เรี่องผี

เรื่องนี้ขนหัวลุกมากเลยค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า ตอนนั้นเราอยู่ป.6 เราเเข่งศิลปหัตถกรรมค่ะ ทีมเรามี3คน(บวกเราเเล้ว) เป็นทีมปริศนาวรรณคดีค่ะ ครูฝึกซ้อมเป็นคุณครูกระเทยค่ะ (เคยเป็นครูประจำชั้นตอนป.4) เลยสนิทกันค่ะ คุยด้วยกันตลอด ครูสอนเรื่องวรรณคดีค่ะ สอนพาซ้อมพาไปเเข่ง จนเราได้ได้ที่1ในระดับเขต เเละกำลังจะเตรียมตัวไปเเข่งในระดับภาค ทีมเรามี เรา เพื่อนเรา เเละรุ่นน้อง เราปิดเทอม1ค่ะ พอเปิดเทอม2เราก็จะได้ไปเเข่ง เราตื่นเต้นค่ะ ในวันปิดเทอมเราไปเที่ยวกับครอบครัว เพื่อนส่งข้อความมาในเมสเซจกลุ่มห้องว่า ครูคนฝึกซ้อมเราตายเเล้ว เราตกใจค่ะ เราไม่เชื่อ เพื่อนได้ส่งรูปมา เป็นรูปครูนอนเเอดมิทค่ะ ข้างๆมีคุณตากับคุณยายรัองให้เสียใจอยู่ข้างเตียง เราไม่เชื่อค่ะ เป็นไปไม่ได้ เราเข้าไปพูดกับเพื่อนในเมสเซจกลุ่มทีมเราที่จะเเข่ง ทั้งสองคนก็ไม่เชื่อเหมือนกันค่ะ  เรายังคิดเรื่องนั้นอยู่ค่ะ ครูเเกล้งรึป่าว? พอเที่ยวเสร็จ กลับบ้าน ตอนกลางคืนลูกพี่ลูกน้องมานอนด้วย2คน รุ่นเดียวกันกับเราคนนึง ชื่อ T เเละพี่ห่างจากเราสองปี ชื่อ N ตกดึกประมาณ4ทุ่ม เราอาบน้ำค่ะ ตอนนั้นเเม่เราเป็นพยาบาลไปเข้ากะเวรตอนกลางคืน เลยให้ลูกพี่ลูกน้องมานอนด้วย เราอาบน้ำเสร็จ พอเรากำลังจะล้มตัวนอน เสียงลมมาเเรงมากค่ะ เเรงมากจนผ้าม่านปลิวไสวเลยค่ะ ปลิวเเรงมากๆ มีเสียงหมาหอนตามมา N ถามเราว่า ทำไมบ้านหนูหมาหอน ปกติไม่หอนนี่ เราเลยตอบว่า มันก็หอนเเบบนี้เเหละพี่ ที่จริงไม่ใช่เลยค่ะ TT TT เราโกหก ตอนนั้นเรากลัว ในใจเราคิดถึงครูขึ้นมา พอเราจะไปปิดประตูบ้าน(ใหญ่) เราบอกว่า พี่ไปปิดให้ได้มั้ย (พี่Nเป็นคนไม่กลัวผี) พี่เค้าก็ไปปิดให้ค่ะ พอพี่เค้าออกไ ป T ก็มาถามเราว่า บ้านเธอมีผีป่าวหนิ คำนั่นเราสะดุ้งเลยค่ะ เราเลยรีบนอน พอจะนอน มีเสียงเหมือนคนเอานิ้วมาขูดมุ้งลวดที่หน้าต่างค่ะ เเกรกๆ อยู่ทุกครั้งที่เราจะนอน เเละเหมือนมีเราที่ไดัยินเสียงนั้นคนเดียว เสียงขันในห้องน้ำค่ะ กระทบกับน้ำ ทั้งๆที่เราอาบน้ำเป็นคนสุดท้าย เเละอาบเสร็จนานเเล้ว ลมเริ่มเเรงขึ้นเรื่อยๆค่ะ เสียงนิ้วขูดกับมุ้งลวดก็เหมือนกัน เราทนไม่ไหวค่ะ เปิดบทคาถาชินบัญชรในยูทูป สรุปเสียงขูดมุ้งลวดหายไป ลมหยุดค่ะ หมาหยุดหอน พี่N บอกว่า ปกติเปิดบทสวดนอนหรอ เราตอบว่าใช่ จากนั้นเปิดนอนทั้งคืนเลยค่ะ ตอนเช้าตื่นขึ้นมา ขอบตาดำมากกกค่ะ เเม่ถามว่าไปงานศพครูมั้ย เราไม่ไปค่ะ เรากลัวมาก อารมณ์เเบบไม่เอาเเล้ว จนถึงทุกวันนี้ผ่านมา2ปีเเล้ว เรายังนึดถึงเรื่องนั้นไม่หายเลย เราจำได้ทุกความรู้สึก ว่ามันขนหัวลุกขนาดไหน ที่ครูอยากจะมาบอกลาเรา