เหตุการณ์คบซ้อน แต่ไม่ลงเอยแบบพี่ป๊อบ

เราคบกับแฟนมา 13 ปี แล้วค่ะ ช่วงที่เราคบกัน มันก็มีหวานบ้าง จืดบ้าง ดิบไปบ้าง แต่เขาไม่เคยหยาบคายกับเราเลย ไม่เคยทำร้ายเรา ไม่เคยขัดใจเรา ที่สำคัญไม่เคยนอกกายเรา เรื่องนอกใจมีบ้าง แบบว่าแอบคุยทางแชท แต่ไม่เคยนัดเจอใคร ทางครอบครัวของเขาก็ดีมาก รักเราด้วย ถึงแม้เราจะชอบโมโหร้ายใส่แฟนเรา ทำลายข้าวของบ้าง ไม่ฟังผู้ใหญ่ ครั้งหนึ่งด้วยความงี่เง่าเอาแต่ใจของเรา เราเผลอผลักป้าเขาล้ม จนโรคหัวใจกำเริบ เข้าโรงพยาบาลด่วน แต่ทางบ้านเขาก็ยังให้อภัยเรา รู้สึกผิด เลยลดเลเวลความโมโหอารมณ์ร้ายลงบ้าง เราเป็นลูกคนเล็กค่ะ พ่อแม่ก็ตามใจหน่อย ๆ จึงเอาแต่ใจตัวเองมาก พอเราโมโหร้าย แฟนเราก็ยอมเรามาตลอด คบมา 13 ปี ตั้งแต่สมัยเรียน ปวช.ปี 1 ส่วนเขาเรียน ปวช.ปี 2 คนละวิทยาลัยกัน ตอนแรก ๆ เราก็แอบคบกันไม่ให้ทางบ้านรู้เลย คบมาได้ 1 ปี ทางบ้านเขารู้ แต่ไม่ได้ว่าอะไร ส่วนทางบ้านเราโมโหมาก เพราะเห็นว่าเรายังเด็ก กีดกันทุกอย่าง ไม่ยอมให้คบ แต่เราไม่เลิกกัน ยังคบกันมาเรื่อย ๆ มีข่าวลือเสียหาย เกี่ยวกับเราทั้ง 2 เยอะแยะค่ะ บอกพ่อแม่เราว่า แฟนเราเกเร ติดเที่ยว ไม่ยอมไปเรียน หนีเที่ยว พาเราเสียคน พ่อแม่สั่งห้ามเด็ดขาดเลย จากที่อยู่หอพัก พ่อแม่ให้ไปอยู่น้า ให้น้าเป็นคนไปรับไปส่งเราไปเรียน แต่น้าเราเข้าใจค่ะ ก็ช่วยโกหกพ่อแม่ให้ จนแฟนเราจบ ปวช.ปี 3 แฟนเราก็ย้ายมาต่อ ปวส. ที่วิทยาลัยเดียวกับเรา เพื่อจะได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็คนละหอพักนะคะ พ่อแม่ชอบสุ่มมาดูค่ะ พอเราเรียนจบ ปวช.ปี 3 ก็เรียนต่อ ปวส.ที่เดิมค่ะ เพื่อจะยังได้อยู่ด้วยกัน ทั้ง ๆ ที่พ่อบอกให้ไปเรียนมหาลัย ตอนนั้นเราก็พาแฟนเขาบ้านเป็นจริงเป็นจังแล้วค่ะ ยังไงก็จะให้พ่อแม่ยอมรับให้ได้ แล้วพ่อแม่ก็ยอมใจอ่อนจริง ๆ ให้เราคบกัน พ่อแม่เห็นว่าเรา 2 คนจริงใจต่อกัน คบกันมาหลายปี และเราไม่เคยทำเรื่องเสียหาย เราไม่เคยไปนอนค้างบ้านเขา เขาก็ไม่เคยมานอนค้างบ้านเรานะคะ คบกันต่อหน้าผู้ใหญ่มาตลอด พอแฟนเราเรียนจบ ปวส.ปี 2 แฟนเราเป็นคนติดเพื่อนมาก ไม่ยอมเรียนต่อ เพราะไม่มีเพื่อนคนไหนเรียนต่อ ออกมาก็มีแฟนมีลูกกันหมด เราก็เอาแต่ใจค่ะ บังคับให้เขาเรียน ถ้าไม่เรียนต่อเราจะเลิก จะบ้าตายค่ะ แฟนเราบอกเลิกจ้า เพราะจะออกไปทำงานกับเพื่อน เราทั้งโกรธทั้งโมโห พาลโมโหไปบ้านแฟน เป็นเรื่องเป็นราวไปเลยค่ะ แฟนเราก็ยอมเรียนต่อจนได้ค่ะ เราก็หาที่เรียนให้ ครั้งนี้เขาไปเรียนมหาลัยอีกจังหวัด แต่เราก็ไปหาเขาทุกอาทิตย์ จนเราเรียนจบ ปวส.ปี 2 เราก็ไปสมัครเรียนมหาลัย ที่จังหวัดเดียวกับเขา ไม่ได้เรียนที่เดียวกัน เพราะเรียนต่อคนละสายวิชากัน เราก็ย้ายมาอยู่หอเดียวกัน พ่อแม่รับรู้ทั้ง 2 ฝ่าย แต่พอกลับบ้าน ก็อยู่บ้านใครบ้านมัน เราเรียนจบก่อนเขา เพราะสายที่เขาเรียนต้องเรียน 4 ปีค่ะ ของเราเทียบโอนได้ เลยเรียนแค่ 2 ปี เรามีงานทำก่อนเขา ช่วงนั้นเราเลยเป็นเลี้ยงเขา 555 เวลาไปไหนเราก็คนจ่าย แต่เราไม่ถือค่ะ ไว้รอเอาคืนวันข้างหน้า พอเขาเรียนจบ เขาก็ไปสอบตำรวจทันที ปีแรกไม่ติดค่ะ ปีที่ 2 โดนยกเลิก มาติดตอนปีที่ 3 ช่วงที่เขาเตรียวตัวสอบ เขาก็ไม่ได้ทำงานอะไร ช่วยพ่อแม่เขาทำงานที่บ้าน และติวสอบ เราก็ส่งเสริมเขา เป็นกำลังใจมาตลอด เขาจะล้มเลิกหลายครั้งละ เราก็คอยปลอบใจเขา จนสอบติด เขาสอบติดนครบาล ช่วงที่เขาฝึก 1 ปี เราไม่ได้ติดต่อกันเลย เพราะความใจ และหนักแน่นในความรักที่คบกันมาหลายปี เราก็ได้แต่เฝ้ารอวันที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน พอเขาฝึกเสร็จ ก็ย้ายไปอยู่กรุงเทพทันที เอาจริงนะคะ ตอนนั้นก็มีความรู้สึกกลัว เพราะจะได้ห่างกันแล้ว ข่าวหนาหูมาก ว่าตำรวจชอบมีเมียน้อย เรากลัวเป็นแบบนั้นมาก แต่ก็ยังไว้ใจ ว่าเขาไม่ทำแบบนั้นหรอก พอเขาอยู่กรุงเทพได้ 1 ปี เราก็ตกลง หมั่นหมายกันสักที คบมาหลายปีแล้ว จะได้ไปมาหาสู่กัน ชาวบ้านจะได้ไม่ว่าให้ แต่ยังไม่แต่งงานกันนะ เราเองเป็นคนปฏิเสธ เพราะเรายังติดเที่ยว ติดเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ เราเพิ่งเปลี่ยนงาน พอเราย้ายงาน เขาก็ย้ายสังกัด ต่างฝ่ายต่างงานเยอะขึ้น มีเวลาไปมาหากันน้อยลง คุยกันน้อยลง แต่เราก็ไม่ได้ระแวงอะไร จนเราอิ่มตัวแล้ว อยากย้ายไปอยู่กรุงเทพกับเขาแล้ว  เป็นจังหวะที่กรุงเทพมีตำแหน่งว่างพอดี งานบริษัทเดิมค่ะ แต่ได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น เราก็บอกเขาว่า เราพร้อมแต่งงานแล้วนะ เมื่อปลายปีที่ผ่านมา ท่าทีแฟนเราเปลี่ยนไป เราจะติดต่องานกรุงเทพ ขอให้มาหาเราหน่อย เขาก็อ้างว่าติดเข้าเวร เราไปหาที่ทำงานเขาก็ไม่เจอนะคะ เราก็ไม่ได้คิดอะไร แล้วความจริงก็ปรากฏ เขามีผู้หญิงคนอื่น เราจับได้คาห้องเลย ผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้ช่วยพยาบาล อยู่โรงพยาบาลที่แฟนเรานำรถพยาบาลไปบ่อย ๆ เขาแอบคบกันมาได้ 2-3 เดือนแล้ว เจ็บใจมาก แฟนเราไปหลอกเขาว่าเลิกกับเราแล้ว เราโกรธมาก แต่ก็ยังโทษตัวเองที่เราเองปล่อยช่องว่างให้มีผู้หญิงคนนี้เข้ามาได้ แปลกที่เราไม่โมโห ไม่โวยวายเลยสักนิด ได้แต่ยืนร้องไห้ แล้วยอมรับความจริง เพราะรักมาก จึงยอมให้อภัยเขาทั้ง 2 คน แฟนเราขอโทษ แล้วก็เลือกเรา แต่ก็ยังไม่ไปเคลียกับผู้หญิงคนนั้น บอกให้เราอยู่เฉย ๆ ไม่ต้องไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็ขอโทษเรา บอกเราว่าเขาไม่รู้ ผู้ชายผิดเอง เราก็โทษแต่คนของเรา เราคิดว่าเราเข้าใจผู้หญิงด้วยกัน ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าจะเลิกยุ่งกับแฟนเรา แต่ในเฟชบุคของนาง พร่ำเพ้อรำพันหาแต่แฟนเรา หนักสุดก็แชทมาเย้ยเรา ส่งรูปคู่กับแฟนเรา บอกอีกว่าแฟนเราเนี้ยเด็ดลีลาอะไร ตรงไหนยังไง เราก็ท่องไว้ว่านิ่ง เราก็ได้แต่อ่าน เอาให้แฟนเราดู แล้วแอบมาร้องไห้คนเดียว ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ยอมจบ ยังติดต่อมาหาแฟนเราตลอด ใส่ร้ายเราด้วย ว่าเราไประรานเขา ไปทำให้เขาเสียชื่อเสียง ทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย จะบ้าตายซ้ำซ้อนค่ะ แฟนเรากลับมาด่าเรา เพราะเชื่อผู้หญิงคนนั้น แล้วแฟนเราก็ขอเลิกกับเรา ไปเอาผู้หญิงคนนั้นทันที เราง้อจนไม่เหลือศักดิ์ศรีของเอง ทั้งกราบตีน กอดขา อ้อนวอนทุกอย่าง แฟนเราก็ยังไล่ให้เราเดินกลับเอง ไล่ออกห้องอย่างหมูอย่างหมาเลย เวลานั้นตอนเที่ยงคืน ลืมบอกไปค่ะ ว่าเรานั่งเครื่องไปหาเขาที่กรุงเทพ เราไปนอนที่สนามบินค่ะ ร้องไห้หนักมาก ผู้หญิงคนนั้นก็ทักมาสมน้ำหน้าเรา ส่งรูปหลังจากที่เราออกจากห้องแฟนมา เขาก็เข้าไปอยู่ด้วยกัน คิดในใจ คบมา 13 ปี มันไม่ช่วยอะไรเลยหรอ บอกว่าผู้หญิงคนนั้นดีกว่าทุกอย่าง ทั้ง ๆ ที่เพิ่งกันได้แค่ 3 เดือน เราอุตส่าห์ให้โอกาส ที่เขาทั้ง 2 กับหักหลังเราแบบนี้ ตอนนี้เขาทั้ง 2 ก็เปิดตัวคบกันอย่างเปิดเผย เพราะไม่มีเราแล้ว ไม่ต้องแอบคบกันแล้ว แต่พ่อแม่ญาติพี่น้องยังไม่รู้เรื่องนี้ เขาคิดว่าเราแค่ทะเลาะกัน แล้วงอนกันแค่นั้น เพราะเรางอนกันแบบนี้ บ่อย นานเป็นปีก็มี  ตอนนี้ผ่านมาได้ 1 เดือนแล้วค่ะ เราก็ไม่ติดต่อหาเขา เขาก็ไม่ติดต่อหาเรา มีแต่ผู้หญิงคนนั้นที่ติดต่อเรา ส่งรูปมาเย้ยเรา จนเราต้องลบแอพเฟชแอพไลน์ทิ้ง ไม่มีจิตใต้สำนึกเอาสะเลย ยกให้แล้ว ยังจะเอาอะไรอีก  ถามว่ายังรักอยู่ไหม เราก็ยังรัก ยังรอเขาอยู่ค่ะ หวังให้เขาคิดได้สักวัน ที่เราไม่ยอมติดต่อเขา เราก็กลัวเก็บอารมณ์ของเราไม่ได้ ตอนนี้ก็ได้ปล่อยให้เขาไปเรียนรู้กันเอง จริง ๆ อีก 2 เดือนข้างหน้า เราก็จะแต่งงานกันแล้วนะค่ะ แต่งวันครบรอบที่เราได้เจอกัน จองชุด จองคิวถ่ายพรีเวดดิ้งไว้แล้ว ต้องยอมเสียมัดจำให้เขาไปค่ะ เจ้าบ่าวเราไม่มา
ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ เราขอยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงของเราค่ะ ถ้าแฟนเราได้เข้ามาอ่าน เราอยากบอกว่าเรารักเขามากนะคะ ไม่เคยรักน้อยลงเลย
ขอโทษนะคะ ที่พิมพ์ตกไปเยอะมาก