คือตอนนี้เรารู้สึกแย่กับเพื่อนมากแบบเราไม่รู้จะกำจัดความรู้สึกนี้ยังไง
คือเราเป็นคนที่เข้มแข็งมากๆในสายตาเพื่อนๆจนเพื่อนไม่ค่อยจะแค่ความรู้สึกเรา ตอนแรกเราก็โอเคไม่ได้คิดอะไรมาก จนเมื่อ 3 อาทิตย์ก่อนเรามีทำรายงาน คือเราก็เป็นคนแบ่งงานให้เพื่อนโดยที่มีกำหนดวันที่จะต้องส่งมาให้เพราะเราต้องเป็นคนรวมเล่มแต่เพื่อก็ส่งมาก่อนที่เราจะต้องส่งให้อาจารย์ดูแค่ไม่กี่ชั่วโมง พอเราส่งงานให้อาจารย์ดูก็โดนแก้งานเราเลยบอกเพื่อว่าโดนแก้นะแต่เพื่อนก็ไท่สนใจ พอถึงกำหนดส่งงานเราก็เป็นคนแก้งานแล้วก็บอกเพื่อนว่าส่งงานแล้วนะเพื่อนถึงจะสนใจว่าเราส่งแล้วหรอ พอเล่มงานเสร็จก็ต้องทำนำเสนอต่อแต่ไม่มีเพื่อนคนไหนในกลุ่มที่มาถามเราสักคนว่างานให้ช่วยอะไรไหม งานถึงไหนแล้ว เราทำงานนี้มา 3 อาทิตย์โดยที่นอน ตี2 ตี3 ทุกวันแต่เพื่อเรากับไปเที่ยว นอนเร็ว โดยไม่สนใจว่างานจะถึงไหนแล้ว พอวันนำเสนอก็ยังไม่มีใครถามเลยว่างานเสร็จไหม คือเราอยากถามความคิดเห็นหน่อยว่าเราควรทำยังไง หรือทนเป็นแบบนี้ต่อไปดี
เป็นคุณจะรู้สึกยังไง
คือเราเป็นคนที่เข้มแข็งมากๆในสายตาเพื่อนๆจนเพื่อนไม่ค่อยจะแค่ความรู้สึกเรา ตอนแรกเราก็โอเคไม่ได้คิดอะไรมาก จนเมื่อ 3 อาทิตย์ก่อนเรามีทำรายงาน คือเราก็เป็นคนแบ่งงานให้เพื่อนโดยที่มีกำหนดวันที่จะต้องส่งมาให้เพราะเราต้องเป็นคนรวมเล่มแต่เพื่อก็ส่งมาก่อนที่เราจะต้องส่งให้อาจารย์ดูแค่ไม่กี่ชั่วโมง พอเราส่งงานให้อาจารย์ดูก็โดนแก้งานเราเลยบอกเพื่อว่าโดนแก้นะแต่เพื่อนก็ไท่สนใจ พอถึงกำหนดส่งงานเราก็เป็นคนแก้งานแล้วก็บอกเพื่อนว่าส่งงานแล้วนะเพื่อนถึงจะสนใจว่าเราส่งแล้วหรอ พอเล่มงานเสร็จก็ต้องทำนำเสนอต่อแต่ไม่มีเพื่อนคนไหนในกลุ่มที่มาถามเราสักคนว่างานให้ช่วยอะไรไหม งานถึงไหนแล้ว เราทำงานนี้มา 3 อาทิตย์โดยที่นอน ตี2 ตี3 ทุกวันแต่เพื่อเรากับไปเที่ยว นอนเร็ว โดยไม่สนใจว่างานจะถึงไหนแล้ว พอวันนำเสนอก็ยังไม่มีใครถามเลยว่างานเสร็จไหม คือเราอยากถามความคิดเห็นหน่อยว่าเราควรทำยังไง หรือทนเป็นแบบนี้ต่อไปดี