ความอดทนของเราไม่หมดสักที

เรามีแฟนค่ะ คบกันมาอีก 1 เดือน จะ 8 ปีแล้วค่ะ เราเคยจะมีลูกด้วยกัน ตอนคบกันได้2ปี แต่แม่ไม่ยอมรับ น้าบอกว่า เค้าไม่สามารถดูแลเราได้ เรายังเด็กกันเกินไป อยากให้มีอนาคต เราเลยเชื่อน้าค่ะ เราเอาลูกออก ยอมรับนะคะว่ารู้สึกผิดมาจนวันนี้ เราเลยเลือกจะคบเค้าต่อ เหมือนมีกรรมในใจค่ะว่า ถ้าเรียนจบ อยากมีลูกกับเค้าคนเดิม ให้ลูกมาเกิดใหม่ เมื่อก่อนจะมีเรื่องลูก เราไม่เคยแคร์เค้าเลยค่ะ ไม่คิดว่าจะคบกันนานขนาดนี้จนหลังๆกลับกลายเป็นเราที่ยอมทน หลังจากนั้น เราเคยผ่านการโดนนอกใจมาแล้ว 2 ครั้ง ใน2ครั้งใจเค้าจะโลเลเวลาทะเลาะกัน รอบแรกเป็นการนอกใจทางแอพ สำหรับคนอื่นเราไม่รู้ว่าเรียกว่านอกใจหรือเปล่า คือ เค้าคุยกันทางแอพAzarค่ะ แล้วขอไลน์คุยกัน เราเหมือนมีเซ้น เราเอาเมลเค้าเชื่อมไลในโนตบุคเรา สรุปเราจับได้ค่ะ ในแชทบอกคิดถึงบอกรักกันทั้งที่คุยกันแค่ 1 อาทิต แต่อยู่ไกลกัน พอเราจับได้ เค้าก้อเลิกคุยนะคะ กลับตัวใหม่ จนทะเลาะกันอีกครั้ง รู้มาว่าพี่ชายเค้าขอไลผู้หญิงให้เค้า ทีกับเราไม่เคยกดไลค์รูปค่ะ แต่กับคนนี้ไลค์รูปหัวใจทุกรูป จนจับได้ เราแชทไปหาผู้หญิงเลย จนเคียกันจบ เพราะผู้หญิงไม่เล่นด้วย และแฟนเราเป็นคนโกหกไม่เก่งค่ะ หลังจากนั้นเค้าก็ปรับตัวดีขึ้นมาตลอด  เราผ่านเรื่องแย่มากมายจริงๆ เชื่อมั้ยคะว่าในปีที่ 7 ที่คบกัน เราทะเลาะกันมากที่สุด จะเลิกกันมากที่สุด ไม่รู้ว่าใครจะเชื่อ 7 ปีอาถรรพ์มั้ย แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ครอบครัวเราไม่ชอบเค้า เพราะแม่จะแอบได้ยินว่าเราร้องไห้บ่อยเพราะเค้า ครอบครัวเค้าก็ไม่ชอบเรา เราเป็นคนเงียบๆค่ะ ตอนไปบ้านเค้า เราก็ทำความสะอาดห้องให้แฟน ดูแลเสื้อผ้า ตัดเล็บ แต่ครอบครัวเค้าไม่ชอบ เค้านินทาว่า เราสกปรก คืองงค่ะ ว่าเราผิดอะไร คือเราแต่งตัวดีกว่าครอบครัวเค้าอีก แต่บ้านนี้จะไม่โทษหลานตัวเองค่ะ แฟนเราเลี้ยงแมวหน้าห้อง ปล่อยขี้เหม็นหน้าห้อง เราทำจนเลิกทำ เราบ่นจนเราเลิกบ่น แฟนก้อไม่เอาแมวไว้นอกบ้าน เราเลยปล่อย แต่ป้าแฟนมองว่า เราควรเป็นคนทำให้สะอาด เป็นแม่บ้านแม่เรือน ถ้าจะคบลูกชายหลานชายบ้านนี้ต้องรักเด็ก (หลานสาวคนเดียวในบ้าน อยู่ป.5) คือหลานติดเราค่ะ แต่ปกติเราเป็นคนไม่ชอบเด็ก แต่ก็คิดว่าไม่เป็นไร อย่าตีหลานเชียวค่ะ ไม่งั้นห้ามเข้ามาบ้านนี้ แฟนเคยเล่าให้ฟัง ปีนี้เราทะเลาะกันเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ จะเลิกกัน แต่เป็นเราเองที่ยอมขอโทษ ยอมยื้อ ร้องไห้ อยากตายแต่ไม่ได้ทำอะไรนะคะ เหมือนอยากเรียกร้องความสนใจ ไม่รู้นะคะว่าตอนนั้นทำเพื่ออะไร แต่เรารู้สึกว่าเราขาดเค้าไม่ได้ เราหวังไว้เยอะ คิดอนาคตไว้เยอะ จนไม่รักตัวเอง เรารู้ตลอดว่าเราโง่ แต่รอให้ความอดทนมันหมด ก็ยังไม่หมด ใจอ่อน  ฟุ้งซ่านภาพเก่าเรื่องเก่า จนกลับมาอีก ใจนึงเรากลับมาคิดนะคะว่าที่ไม่มีลูกกับเค้า มันอาจจะดีแล้ว ถ้ามีพ่อแบบนี้ คนที่ดูแลเราไม่ได้ ยืมเงินเราซ่อมรถ 30,000 พอเราเดือดร้อนขอคืนก้อยังไม่มี เราก้อไม่ได้ทวงอีก เข้าใจว่าต้องช่วยกันเวลามีปันหา ในใจคิดตลอดว่าเราไปกันไม่รอด แต่รอความอดทนมันหมดเท่านั้นเอง จริงๆเราคิดว่าเราไปง่ายนะคะ ถ้าเจอคนที่ใช่ แต่พอคนที่ใช่เค้าไม่ได้ชอบเรา เราเลยวนเวียนกับเค้าตลอด คนที่มาชอบเราก็ไม่ใช่ 😔 ยังไม่ผ่าน 8 ปี โดนไล่ โดนเขวี้ยงของ ทำลายข้าวของ บอกเราว่า เราน่าเบื่อ วุ่นวายกับชีวิตเค้า มาหาเค้าบ่อยเกินไป เค้าอยากมีอิสระ มีชีวิตของตัวเอง อยากอยู่คนเดียว แต่เราก็ยื้อเค้า หวังว่าถ้าผ่านปีนี้ อะไรจะดีขึ้น แต่คิดไว้เหมือนกันค่ะ ว่าถ้าผ่านปีนี้ ไม่ได้ขึ้น เราควรพอ มันเสียเวลามากแล้ว ยื้อความรักจนสุด ทุกวันนี้เหมือนทนเพราะรัก เห็นภาพคนรักกันมานาน แต่งงานกัน มันน่าอิจฉานะคะ พยายามประคอง สุดท้ายจะพัง เวลาเปี่ยน ใจคนก็เปี่ยน ตอนนี้ทำได้แค่อยากสู้กับรักครั้งนี้อีกสักเดือน จะครบ 8 ปี ตอนนี้ไม่รู้จะทำไงกับตัวเองค่ะ ขนาดตัวเองยังไม่รักตัวเองเลย ใจนึงรักเค้ามากนะคะ กลัวการเห็นภาพเค้ามีแฟนใหม่ และก็กลัวกรรมตัวเอง แต่อีกใจนึงก็ห่วงชีวิตตัวเอง อยากมีคนที่รักเราโดยที่ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องทน แต่ไม่เจอสักที ตอนนี้เหมือนทนให้เสียเวลาชีวิตไปวันๆ ทุกคนบอกว่าหนูสามารถหาได้ดีกว่านี้ แต่ใจตัวเองยังเอาชนะใจตัวเองไม่ได้เลยค่ะ 😭 เครียด อยากอยู่แบบสบายใจ ไม่ต้องระแวง เปิดใจให้คนดีบ้าง แต่นิสัยการคุยมันไม่ชินมั้งคะ ถ้าเป็นคนที่เราชอบด้วย คงจะตัดง่ายกว่านี้ แต่ตอนนี้ไม่เจอใครเลน เลยยังทำไม่ได้!!! ใครเคยไม่รักตัวเองแบบนี้บ้างคะ หมกหมุ่นแต่กับรักครั้งแรก รักที่คบนานที่สุดของเรา