ตอนนั้นเป็นสมัยที่รับน้องใหม่ๆเราเจอพี่เค้าครั้งแรกในงานรับน้อง ตอนแรกที่เจอถามว่าชอบมั้ย ตอนนั้นยังไม่รู้สึกอะไรนะคะ พี่แกก็พูดกับเราธรรมดาถามชื่อ ถามนู่นถามนี่ไปเรื่อย แล้วหลังจากงานรับน้อง เรากับพี่เค้าก็ไม่ค่อยเจอกันอีกเลย เจอกันทีก็ไม่ได้ทัก คงเป็นเพราะเราเองที่ไม่กล้ามองหน้าพี่เค้า เวลาที่พี่เค้าหันมาหรือบังเอิญเจอกัน เราจะพยายามทำตัวปกติที่สุด ทำเมินเหมือนไม่มีพี่แก แต่พอเดินผ่านแล้วก็แอบยิ้มอยู่คนเดียว จริงๆแล้วเราเองก็พึ่งรู้ตัวว่าชอบพี่แกเมื่อไม่นานมาแล้ว เพราะทุกๆครั้งจะปฏิเสธตัวเองมาตลอดว่าไม่ใช่ จนสุดท้ายวันปัจฉิม เราเองก็ไม่กล้ามองหน้าพี่แกเลย พึ่งรู้ว่าความรู้สึกเจ็บมันเป็นแบบนี้ เพราะเป็นวันที่จะได้เจอพี่แกวันสุดท้าย เพราะงั้นก็เลยคิดกับตัวเองว่า ยังไงเดี๋ยวก็ลืม แต่ยิ่งคิดแบบนี้มันยิ่งเจ็บ ยังไงพรุ่งนี้ก็จะไม่เจอพี่แกแล้ว เลยอยากมาเล่าประสบการณ์การแอบชอบของเราให้ฟังค่ะ มันอาจจะไม่ค่อยมีอะไรมากมาย แต่มันก็ทำให้เราสอนว่ารักเป็นยังไงและเจ็บเป็นยังไง แอบชอบเป็นอะไรที่รู้สึกดีมากจริงๆค่ะ การที่แอบมองเวลาที่พี่แกยิ้ม พี่แกหัวเราะ หรืออะไรก็แล้วแต่ พอพี่แกมองมาก็หันไปทางอื่น ดีจริงๆ😂🤣