จินตนาการจากยุคอวกาศถึงยุคพระศรี

มนุษย์เราล้วมกำเนิดมาจากอวกาศ ธาตุที่ประกอบเป็นตัวเราก็มาจากอวกาศ เวลานึกถึงอวกาศก็เหมือนนึกถึงบ้านเก่า
ในกาแลคซี่ทางช้างเผือกที่เราอยู่มีดาวเคราะห์ดาวฤกษ์รวมกัน 2 แสนล้านดวง มนุษย์บนโลกมี 7 พันล้านคน
ยังไงทั้งหมดนี้ทั้งดาว ทั้งคน ก็อยู่ได้ไม่เกิน 2พันล้านปี เพราะตามกฏแรงดึงดูดจะทำให้กาแล็คซี่ทางช้างเผือก
กับกาแล็คซี่อันโดรเมด้าจะรวมกัน ถึงตอนนี้มันยังอยู่ห่างกันมาก ต่อให้มนุษย์เดินทางไวเท่าแสง ก็ยังใช้เวลา 1500 ปีกว่าจะเดินทางไปถึง

แต่ทั้งสองแกแลคซี่ก็กำลังเคลื่อนที่เข้าหากัน เมื่อทั้ง 2 กาแลคซี่รวมตัวกันเมื่อไหร่ก็จะเกิดกาแลคซี่ใหม่ ที่ขนาดใหญ่กว่าเดิม
ถึงตอนนั้น โลกก็แตกดับไปตามความเข้าใจของผมคือ 1 กัป เมื่อกาแล็คซี่รวมกันก็จะเกิดดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้
เกิดขึ้นมาอีก อาจจะมี 1 ดาว 2 ดาว 3ดาว หรือนับไม่ถ้วนที่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ได้ จิตที่ยังไม่มีขันธ์อาศัยก็จะได้มีที่อาศัยใหม่อีกครั้ง

แล้วก็เริ่มกระบวนการวิวัฒนาการใหม่ จากสัตว์เซลเดียวมาเป็นคน อยู่ต่อไปจนพัฒนาเป็นผู้รู้ไปได้ถึงนิพพาน หรือยังวนเวียนตายเกิดแบบเดิม
จนถึงเวลาหมดยุคของกัปนั้นกาแล็คซี่ใหม่ที่อาศัยอยู่ก็ต้องไปชนหรือไปรวมตัวกับแกแลคซี่อื่นตามแรงโน้มถ่วงแรงดึงดูด
ชนกันแล้วก็เกิดแกแล็คซี่ใหม่ ดาวใหม่ ชนกันไปรวมกันไปแบบนี้เรื่อยๆ จนเหลือเพียงกลุ่มกาแลคซี่เดียว ที่มีมวลทั้งหมดของจักรวาลรวมตัวกัน
และดาวในแกแลคซี่ยักษ์นั้นก็ชนกันดึงดูดกันจนรวมตัวแน่นเต็มที่เกิดคริสติคอลแมสระเบิดเป็นบิ๊กแบงค์เอกภพใหม่อีกครั้ง
ถึงตรงนี้ผมเข้าใจว่าคือจบ 1 อสงไขย และเป็นจุดเริ่มต้นของอสงไขยใหม่ เป็นต่อไปแบบนี้อีกนานกี่อสงไขยก็ยังไม่รู้

ในอสงไขยสุดท้ายจะมีพระพุทธเจ้าองค์ใหม่องค์ที่ 5 บังเกิดขึ้น คือยุคของพระศรีอริยะเมตไตรย ใครตั้งใจไปพบพระศรีก็ต้องรอกันนานมาก นานสุดๆ
แต่มีคำทำนายว่าในยุคพระศรีทุกคนได้ไปนิพพานหมด อาจจะเป็นเพราะจิตทุกดวงได้เวียนเกิดเวียนตายจนมีปัญญากันแน่นปึ๊ก
ไม่ก็ในยุคนั้น วิทยาศาสตร์กับศาสนาอาจเป็นเรื่องเดียวกัน ไม่หาความรู้ทางสนองกิเลส หาแต่ความรู้ยกระดับจิตใจ คนยุคนั้นเลยนิพพานได้หมด

สรุป จินตนาการของผมพอเป็นไปได้ไหมครับ