ใครเคยรู้สึกแบบนี้บ้าง

บอกไว้ก่อนนะเรารู้สึกฟุ้งซ่านเลยหาที่ลง หาที่ระบาย

 

รู้สึกไหม? ยิ่งโตขึ้น ก็ยิ่งมีเรื่องจุกจิกกวนใจเยอะขึ้นไปหมด ทั้งเรื่องจำเป็นและไม่จำเป็นปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าเรื่องไหนจำเป็นจริงๆ หรือเรื่องไหนแค่ดูเหมือนจำเป็นเฉยๆ ทุกวันนี้เราดูเหมือนจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้คนอื่นพอใจ เพื่อให้ได้การยอมรับ นับถือ หรืออย่างน้อยก็เพื่อให้ตัวเองรู้สึกเหมือนได้ทำอะไรสักอย่างตลอดเวลา เราคิดว่ายิ่งโตมา ก็ยิ่ง ‘ช่าง’ ได้น้อยลงๆ มีเรื่องที่ไม่อยากทำ ไม่อยากเป็น แต่ก็ต้องทำ ต้องเป็น เยอะขึ้นๆ 

 

ตอนนี้เราอายุ 22 พึ่งเข้าสู่วัยทำงาน แต่ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ยังเป็นคนคนเดิม ยังไม่เอาไหนเหมือนเดิม ยังคงหัวเราะได้ง่ายๆมีความสุขกับสิ่งเล็กๆเหมือนเด็กๆ ยังชอบดูซีรีส์ ดูหนัง ไร้สาระไปวันๆเหมือนเดิม บอกตัวเองว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้คือ 'ชาร์จแบต' ด้วยการอยู่กับครอบครัวที่บ้าน ช่วยงานที่บ้าน

เราเป็นคนไม่ค่อยวางแผนทำอะไร คิดแค่วันต่อวัน ใช้ชีวิตแบบไม่เครียด(แต่ชอบมีคนอื่นมาคิดมาเครียดแทนเราตลอด)

 

จนกระทั้งวันนึงเมื่อเราอยู่กับตัวเองมากๆเข้า ได้พักผ่อนหลังจากเรียนจบมาหลายเดือน เริ่มมองเห็นผู้คนรอบข้างเปลี่ยนไป ตอนนั้นเองความแพนิคก็เริ่มคืบคลานเข้ามาหา คนรอบข้างเริ่มเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตเรามากขึ้น ถามว่าเราจะเอาไงกับชีวิต จะทำอะไรต่อ ไม่คิดจะหางานที่มันมั่งคงทำหรือ มีเป้าหมายอะไรบ้างมั้ยในชีวิต 

 

เคยคิดไหมว่าเสียงของคนรอบข้างเริ่มหล่อหลอมให้เรากลายเป็นคนอื่น การอยู่ในสังคม การต้องการเป็นที่ยอมรับในสังคมทำให้เราสูญเสียตัวตนที่แท้จริงของเราไป

 

เฮ้อ.. บ่นไรก็ไม่รู้เนอะ อ่านเองยังงงเองเลยเรา