่าเนยไม่อยากเป็นเพื่อนเราละ มีเพื่อนใหม่แล้ว เรานี่วิ่งไปหาเพื่อนที่อยู่ด้อมเดียวกันร้องไห้กับเพื่อนคนนี้สักพักเพื่อนก็ปลอบใจแล้วบอกว่ามันอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิดก็ได้ แต่เรามั่นใจแล้วอ่ะว่าใช่แน่ๆยังไงก็ใช่ เลยไม่เถียงมันแฃ้วกลับห้องไปสอบช่วงเช้าให้เสร็จ พออกมาเราไม่เห็นเนยแล้วพอถามเพื่อนในห้อง ก็บอกว่าเห็นไปกับมายด์นะ

 

คิดในใจ เเล้วเราล่ะ??? เราเดินคนเดียวไปโรงอาหาร กินข้างคนเดียว ไปซื้อน้ำคนเดียวขึ้นมาบนห้องสอบคนเดียว เราทักไปหาถามว่าอยู่ไหน เนยบอกว่ามาส่งงานกับมายด์ คืออ่านเสร็จสตั้นมากอ่ะ หน่วงโคตร จุกเลย เพราะปกติเวลาเนยจะไปไหนเนยจะชวนตลอดรอตลอด แต่คราวนี้ไม่

 

ละคือตอนนี้อยู่ในห้องคนเดียว ร้องไห้เลยจ้าไม่ไหวแล้วอัดอั้นมาก จนเพื่อนในห้องขึ้นมาเอาของเห็นเราร้องไห้เลยถามว่าเป็นอะไร เราไม่ตอบแต่ถามกลับเพราะเพื่อนคนนี้อยู่กลุ่มเดียวกับมายด์ ว่ามายด์ทะเลาะกับพวกแกหรอ เพื่อนบอกว่าปล่าว ไม่ได้ทะเลาะอยู่ดีๆมายด์ก็ออกไปเอง เพื่อนเลยถามกลับว่า ทำไมมายด์มาอยู่กับเนยหรอ เราตอบกลับไปว่า อื้อใช่ มายด์อยู่กับเนยตลอดเราเลยโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวร้องไห้แบบนี้ไง

เพื่อนชวนไปข้างล่างแต่เราไม่ไปไม่อยากไปไหนอ่ะลงไปยังไงก็เห็นเนยกับมายด์อยู่ด้วยกันอยู่ดี พอเพื่อนออกไปความเงียบก็เข้ามาปกคลุมห้องอีกครั้งนึง ทำให้เราเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

 

 

เราไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้วในหัวมันอื้อไปหมดเลย ไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไปเลยจิงๆ เราเทใจให้เขาหมดตักแล้วถ้าไม่มีเค้าเราว่าเราอยู่คนเดียวแน่ๆ หลังจากวันสอบตอนนี้ยังไม่ได้คุยกัยเลยค่ะเหลือวันจันทร์อีกวันนึงที่ต้องไปสอบทำยังไงดีคะ 

คอมเม้นต์บอกทีค่ะจะได้เอาไปใช้ในวันจันทร์นี้ได้