จขกท เคยตั้งกระทู้ไว้ถึงเรื่องความรักต่างวัยไว้ดังนี้
https://pantip.com/topic/37520500 มาวันนี้ขอเล่าเรื่องราวต่อดังนี้ค่ะ เนื่องจากฉันดันไปชอบและรู้สึกดีๆกับอาจารย์ผู้ชายคนนึงที่สอนอภิธรรมชั้นจูฬโท รู้สึกว่าอาจารย์คนนี้ดูน่ารักดี ใจดีใจเย็นบุคลิกคล้ายๆพ่อ ไม่ถึงกับเหมือนพ่อ 100% แต่ประมาณ 70% ผู้ชายคนนี้เหมือนพ่อฉัน คุยด้วยแล้วอบอุ่นและรู้สึกสบายใจ อายุเราห่างกัน 34 ปีค่ะซึ่งแก่กว่าพ่อเเม่ฉันซะอีก วันสุดท้ายที่เรียนกับเขารู้สึกใจหล่นหายไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยค่ะ ตอนสอบสัมภาษณ์ก็เคยได้สอบกับอาจารย์คนนี้ซะอีก อาจารย์ให้พูดตามในข้อที่ตอบไม่ได้แล้วให้คะแนนเต็มเลย อาจารย์เล่าให้ฟังว่าตอนนี้ไปทำงานอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์แถวลาดกระบัง แล้วมีอยู่วันนึงฉันบังเอิญไปทำธุระเเถวพาซิโอ ลาดกระบังพอดี วันนั้นนั่งรถ 2 แถวผ่านเเล้วเห็นอพาร์ทเม้นท์หลังนึงอยู่ฝั่งตรงข้ามรถที่นั่ง ชื่อเหมือนอพาร์ทเม้นท์ที่อาจารย์บอกไว้เลย ก็ยังไม่เเน่ใจว่าเอ๊ะจะใช่ที่เดียวกันไหมนะ ประกอบกับวันนั้นเพื่อนก็โพสต์เฟซว่าผ่านไปแถวนั้นด้วย และเพื่อนของเพื่อนคนนี้กำลังหาที่พักเเถวสุวรรณภูมิ ดูอพาร์ทเม้นท์นี้เป็นทางเลือกไว้น่าจะไม่เลว แล้วปรากฎว่าอาจารย์ก็มา comment ใต้ภาพว่า "ยินดีให้บริการครับ ผมทำงานอยู่ที่นี่" ทีนี้ก็ชัวร์เลยว่าอาจารย์ทำงานที่นี่จริงๆ (อาจารย์เป็นเพื่อนในเฟซกับเพื่อนของฉันด้วย เพราะฉันเคยแนะนำเพื่อนบางคนให้อาจารย์ค่ะ) ก็เลยตั้งใจว่าขากลับจะลองเเวะเข้าไปดูสักหน่อย เพราะยังไงขากลับต้องนั่งรถ 2 เเถวฝั่งอพาร์ทเม้นท์ที่ว่านั่นอยู่แล้ว พอไปถึงแล้วก็เข้าไปเดินดูและนั่งเล่นอยู่ที่นั่นสักพักนึง ก่อนกลับก็เเวะเข้าห้องน้ำในอพาร์ทเม้นท์ ไอ้เราก็นึกว่าไม่มีอะไร
ปรากฎว่าวันเปิดเรียนอภิธรรมวันเเรกของเทอมนี้ อาจารย์แกเข้ามาหาตอนกินข้าวเเล้วบอกว่า "เสร็จแล้วเดี๋ยวขอคุยด้วยหน่อยนะ ได้ข่าวว่าบุกไปที่ทำงานเขามา ตรงนั้นมีกล้องวงจรปิดนะ" ฉันก็ใจหายวาบเลยกลัวอาจารย์จะดุว่าไปวุ่นวาย วันนั้นพอเลิกเรียนฉันก็เลยไม่รอคุยกับอาจารย์ ตอนเลิกเรียนอาจารย์คุยโทรศัพท์อยู่ ฉันก็อาศัยจังหวะตอนเขาเผลอแล้วรีบกลับบ้านเลย แล้ววันหยุดวันอาทิตย์วันนึงฉันก็ไปที่นั่นมาอีก เพราะว่าวันนั้นนัดเจอเพื่อนเก่าแถวรามคำแหง พอแยกกับเพื่อนเเล้วตอนนั้นอยู่ใกล้ๆกับ airport link ก็เลยคิดว่าไหนๆก็อยู่แถวนี้แล้วเวลายังเหลือ ก็เลยนั่ง airport link ไปที่ลาดกระบังแล้วไปที่อพาร์ทเม้นท์ที่ว่านั่นอีกรอบ แต่ว่าคราวนี้อยู่แค่ด้านล่างนะคะไม่ได้ไปเพ่นพ่านเหมือนคราวก่อน ประเดี๋ยวคนอื่นที่ไม่รู้จะนึกว่าไปบุกรุก ไปนั่งอ่านหนังสืออยู่แวบนึงแล้วก็กลับค่ะ ที่ทำไปน่ะไม่ได้อยากจะไปวุ่นวายกับอาจารย์นะคะ แต่เป็นเพราะเรารู้สึกดีกับอาจารย์คนนี้และรักเขามากกกกกกกก อันนี้คือพูดจากใจจริงเลย ก็เลยอยากจะอยู่ใกล้ๆถึงจะอยู่แค่ข้างล่างไม่ได้เห็นหน้ากันก็ไม่เป็นไร และฉันก็ยังคิดว่าถ้าหากวันไหนที่มีโอกาสไปพาซิโอ หรือไปธุระแถวไหนที่อยู่ใกล้ๆ airport link ก็จะเเวะไปอยู่ใกล้ๆอาจารย์คนนี้อีกเท่าที่จะใกล้ได้ จะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกว่าเรา 2 คน คนใดคนนึงจะตายจากกัน ถึงต่อให้อาจารย์ไม่ได้คิดตรงกันไม่ได้รักและเอ็นดูฉัน ความรู้สึกดีๆที่มีให้อาจารย์ก็จะไม่มีวันเปลี่ยนค่ะ พูดถึงก็ต้องขอบคุณน้าคนที่แนะนำฉันไปเรียนอภิธรรมนะคะ ที่ทำให้เรามีโอกาสได้เจอกัน
ทุกวันนี้ฉันกับอาจารย์ก็ยังทักกันในไลน์อยู่เป็นบางวัน แต่อาจารย์เขาก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง เช่น ถามว่ากินข้าวหรือยังบางทีอ่านแล้วก็ไม่ตอบ แต่สำหรับฉันถ้าอาจารย์ทักมา เช่น ส่งรูปสวัสดีตามวันมาก็จะส่ง sticker รูปหัวใจไปให้ทุกครั้ง (อันนี้ไม่รู้คิดเองหรือเปล่านะแต่เวลาส่งไลน์ไปทักใคร ฉันจะชอบคนที่มี reaction โต้ตอบ เช่น ส่ง sticker กลับมามากกว่าคนที่อ่านอย่างเดียว) เราเจอกันทุกวันเสาร์ฉันก็สวัสดีทักทายเขานะคะ แกก็รับไหว้ตามปกติแล้วก็บอกกลับมาสั้นๆว่า "หวัดดีครับ" คืออาจารย์ก็ยังรับไหว้ตามปกติอยู่ แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมือนเดิมเท่าไหร่ เพราะปกติเวลาทักทายอาจารย์ เขาจะถามต่ออีกนิดนึงว่า "หนูเป็นไงบ้างเรียนยากไหม" ฉันกับอาจารย์เป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊ค เวลาที่อาจารย์โพสต์อะไรก็จะคอยกด love ให้ เหมือนแสดงให้อาจารย์รู้ว่าเรารักและสนใจในตัวเขา เพราะปกติฉันเป็นคนชอบคนเเสดงออกค่ะ เวลาที่รู้สึกดีกับใครสักคนก็จะแสดงออกเต็มที่ ถึงจะไม่ได้พูดตรงๆก็จะใช้วิธีที่ว่านี่แบบอ้อมๆ ความรู้สึกตอนที่ไปที่อพาร์ทเม้นท์ของเขาแล้วนั่งอยู่ด้านล่าง ก็เหมือนกับคนที่ไปไหว้พระศพในหลวงที่รออยู่ข้างนอก ถึงไม่ได้เข้าไปแต่ก็ขออยู่ใกล้ๆนั่นแหละค่ะ สงสัยฉันคงมีกรรมเรื่องความรักล่ะมั้งคะ ส่วนมากเวลารู้สึกดีๆกับใครมักไม่ได้รับรักตอบ ก่อนหน้านั้นก็เคยชอบคนรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยสมหวังสักทีมีแต่รักเขาข้างเดียวตลอด บางทีก็เคยสงสัยนะคะว่าชาติก่อนเราเคยไปแย่งของรักของใครมาหรือเปล่าถึงได้เป็นแบบนี้ ก็เลยอยากจะถามเพื่อนๆว่ากับอาจารย์คนนี้ จะแสดงออกต่อไปหรือจะหยุดแค่เท่านี้ดี ควรจะเเสดงออกและวางตัวอย่างไรถึงจะเหมาะสมคะ
จะแสดงออกต่อไปหรือหยุดแค่เท่านี้ดี
ปรากฎว่าวันเปิดเรียนอภิธรรมวันเเรกของเทอมนี้ อาจารย์แกเข้ามาหาตอนกินข้าวเเล้วบอกว่า "เสร็จแล้วเดี๋ยวขอคุยด้วยหน่อยนะ ได้ข่าวว่าบุกไปที่ทำงานเขามา ตรงนั้นมีกล้องวงจรปิดนะ" ฉันก็ใจหายวาบเลยกลัวอาจารย์จะดุว่าไปวุ่นวาย วันนั้นพอเลิกเรียนฉันก็เลยไม่รอคุยกับอาจารย์ ตอนเลิกเรียนอาจารย์คุยโทรศัพท์อยู่ ฉันก็อาศัยจังหวะตอนเขาเผลอแล้วรีบกลับบ้านเลย แล้ววันหยุดวันอาทิตย์วันนึงฉันก็ไปที่นั่นมาอีก เพราะว่าวันนั้นนัดเจอเพื่อนเก่าแถวรามคำแหง พอแยกกับเพื่อนเเล้วตอนนั้นอยู่ใกล้ๆกับ airport link ก็เลยคิดว่าไหนๆก็อยู่แถวนี้แล้วเวลายังเหลือ ก็เลยนั่ง airport link ไปที่ลาดกระบังแล้วไปที่อพาร์ทเม้นท์ที่ว่านั่นอีกรอบ แต่ว่าคราวนี้อยู่แค่ด้านล่างนะคะไม่ได้ไปเพ่นพ่านเหมือนคราวก่อน ประเดี๋ยวคนอื่นที่ไม่รู้จะนึกว่าไปบุกรุก ไปนั่งอ่านหนังสืออยู่แวบนึงแล้วก็กลับค่ะ ที่ทำไปน่ะไม่ได้อยากจะไปวุ่นวายกับอาจารย์นะคะ แต่เป็นเพราะเรารู้สึกดีกับอาจารย์คนนี้และรักเขามากกกกกกกก อันนี้คือพูดจากใจจริงเลย ก็เลยอยากจะอยู่ใกล้ๆถึงจะอยู่แค่ข้างล่างไม่ได้เห็นหน้ากันก็ไม่เป็นไร และฉันก็ยังคิดว่าถ้าหากวันไหนที่มีโอกาสไปพาซิโอ หรือไปธุระแถวไหนที่อยู่ใกล้ๆ airport link ก็จะเเวะไปอยู่ใกล้ๆอาจารย์คนนี้อีกเท่าที่จะใกล้ได้ จะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกว่าเรา 2 คน คนใดคนนึงจะตายจากกัน ถึงต่อให้อาจารย์ไม่ได้คิดตรงกันไม่ได้รักและเอ็นดูฉัน ความรู้สึกดีๆที่มีให้อาจารย์ก็จะไม่มีวันเปลี่ยนค่ะ พูดถึงก็ต้องขอบคุณน้าคนที่แนะนำฉันไปเรียนอภิธรรมนะคะ ที่ทำให้เรามีโอกาสได้เจอกัน
ทุกวันนี้ฉันกับอาจารย์ก็ยังทักกันในไลน์อยู่เป็นบางวัน แต่อาจารย์เขาก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง เช่น ถามว่ากินข้าวหรือยังบางทีอ่านแล้วก็ไม่ตอบ แต่สำหรับฉันถ้าอาจารย์ทักมา เช่น ส่งรูปสวัสดีตามวันมาก็จะส่ง sticker รูปหัวใจไปให้ทุกครั้ง (อันนี้ไม่รู้คิดเองหรือเปล่านะแต่เวลาส่งไลน์ไปทักใคร ฉันจะชอบคนที่มี reaction โต้ตอบ เช่น ส่ง sticker กลับมามากกว่าคนที่อ่านอย่างเดียว) เราเจอกันทุกวันเสาร์ฉันก็สวัสดีทักทายเขานะคะ แกก็รับไหว้ตามปกติแล้วก็บอกกลับมาสั้นๆว่า "หวัดดีครับ" คืออาจารย์ก็ยังรับไหว้ตามปกติอยู่ แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมือนเดิมเท่าไหร่ เพราะปกติเวลาทักทายอาจารย์ เขาจะถามต่ออีกนิดนึงว่า "หนูเป็นไงบ้างเรียนยากไหม" ฉันกับอาจารย์เป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊ค เวลาที่อาจารย์โพสต์อะไรก็จะคอยกด love ให้ เหมือนแสดงให้อาจารย์รู้ว่าเรารักและสนใจในตัวเขา เพราะปกติฉันเป็นคนชอบคนเเสดงออกค่ะ เวลาที่รู้สึกดีกับใครสักคนก็จะแสดงออกเต็มที่ ถึงจะไม่ได้พูดตรงๆก็จะใช้วิธีที่ว่านี่แบบอ้อมๆ ความรู้สึกตอนที่ไปที่อพาร์ทเม้นท์ของเขาแล้วนั่งอยู่ด้านล่าง ก็เหมือนกับคนที่ไปไหว้พระศพในหลวงที่รออยู่ข้างนอก ถึงไม่ได้เข้าไปแต่ก็ขออยู่ใกล้ๆนั่นแหละค่ะ สงสัยฉันคงมีกรรมเรื่องความรักล่ะมั้งคะ ส่วนมากเวลารู้สึกดีๆกับใครมักไม่ได้รับรักตอบ ก่อนหน้านั้นก็เคยชอบคนรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยสมหวังสักทีมีแต่รักเขาข้างเดียวตลอด บางทีก็เคยสงสัยนะคะว่าชาติก่อนเราเคยไปแย่งของรักของใครมาหรือเปล่าถึงได้เป็นแบบนี้ ก็เลยอยากจะถามเพื่อนๆว่ากับอาจารย์คนนี้ จะแสดงออกต่อไปหรือจะหยุดแค่เท่านี้ดี ควรจะเเสดงออกและวางตัวอย่างไรถึงจะเหมาะสมคะ