ผมแนะนำตัวนะคับ ผมอายุ 32 ปี รับราชการ ทั้งชีวิตผมไม่เคยมีแฟนรึคิดชอบใครเลย และผมก็ไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตผมเคยมีคนแอบชอบผมป่าว จริงๆผมก็ไม่ได้ขี้เหร่ นะคับ เท่ๆ เข้ม บ้านๆ แบบคนใค้คับ จนวันนึงช่วงปีที่ผ่านมาผมได้สนิทกับน้องชายคนนึง ผมรู้สึกว่าเราสนิทกันมากจนผมรักเขาไปมากๆ เอาจริงๆผมก็ยอมทุกอย่างแม้แต่ชีวิต เราสนิทกันมาก จนบางทีเราก็แอบหวังไม่ได้ ว่าอยากให้เขารักเราบ้าง แต่คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเขามีแฟนแล้ว เเต่อยู่กันคนละที่ ผมบอกความจริงเขาไปแล้วผมก็หนีออกมาจากชีวิตเขา เพราะกลัวที่จะเลยเถิด แต่รู้มั้ยคับทั้งผมและเขาเราไม่มีความสุขเลย เขาบอกว่าเราเปลี่ยนไป ทั้งที่เราสำคัญที่สุดในชีวิตเขาเลย เเต่เราคิดว่าเราคงเป็นแฟนเขาไม่ได้ เราเลยออกมาจากชีวิตเขา พยายามหนีเขา ไม่คุยกับเขา ทั้งๆที่ ผมรักเขามาก เพราะผมคิดว่าแบบนี้ดีที่สุด แต่ปัญหาผมต้องร่วมงานกับเขา เห็นหน้าทุกวัน มันทรมานที่สุด ผมคิดว่าผมฝืนคัวเองห้ามใจตัวเอง เพื่อให้ชีวิตของเขาเป็นไปได้ปกติโดยที่ไม่มีเรา  ผมเลยคิดว่าสิ่งที่ผมทำมันถูกรึป่าว รึผิด แล้วผมควรทำยังไง ส่วนเรื่องให้ผมเปิดใจรับคนใหม่นะ ผมทำไม่ได้จริงๆรักเขามากลืมเขาไม่ได้ แอบช่วยเหลือเขาทุกเรื่อง ผมควรทำยังไงดีคับ