มีใครเคยเจอเหตุการที่ทำให้หมดกำลังใจจะมีชีวิตมั้ยครับ?

เรื่องมีอยู่ว่า ตอนปิดเทอม  ม 4   ผมบอกพ่อกับแม่ว่าผมอยากวาดภาพผมชอบเขียนการ์ตูนมันคือความฝันของผม พ่อกับแม่ผมก็ โอเค สนับสนุนเต็มที่ พอขึ้น ม 5 เรื่องเรียนผมก็เลย เทๆไปเอาเวลามาใช้พัฒนาฝีมือ แต่พอเกรดออก พ่อกับแม่ กลับม่าด่าว่าผม ว่าทำไมไม่ตั้งใจเรียน โตไปจะไปทำอะไรกิน ดูอย่างเด็ก ด้อยโอกาศสิ เขาอยากเรียนเขาก็ไม่ได้เรียน เราหน่ะมีพร้อมทุกอย่างแต่ไม่เรียน ตอนแก่อย่าหวังว่าจะมาดูแลเราเลย แค่ตัวเองยังเอาไม่รอด คือผมในตอนนี้อึ้งไปพักใหญ่ ก่อนที่ผมจะพูดอะไร พ่อก็เอาผมไปเปรียบเทียบกับพี่สาวผม พี่สาวผมเรียนหมอ ผมมันนอกคอก พ่อผมพูดว่า ที่ส่งเรียนทุกวันตอบแทนกูแบบนี้หรอ (ขอโทษที่หยาบนะครับ) ที่จริงมีอีกเยอะมากๆครับ ผมจำได้แค่นี้เพราะช็อคอยู่ แล้วผมก็มานั่งคิดกับตัวเองว่า สงใสสิ่งที่เรารวบรวมความกล้าไปบอกนั้นคือสื่งที่พ่อกับแม่คิดว่าเป็น กิจกรรมยามว่างตอนปิดเทอม มันคงเป็นชะตาของผม      แล้วทุกคนละครับ มีวิธีให้กำลังใจตัวเองบ้างมั้ย
.
.
.
.
คือตอนพิมพ์ไปก็ยังด่าผมไป ตอนนี้น้ำตาผมไหลไม่หยุดเลย 55555