สวัสดีครับ พอดีผมมีเรื่องอยากจะมาปรึกษาทุกคนเผื่อว่ามีใครในที่นี้เคยมีประสบการณ์เรื่องแนวๆนี้มาก่อน
ขอเล่าเกริ่นๆก่อนน่ะครับว่าตอนนั้นผมเรียนม.ต้นแล้ววันหนึ่งถูกคัดเลือกให้ไปเข้าค่ายลูกเสือโลกที่ อ.ละงู จ.สตูล แล้วมีโรงเรียนในเครือจังหวัดเดียวกันร่วมเข้าค่ายด้วยหลายโรงเรียนครับ  แล้วพอวันที่2  เราก็ได้ไปพบกับเพื่อนโรงเรียนหนึ่งคือโรงเรียนเทพา  จังหวัด สงขลา ซึ่งเราก็ได้อยู่กลุ่มเดินทางไกลด้วยกันครับ  เราก็ได้เจอกับเพื่อนคนหนึ่ง  เขาก็เดินกับเราแล้วบอกเราว่าเขาชอบเราน่ะ  เรา น่ารักดี แล้วก็จับมือเรา เดินทางไกล ไปด้วยกันครับ  แล้วเราก็โทรคุยกันตลอดทั้งๆที่เต็นอยู่ใกล้กัน  พากันไปกินข้าว นั่งเล่นนั่งคุยกันตลอด  เราบอกรักกันตลอดเลยครับ
พอหลังจากเข้าค่ายลูกเสือเสร็จเราก็คุยโทรศัพท์กันมาตลอด   สานสัมพันธ์กันไปยาวมาก 4  เดือนผ่านมาได้ครับ  ต้องบอกก่อนว่าเสน่ห์ที่ทำให้ผมชอบเขาคือสมัยนั้นมี HI5/FACEBOOK  กำลังเริ่มเข้ามา แต่เขาไม่เล่นสื่อโซเซียลอะไรเลย  เขาชอบธรรมชาติ  ชอบเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับเกษตร  เขาบริสุทธิ์ใจอะไรกับเราทุกอย่าง  อยากส่งไรให้เขาเราก็ส่ง ปณ.ให้  เราโทรคุยกันก่อนนอนทุกคืนส่งนอนกัน ทกคืน  แล้วพอผ่านไปสักระยะหนึ่ง  เขาชวนเราไปเที่ยวบ้านเขาครับที่อำเภอเทพา  เราก็นั่งรถไฟฟรีครับไปหาเขาเพราะ บ้านเราอยู่หาดใหญ่บ้านเขาอยู่เทพา คือไม่ห่างกันมากนั่งรถไฟชั่วโมงเดียวถึง
พอเราไปถึงเขาก็มารับครับเราดีใจกันมากที่เจอกันนั่งซ้อนมอไซค์คุยกันตลอดทาง  มีร้องไห้ด้วยนะครับด้วยความที่ว่าเราคิดถึงกันมากๆๆเลย   พอถึงบ้านเขาเขาก็พาเราเข้าบ้าน  ต้องบอกก่อนนะครับว่าบ้านเขาแม่เขาสร้างแยกเอาไว้เลยให้เขาอยู่หลังหนึ่ง  เขาอยู่คนเดียวบ้านหลังนั้นเลย คนบ้านๆครับบ้านจะถูกสร้างใกล้ๆกันเป็นที่ดินครอบครัวของเขาเอง เขาบ้านเสร็จเราก็กอดกันเลยครับแล้วก็ร้องไห้  พูดได้แค่ว่าคิดถึงๆน่ะ  คิดถึงมากๆเลย แล้วเขาก็มีเตรียมผ้าขนหนู   ชุดนอนให้เราเรียบร้อย  เขาก็พาเราไปดูภาพที่ถ่ายด้วยกันที่เขาเอาไปล้างแล้วเอามาใส่กรอบแขวนไว้เต็มห้องเลยพอเสร็จไปตกปลาหลังบ้านมาทำอะไรกินกัน  นั่งเล่นนั่งฟังเพลงกัน  แต่ตอนที่ไปที่บ้านยายของเขาน้องสาวเขาก็พูดทักพี่ชายว่า "อ้าวนิวแล้วไอ้คนที่ชื่อน้ำล่ะไปไหน"ต่อหน้าเราเลยนะคือเราเป็นผู้ชายทั้งคู่ครับ แต่เราก็คิดว่าเขาคงแซวกันเฉยๆแหละแต่แอคดในใจว่าน้ำนี้ชื่อผู้หญิงน่ะ  ก็ไม่ได้คิดอะไรพอตกค่ำเราก็พากันนั่งดูดาวหน้าบ้านครับ แถวๆบ้านนอกบ้านผมดาวสวย อากาศดีครับ  แต่!!!ที่ทำให้เราแอบร้องไห้คือ  เขานอนตักเราแล้วบอกว่า"อย่าลืม กันน่ะ วันไหนคนหนึ่งหายไปก็ตามหากันให้เจอน่ะ รักและจะรักแบบนี้ไปนานๆครับ จำวันนี้ให้ดีน่ะ"  เขาพูดเสร็จประโยคคือเราร้องเลยอ่ะ  คือเราก็ผ่านเรื่องร้ายๆมาเยอะครับมาเจอคำพูดแบบนี้คือแบบจำเลย  เราคุยเรื่องความในใจกันยาวครับสัญยิงสัญญากันไว้หลายเรื่อง   แต่ผมก็จำได้หมดเลยน่ะ

พอวันรุ่งขึ้นผมต้องกลับล่ะเขาก็ขับรถมาส่งเราน่ะครับ แล้วรอรถไฟมารับจนส่งผมขึ้นรถเรียบร้อย  แต่เจาจับมือเราตลอด เขาร้องไห้ตลอด พูดได้แค่ว่าอย่าลืมกันน่ะ  อย่าทิ้งกันไปไหนน่ะ  จะคิดถึงตลอดน่ะ  เราก็กอดเขาน่ะครับร้องไห้เหมือนกัน    แต่พอกลับมาถึงได้สักประมาณ 2  วันได้ครับมีเซ้นนิดๆว่าคืนนี้ต้องโดนบอกเลิกแน่ๆ  สุดท้าย วันที่ 11  ตุลาคม  2551  มีเบอร์เขาโทรเข้ามาแล้วร้องไห้เราก็ถามว่าเป็นอะไร  เขาก็พูดออกมาว่า "โย แม่นิวบอกว่าให้เราเป็นได้แค่เพื่อนกันน่ะ  นิวก็ต้องทำตามแม่ โยเข้าใจนิวน่ะ " เราก็ถามต่อน่ะว่ายังรักเราอยู่อีกมั้ย เขาก็บอกว่ารัก และยังรักมากๆ  เขาบอกว่าต่อไปนี้โทราไม่ได้แล้วน่ะแม่ยึดโทรศัพท์แล้วพรุ่งนี้ เราก็บอกเขาว่า"ยังไงก็จะรอน่ะ รักเสมอ"   หลังจากนั้นก็ติดต่อเขาไม่ได้อีกเลยเป็นต้นมา
ผ่านมาเราก็พยายามหาข้อมูลเขาตลอดน่ะครับว่าเขาจะไปเรียนที่ไหนอะไรยังไง  ด้วยการพิมพ์ชื่อเขาลงไปในกูเกิล ทุกครั้งเวลาที่คิดถึงเขา  เพราะรูปถ่ายที่ถ่ายกับเขาหายไปหมดเลยครับ และผ่านมาได้สัก 5-6ปี  พิมพ์ชื่อเขาลงกูเกิลอีกที เจอรายชื่อเขาเข้าเรียนด้านเกษตรที่ม.แม่โจ้  และผ่านมาก็ค้นหาตลอดนะครับว่าเขาไปทำไรที่ไหนแล้ว จนเมื่ิอเดือนที่ผ่านเราก็พิมชื่อเขาอีก ก็เจอ ครับ  เขาไปเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่เกษตร ที่ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเกษตรชัยภูมิ  ส่วนตัวผมตอนนี้ก็อยู่กรุงเทพครับแค่เราหาชื่อเขาเจอตอนนั้น  อยากขึ้นไปหาเขาเลย คิดถึงมาก ๆเลยอย่าลืม น่ะครับ  ผมไม่มีเบอร์โทรหรืออะไรที่ติดต่อได้เลย FACEBOOK   ก็ไม่มี Lineก็ไม่มี ได้แต่ตามหาในกูเกิลครับ  และล่าสุดได้ส่งจดหมาย เขียนมือไปหาเขาด้วยครับ ว่าตอนนี้คิดถึงมากๆน่ะ  ตอนนี้มีใครดูแลมั้ย ใครรีดเสื้อให้  ใครเตรียมอะไรให้กินตอนเช้า  ใครคอยเป็นที่ปรึกษาให้  อีกมากมาย เลยครับ พร้อมทิ้งไลน์ไอดีให้ เผื่อว่าเขายังไม่ลืมและติดต่อเรากลับมา  10ปีที่ผ่านมาต้องบอกก่อนเลยน่ะครับว่าผมไม่มีใครเลย  ตั้งใจเรียนจนจบแล้วตอนนี้ตั้งใจทำงานเก็บเงินแล้ว  ในใจคิดถึงเขาตลอดครับ ภาพเก่าๆมันวิ่งเข้ามาหมด  รักเขาครับห่วงเขามาก ตอนนี้เขาได้รับจดหมายแล้ว   แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะทักไลน์หรือโทรกลับมา   ถ้าใครอยู่ใกล้ๆฝากบอกเขาด้วยน่ะครับ
เขาชื่อนายธีรพงศ์  ชื่อเล่น นิว ครับ ถ้าเขามีคนของใจแล้วก็ไม่เป็นไรครับ  แค่อยากให้รู้ครับว่าวันไหนมีความสุขไม่คิดถึงเราก็ไม่ว่า แต่วันไหนที่ทุกข์ใจอยากได้ที่พึ่งทางใจคนปรึกษาอยากให้นึกถึงเราน่ะ

ปล.เลยอยากปรึกษาครับว่าถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับทุกคนจะทำยังไงครับ  เพราะสัญญาที่เขาให้ไว้เราจำมันทุกอย่างทุกคำพูดเลย    เรื่องอาจจะยาวหน่อยขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนจบครับ