มันเริ่มมาจากอะไรก็ไม่รู้นะคะที่เราไม่รู้สึกเป็นห่วงใครนอกจากตัวเองคือไม่ชอบเลยค่ะมันแลเป็นคนเห็นแก่ตัวอ่ะแต่มันไม่รู้สึกเป็นห่วงจริงๆอ่ะพ่อแม่ป่วยลูกคนอื่นเขาคงเป็นห่วงแต่ทำไมเราไม่อ่ะแต่อารมภ์อย่างอื่นมีนะเรากลัวตัวเองมากเลยอ่ะตอนแรกๆที่ยังปกตินะคะเราเครียดมากปัณหามาทุกอย่างจริงๆและไม่มีใครให้ระบายเราเริ่มคุยกับตัวเองอยากฆ่าตัวตายแต่ก็ไม่กล้าได้แต่ร้องไห้เป็นแบบนี้มานานมากเราเราไม่รู้จะทำยังไงเรากลายเป็นคนโมโหง่ายแต่เวลายิ้มก็จะมีความสุขมากส่วนมาจะยิ้มกให้กับอะไรที่มันอยู่ในโทรสับ(ขอพิมพ์ง่ายๆ)เคยเสริชอาการในกูเกิลเขาบอกว่าเราอาจจะเป็นไบโพล่าไม่อยากไปหาหมอไม่อยากบอกครอบครัวไม่อยากบอกเพื่อนที่มาบอกในนี้คือต้องการระบายเพราะคนที่มาอ่านคงไม่รู้ว่าเราคือใคร จนตอนนี้สิ่งที่คิดอยู่ทุกวันคือเมื่อไหรจะเป็นเหมือนเดิมปัญหาออกไปให้หมดซะสิ
ทำไมมันไม่รู้สึกเป็นห่วงใครเลย