สวัสดีค่ะ เราชื่อ "เนี๊ยะ"เราอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ความรักในวัยเด็ก ไม่ขอบอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือนิยายนะคะ ^^
เริ่มตั้งแต่ เราอายุ 14 (ตอนนี้ 22 ปี) เราก็มีบ้างแล้วล่ะเรื่องแฟน เราเรียนมัธยมล้วน ตอนนั้นเราอยู่ ม.2 โห น่าตาเราตอนนั้นถือว่าเกลิ่งมากกกก5555 หน้าดำๆมันวาวเลยค่ะ55555 เข้าเรื่องเลยเนอะ เราได้มีโอกาสรู้จักกับพี่คนนึงตอนนั้นเค้าอยู่ ม.6 พี่เค้าชื่อ.....
เราไม่มีเพื่อนสนิทนะ เพราะเราเลือกที่จะคุยกัเพื่อนทุกคน ไม่รู้ทำไมไม่มีเหมือนกัน555555
เริ่มจากการที่เรารู้จักเพื่อนๆของพี่เค้า
เราขึ้นรถรับส่งคนัเดียวกัน นั่งเบาะเดียวกัน(บ้าง) จนวันนึงเพื่อนเรามันรู้ว่าเราชอบเค้า มันเลยแกล้งเราตอนเย็นที่โรงอาหารมันพาเราไปนั่งโต๊ะเดียวกับเค้า อีนี่ก็ชอบใจเลยไง ได้ใกล้ชิดจ้าาา เราก็นั่งๆไป เพื่อนเราชื่อเกี๊ยวนะ
เกี๊ยว:อ้าวพี่แคมพ์พวกหนูนั่งด้วยนะ นั่งๆๆๆๆ(มันสะกิดเรา)
พี่แคมพ์:นั่งดิ มาทำไรกัน กินติมหรอ
เกี๊ยว:ใช่พี่ อีเนี๊ยะมันอยากกิน
ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้ปิดเทอมแรกละ สมัยก่อนเค้าจะฮิตเขียนเฟรนด์ชิพกันแต่เดี๋ยวนี้ไม่มีละ อีเกี๊ยวมันก็ตาดีไงเห็นเฟรนด์ชิพพี่เค้าเลยเกลิ่งหยิบมาอ่าน
เกี๊ยว:อุ้ย ของพี่แคมพ์หรอ หนูขอดูหน่อยนะ (มันก็เปิดไปหน้าประวัติพี่เค้าแล้วมันก็ส่งซิกให้เราจำเบอร์ 5555 สายแรดก็มาจ้า)
นั่งสักพักถึงเวลารถรับส่งใกล้จะมาละก็เลยพากันออกไปรอรถ แต่พี่เค้าไม่ได้มาด้วยนะ แอบรู้มาว่าพี่เค้าก็มีแฟนแล้วเหมือนกัน แล้วแฟนเค้าก็เป็นรุ่นพี่จากโรงเรียนเก่าของเรา เห้ออ โลกกลมจริงๆ แต่อี่เนี๊ยะสนหรอ ไม่จ้าาา55555 ก็บอกไงว่าตอนนั้นสายแรดสุด
พอขึ้นรถ เราก็นั่งโซนหน้านั่นแหละ เพราะตอนเย็นพี่เค้าชอบยืนอยู่ตรงประตู เราก็จะแอบมองพี่เค้า แต่มันก็จะมีแวบนึงนะ ที่พี่เค้าก็แอบมองเราเหมือนกัน
คืนนั้น พอได้เบอร์มา โทรเลยจ้า
ตืดดด ตืดดด ตืดดด
เรา: ไมไม่รับวะ ช่างเหอะเค้าคงรู้ว่าเป็นเราเลยไม่รับ
เพราะตอนนั้นเราไม่เคยมีใครมาจีบเลยนะ มีแต่พวกหน้าม่อจะหลอกเด็กน้อยทั้งนั้นแหละ
หลังจากคืนนั้น เราก็ไม่ได้โทรไปหาพี่เค้าอีกเลย ไป รร.ปกติ เราไม่เคยคุยกันอยู่แล้ว
เราก็ใช้ชวิตของเราปกติ จนมีเพื่อนของเราที่อยู่แถวบ้านพี่เค้า เดินถือกระดาษมาให้
อิม: อ่ะเนี๊ยะ พี่แคมพ์ฝากมาให้
(ตอนนั้นใจเต้นตุ้บๆละ )
พอเราเอามาดู มันคือ รูปถ่ายนักเรียนอ่ะ พื้นน้ำเงินเลย เราก็งงว่าเอามาให้เราทำไม จนเราพลิกดูอีกด้านนึง
ยยย!!!!
เบอร์โทร เบอร์โทร !!! (อีเนี๊ยะ มีแล้วตื่นเต้นทำไม5555)
ตกเย็นโทรเลยจ้า
ตืดดด... ตืดดด... ไม่รับ เอ้า อีสัส!!! จะให้เบอร์กูมาทำไม หลอกกูปะเนี่ยพี่แคมพ์
ตอนนั้นเซงมากเลยอ่ะ เราเลยเตรียมจะนอนละ สักพักมีคนโทรมา ตอนแรกนึกว่าแม่โทรมา เพราะตอนนั้นเราอยู่บ้านกับยาย
พอดูเบอร์เท่านั้นแหละ .ใจอีเนี๊ยะนี่เต้นแบบ ตุ้บๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่แคมพ์โทรมา!!!!
เรา:ฮัลโหล
แคมพ์:ฮัลโหล เบอร์ใครอ่ะ
เรา:อ๋อ หนูเอง เนี๊ยะ (ต่อมแรดกระตุกดุ๊กดิ๊กๆๆๆ)
แคมพ์:อ่อออ แล้วทำไรอยู่
เรา:ไม่ได้ทำไรอ่ะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ละพี่แคมพ์อ่ะทำไรอยู่
แคมพ์:นอนเล่นอ่ะ
เรา:ละนึกยังไงฝากรูปมาให้หนู
แคมพ์: ไม่รู้ดิ ก็เพื่อนๆขอแลก เลยคิดว่าเนี๊ยะ ก็น่าจะอยากได้ 55555
เรา:โอ้ยยยย 55555
หลังจากนั้นเราก็ได้คุย ได้ทำความรู้จักกัน มันทำให้เราลืมไปเลยด้วยว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว เราคุยกันทุกคืน และหลังจากคุยเสร็จก็จะมีข้อความส่งเข้ามาว่า"ฝันดีนะเด็กน้อยของพี่" ฝันดีนะเด็กอนายมัย" จะมีแค่ 2 ประโยคนี้แหละ ต่อให้วันใหนไม่ได้คุย พี่แคมพ์ก็จะส่งข้อความมาบอก ทั้งๆที่เราก็รู้แหละว่าพี่เค้าหายไปใหน
วันนึงเราก็คุยกกันปกติ
เรา:ทำไมต้องเป็นหนูล่ะ
แคมพ์:แปลกดี
เรา:อะไรแปลก 555
แคมพ์:หน้าแปลก5555
(เราก็รู้ตัวนะ ใครๆก็บอแบบนี้)
แคมพ์:ก็ชอบบบบบบ คุยด้วยแล้วสบายใจ พี่เป็นตัวของตัวเองพี่ไม่ต้องเฟคอะไรเลย เนี๊ยะมองแล้วไม่น่าเบื่ออ่ะ พี่ชอบ^^
เรา:พี่จะหายไปไหม
แคมพ์:จะให้หายไปใหนเล่า ไอ่เด็กบ้า5555
เรา:ไม่บ้าเว้ย
จากนั้นเราก็คุยกัน เราไม่รู้ความคิดของเราตอนนั้นเลยนะ ว่าคิดอะไรอยู่ทำไมเราถึงยอมคุยทั้งๆที่พี่เค้ามีแฟนแล้ว
เพื่อนเราเคยมีคนมาเล่าให้ฟังว่าเสาร์อาทิตย์เค้าก้ไปหากัน พากันไปนู่นมานี่ เราก็นอยด์นะ แต่พอกลางคืนเราก็ได้คุยกัน
ความนอยด์มันก็หาย พี่เค้ามีอิทธิพลกับเรามากเลยนะ จนวันนึงคนเริ่มรู้ว่าเราคุยกัน แฟนพี่เค้าก็เริ่มมอง เราเริ่มเป็นผู้หญิงไม่ดีละ
แต่ปัญหานี้ตางคนต่างไม่หาเรื่อง จนวันนึงยายเราล้มป่วยลง ซึ่งเราก็มีพี่เค้าคอยเป็นกำลังใจให้เค้าตลอด
จนยายเราเสีย
เราก็ได้คุยกับแคมพ์บอกทุกอย่าง พี่แคมพ์ก็คอยเป็นกำลังใจให้เรา บอกว่าว่าถ้าว่างจะมางาน แต่ก็ไม่ได้มา ซึ่งเราก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร พอหลังจากงานศพยายเราเสร็จเย็นวันนั้นเราก็ได้ขึ้นไปอยู่กับพี่สาวที่ต่างจังหวัดเลย แต่เราก็คุยกับเค้านะ ทุกวัน ในความเรื่อยๆของเราก็มีเซอร์ไพรส์มาให้เราเสมอ
วันนึงเราก็โทรหาเค้าปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือ .... พี่เค้าไม่รับ!!!
สักพักพี่เค้าโทรกลับมา
เรา:ฮัลโหล ทำไมไม่รับสายหนูอ่ะ
แคมพ์:ไม่ต้องโทรมาอีกละนะ (เสียงเรียบๆ)
เรา:อ่อ อืมม...(วางสาย)
จากนั้นมันร้องไห้ไม่ออก มันจุก มันอึนๆอยู่ข้างในอ่ะ เสียใจนะ แต่เราไม่รูว่าเพราะอะไร
จากนั้นพี่เค้าก็หายไปเลย หลายปี
จากนั้นเราก็ไม่มีใคร....
เราเริ่มผันตัวเข้าวงการฟุตบอล
เราเริ่มเตะบอลตั้งแต่ ม.3เลย เพราะเราคิดว่าอะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้คิดถึง
จนม.4 มีรุ่นน้องคนนึงมาขอเบอร์เราบอกว่า รุ่นพีแ่ถวบ้านฝากมาขอ....
ก็ยังเป็นเทอ ภาพที่เธอยิ้มยังคงคุ้นตา^^
เริ่มตั้งแต่ เราอายุ 14 (ตอนนี้ 22 ปี) เราก็มีบ้างแล้วล่ะเรื่องแฟน เราเรียนมัธยมล้วน ตอนนั้นเราอยู่ ม.2 โห น่าตาเราตอนนั้นถือว่าเกลิ่งมากกกก5555 หน้าดำๆมันวาวเลยค่ะ55555 เข้าเรื่องเลยเนอะ เราได้มีโอกาสรู้จักกับพี่คนนึงตอนนั้นเค้าอยู่ ม.6 พี่เค้าชื่อ.....
เราไม่มีเพื่อนสนิทนะ เพราะเราเลือกที่จะคุยกัเพื่อนทุกคน ไม่รู้ทำไมไม่มีเหมือนกัน555555
เราขึ้นรถรับส่งคนัเดียวกัน นั่งเบาะเดียวกัน(บ้าง) จนวันนึงเพื่อนเรามันรู้ว่าเราชอบเค้า มันเลยแกล้งเราตอนเย็นที่โรงอาหารมันพาเราไปนั่งโต๊ะเดียวกับเค้า อีนี่ก็ชอบใจเลยไง ได้ใกล้ชิดจ้าาา เราก็นั่งๆไป เพื่อนเราชื่อเกี๊ยวนะ
เกี๊ยว:อ้าวพี่แคมพ์พวกหนูนั่งด้วยนะ นั่งๆๆๆๆ(มันสะกิดเรา)
พี่แคมพ์:นั่งดิ มาทำไรกัน กินติมหรอ
เกี๊ยว:ใช่พี่ อีเนี๊ยะมันอยากกิน
ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้ปิดเทอมแรกละ สมัยก่อนเค้าจะฮิตเขียนเฟรนด์ชิพกันแต่เดี๋ยวนี้ไม่มีละ อีเกี๊ยวมันก็ตาดีไงเห็นเฟรนด์ชิพพี่เค้าเลยเกลิ่งหยิบมาอ่าน
เกี๊ยว:อุ้ย ของพี่แคมพ์หรอ หนูขอดูหน่อยนะ (มันก็เปิดไปหน้าประวัติพี่เค้าแล้วมันก็ส่งซิกให้เราจำเบอร์ 5555 สายแรดก็มาจ้า)
นั่งสักพักถึงเวลารถรับส่งใกล้จะมาละก็เลยพากันออกไปรอรถ แต่พี่เค้าไม่ได้มาด้วยนะ แอบรู้มาว่าพี่เค้าก็มีแฟนแล้วเหมือนกัน แล้วแฟนเค้าก็เป็นรุ่นพี่จากโรงเรียนเก่าของเรา เห้ออ โลกกลมจริงๆ แต่อี่เนี๊ยะสนหรอ ไม่จ้าาา55555 ก็บอกไงว่าตอนนั้นสายแรดสุด
พอขึ้นรถ เราก็นั่งโซนหน้านั่นแหละ เพราะตอนเย็นพี่เค้าชอบยืนอยู่ตรงประตู เราก็จะแอบมองพี่เค้า แต่มันก็จะมีแวบนึงนะ ที่พี่เค้าก็แอบมองเราเหมือนกัน
คืนนั้น พอได้เบอร์มา โทรเลยจ้า
ตืดดด ตืดดด ตืดดด
เรา: ไมไม่รับวะ ช่างเหอะเค้าคงรู้ว่าเป็นเราเลยไม่รับ
เพราะตอนนั้นเราไม่เคยมีใครมาจีบเลยนะ มีแต่พวกหน้าม่อจะหลอกเด็กน้อยทั้งนั้นแหละ
หลังจากคืนนั้น เราก็ไม่ได้โทรไปหาพี่เค้าอีกเลย ไป รร.ปกติ เราไม่เคยคุยกันอยู่แล้ว
เราก็ใช้ชวิตของเราปกติ จนมีเพื่อนของเราที่อยู่แถวบ้านพี่เค้า เดินถือกระดาษมาให้
อิม: อ่ะเนี๊ยะ พี่แคมพ์ฝากมาให้
(ตอนนั้นใจเต้นตุ้บๆละ )
พอเราเอามาดู มันคือ รูปถ่ายนักเรียนอ่ะ พื้นน้ำเงินเลย เราก็งงว่าเอามาให้เราทำไม จนเราพลิกดูอีกด้านนึง
เบอร์โทร เบอร์โทร !!! (อีเนี๊ยะ มีแล้วตื่นเต้นทำไม5555)
ตกเย็นโทรเลยจ้า
ตืดดด... ตืดดด... ไม่รับ เอ้า อีสัส!!! จะให้เบอร์กูมาทำไม หลอกกูปะเนี่ยพี่แคมพ์
ตอนนั้นเซงมากเลยอ่ะ เราเลยเตรียมจะนอนละ สักพักมีคนโทรมา ตอนแรกนึกว่าแม่โทรมา เพราะตอนนั้นเราอยู่บ้านกับยาย
พอดูเบอร์เท่านั้นแหละ .ใจอีเนี๊ยะนี่เต้นแบบ ตุ้บๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่แคมพ์โทรมา!!!!
เรา:ฮัลโหล
แคมพ์:ฮัลโหล เบอร์ใครอ่ะ
เรา:อ๋อ หนูเอง เนี๊ยะ (ต่อมแรดกระตุกดุ๊กดิ๊กๆๆๆ)
แคมพ์:อ่อออ แล้วทำไรอยู่
เรา:ไม่ได้ทำไรอ่ะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ละพี่แคมพ์อ่ะทำไรอยู่
แคมพ์:นอนเล่นอ่ะ
เรา:ละนึกยังไงฝากรูปมาให้หนู
แคมพ์: ไม่รู้ดิ ก็เพื่อนๆขอแลก เลยคิดว่าเนี๊ยะ ก็น่าจะอยากได้ 55555
เรา:โอ้ยยยย 55555
หลังจากนั้นเราก็ได้คุย ได้ทำความรู้จักกัน มันทำให้เราลืมไปเลยด้วยว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว เราคุยกันทุกคืน และหลังจากคุยเสร็จก็จะมีข้อความส่งเข้ามาว่า"ฝันดีนะเด็กน้อยของพี่" ฝันดีนะเด็กอนายมัย" จะมีแค่ 2 ประโยคนี้แหละ ต่อให้วันใหนไม่ได้คุย พี่แคมพ์ก็จะส่งข้อความมาบอก ทั้งๆที่เราก็รู้แหละว่าพี่เค้าหายไปใหน
วันนึงเราก็คุยกกันปกติ
เรา:ทำไมต้องเป็นหนูล่ะ
แคมพ์:แปลกดี
เรา:อะไรแปลก 555
แคมพ์:หน้าแปลก5555
(เราก็รู้ตัวนะ ใครๆก็บอแบบนี้)
แคมพ์:ก็ชอบบบบบบ คุยด้วยแล้วสบายใจ พี่เป็นตัวของตัวเองพี่ไม่ต้องเฟคอะไรเลย เนี๊ยะมองแล้วไม่น่าเบื่ออ่ะ พี่ชอบ^^
เรา:พี่จะหายไปไหม
แคมพ์:จะให้หายไปใหนเล่า ไอ่เด็กบ้า5555
เรา:ไม่บ้าเว้ย
จากนั้นเราก็คุยกัน เราไม่รู้ความคิดของเราตอนนั้นเลยนะ ว่าคิดอะไรอยู่ทำไมเราถึงยอมคุยทั้งๆที่พี่เค้ามีแฟนแล้ว
เพื่อนเราเคยมีคนมาเล่าให้ฟังว่าเสาร์อาทิตย์เค้าก้ไปหากัน พากันไปนู่นมานี่ เราก็นอยด์นะ แต่พอกลางคืนเราก็ได้คุยกัน
ความนอยด์มันก็หาย พี่เค้ามีอิทธิพลกับเรามากเลยนะ จนวันนึงคนเริ่มรู้ว่าเราคุยกัน แฟนพี่เค้าก็เริ่มมอง เราเริ่มเป็นผู้หญิงไม่ดีละ
แต่ปัญหานี้ตางคนต่างไม่หาเรื่อง จนวันนึงยายเราล้มป่วยลง ซึ่งเราก็มีพี่เค้าคอยเป็นกำลังใจให้เค้าตลอด
จนยายเราเสีย
วันนึงเราก็โทรหาเค้าปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือ .... พี่เค้าไม่รับ!!!
สักพักพี่เค้าโทรกลับมา
เรา:ฮัลโหล ทำไมไม่รับสายหนูอ่ะ
แคมพ์:ไม่ต้องโทรมาอีกละนะ (เสียงเรียบๆ)
เรา:อ่อ อืมม...(วางสาย)
จากนั้นมันร้องไห้ไม่ออก มันจุก มันอึนๆอยู่ข้างในอ่ะ เสียใจนะ แต่เราไม่รูว่าเพราะอะไร
จากนั้นพี่เค้าก็หายไปเลย หลายปี
จากนั้นเราก็ไม่มีใคร....
เราเริ่มผันตัวเข้าวงการฟุตบอล
เราเริ่มเตะบอลตั้งแต่ ม.3เลย เพราะเราคิดว่าอะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้คิดถึง
จนม.4 มีรุ่นน้องคนนึงมาขอเบอร์เราบอกว่า รุ่นพีแ่ถวบ้านฝากมาขอ....