สวัตดีค่ะ หนูอายุ16ค่ะ หนูจะเล่าเรื่องชีวิตของหนูก่อนแล้วกันนะค่ะ ครอบครัวหนู มีกัน4คน พ่อแม่และพี่ชาย หนูเป็นคนสุดท้อง พ่อหนูเสียได้2เดือนจะ3เดือนแล้วค่ะ ส่วนพี่ชายหนูเค้าไปเรียนต่อ ที่ไกลจากบ้าน หนูเลีย อยู่กับแม่เพียง2คน
ก่อนพ่อจะเสีย หนูกับพี่และก็แม่ เรา ทะเลาะกันบ่อยพอสมควรค่ะ ชึ่งก็จะมีแต่พ่อเป็นคนปลอบใจหนูตลอด แต่พอ พ่อไปก็เหมือนหนูอยู่คนเดียวมาตลอด และทุกวันนี้หนูกับแม่ก็ทะเลาะกันทุกวันตั้งแต่เช้าจนคำ่ (ทุกวันจริงๆ) หนูไม่รู้จะอธิบายยังไงยิ่งพูดออกไปยิ่งกายเป็นคำแก้ตัวและเถียงท่านตลอด จากเรื่องเล็กๆก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ แม่มักจะโทรหาพี่แล้วพูดเรื่องหนูตลอด ว่าหนูสารพัดเปลียบเทียบหนูกับลูกคนอื่น และพี่ก็จะเป็นคนโทรมาด่าหนูชํ้าอีกทุกครั้ง หนูเหนี่อยมากค่ะ หนูเหนื่อยมากๆ หนูไม่อยากทำอะไร ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากพูดกับใครจนเป็นคนพูดน้อยลงมาก หลีกเหลี้ยงสังคม เวลาจำเป็นที่ต้องออกจากบ้านก็เหมือนหนูไม่เป็นตัวเองเหมือนใส่หน้ากากไม่ให้ใครรู้ว่าเรารู้สึกแย่อยู่ ไม่อยากไปไหนเลย ไม่อยากไปโรงเรียน ไม่อยากเจอหน้าแม่กับพี่เลย หนูชอบอยู่คนเดียวเปีดเพลงเศร้าๆฟังอยู่แต่ในห้อง อะไรที่หนูเคยชอบมากๆหนูกับไม่ชอบและเฉยๆ บางทีก็นอนไม่หลับแต่บางทีก็นอนมากไปมากจนเกินไป บางทีก็กินน้อยมาก บางทีก็กินเยอะมากๆ รู้สึกเศร้าอยากร้องไห้ตลอดเวลา พอคิดถึงพ่อคนที่เคยปลอบคนที่เคยเอาใจยิ่งร้องหนัก พอเจออะไรที่ร้ายแรงหน่อยก็กั้นน้ำตาไม่อยู่ไม่ว่าจะคำพูดแรงๆหรืออะไรไม่ดีเข้ามาในชีวิต หลังๆมานี้หนูเคยทำร้ายตัวเองบ่อยมากขึ้นมันรู้สึกเหมือนว่าผ่อนคลายอารมได้ดีทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ถึงขั้นทำร้ายตัวเอง ฟังเหมือนหนูเป็นคนบ้าเลยใช่ไหมละค่ะ หนูเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเลย อาการแบบนี้เป็อะไรค่ะ บ้าหรือหนูแค่คิดมากไปเอง
อาการแบบนี้เป็นอะไรค่ะ?
ก่อนพ่อจะเสีย หนูกับพี่และก็แม่ เรา ทะเลาะกันบ่อยพอสมควรค่ะ ชึ่งก็จะมีแต่พ่อเป็นคนปลอบใจหนูตลอด แต่พอ พ่อไปก็เหมือนหนูอยู่คนเดียวมาตลอด และทุกวันนี้หนูกับแม่ก็ทะเลาะกันทุกวันตั้งแต่เช้าจนคำ่ (ทุกวันจริงๆ) หนูไม่รู้จะอธิบายยังไงยิ่งพูดออกไปยิ่งกายเป็นคำแก้ตัวและเถียงท่านตลอด จากเรื่องเล็กๆก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ แม่มักจะโทรหาพี่แล้วพูดเรื่องหนูตลอด ว่าหนูสารพัดเปลียบเทียบหนูกับลูกคนอื่น และพี่ก็จะเป็นคนโทรมาด่าหนูชํ้าอีกทุกครั้ง หนูเหนี่อยมากค่ะ หนูเหนื่อยมากๆ หนูไม่อยากทำอะไร ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากพูดกับใครจนเป็นคนพูดน้อยลงมาก หลีกเหลี้ยงสังคม เวลาจำเป็นที่ต้องออกจากบ้านก็เหมือนหนูไม่เป็นตัวเองเหมือนใส่หน้ากากไม่ให้ใครรู้ว่าเรารู้สึกแย่อยู่ ไม่อยากไปไหนเลย ไม่อยากไปโรงเรียน ไม่อยากเจอหน้าแม่กับพี่เลย หนูชอบอยู่คนเดียวเปีดเพลงเศร้าๆฟังอยู่แต่ในห้อง อะไรที่หนูเคยชอบมากๆหนูกับไม่ชอบและเฉยๆ บางทีก็นอนไม่หลับแต่บางทีก็นอนมากไปมากจนเกินไป บางทีก็กินน้อยมาก บางทีก็กินเยอะมากๆ รู้สึกเศร้าอยากร้องไห้ตลอดเวลา พอคิดถึงพ่อคนที่เคยปลอบคนที่เคยเอาใจยิ่งร้องหนัก พอเจออะไรที่ร้ายแรงหน่อยก็กั้นน้ำตาไม่อยู่ไม่ว่าจะคำพูดแรงๆหรืออะไรไม่ดีเข้ามาในชีวิต หลังๆมานี้หนูเคยทำร้ายตัวเองบ่อยมากขึ้นมันรู้สึกเหมือนว่าผ่อนคลายอารมได้ดีทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ถึงขั้นทำร้ายตัวเอง ฟังเหมือนหนูเป็นคนบ้าเลยใช่ไหมละค่ะ หนูเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเลย อาการแบบนี้เป็อะไรค่ะ บ้าหรือหนูแค่คิดมากไปเอง