สวัสดีครับ ผมขออกตัวก่อนว่านี้เป็นกะทู้แรกในชีวิตของผม ผมอาจเขียนไม่ดีวกวนไปบ้างก็ขออภัยด้วย
ผมขอเริ่มเรื่องอย่างนี้ ผมกับแฟนคบกันมาประมาณสามปีจะเข้าปีที่สี่ เรียนมหาลัยเดี่ยวกันแต่ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกัน ผมไปหาเธอทุกวันกินข้าวด้วยกันทุกมื้อและจะนอนหอเดียวกับเธออาทิตย์ละครั้งถึงสองครั้ง ผมเรียนสายสุขภาพดังนั้นตัวผมเองก็เรียนค่อนข้างจะหนักแต่ก็แบ่งเวลาให้เธอเสมอ แฟนผมเป็นลูกคนเล็กจะเรียกว่าลูกหลงก็ว่าได้เพราะพ่อแม่เธออายุมากแล้ว ทำให้การเลี้ยงดูในครอบครัวเธอค่อนข้างจะหัวโบราณ ชีวิตในช่วงมัธยมของเธอค่อนข้างจะขาดอิสระแต่ก็ยังมีเพื่อนอยู่บ้าง ผมจีบและคบกับเธออย่างเปิดเผยในช่วงแรกแต่ก็ต้องเลิกกันไปเพราะพ่อเธอไม่ชอบ แต่เราก็แอบคบกันมาตรอดสามปี ช่วงแรกของการคบกันก็ดูปกติหวานชื้นเหมือนคู่รักทั่วๆไป แต่นิสัยหนึ่งที่โดดเด่นของเธอการเอาแต่ใจและดื้อ ดื้อชนิดที่ว่าไม่มีใครสามารถปลี่ยนแปลงความคิดเธอได้ ส่วนผมนั้นก็เป็นคนตามใจตามใจเอามากๆและใส่ใจกับทุกความรู้สึกของเธอชนิดที่ว่าแค่สีหน้าเธอเปลี่ยนผมก็จะถามเธอทันทีว่า ตัวเป็นอะไร งอนอะไรเค้าป่าว ด้วยนิสัยนี้ของผมเลยทำให้เธอยิ่งเอาแต่ใจ สองปีครึ่งแรกทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ จนปัจจุบัน เธอไม่ยอมให้ผมมีเพื่อนไม่ยอมให้ไปไหนหรือกินข้าวกับเพื่อนเลยไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเก่าไหม่ ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดแต่ก็รับได้ เธอให้เหตุผมว่าเธอไม่มีเพื่อนถ้าผมไม่อยู่กับเธอเธอจะอยู่กับใคร แต่สิ่งที่เเฟนผมทดแทนให้คือความใจดีเรื่องกินเรื่องอยู่ไม่ต้องห่วงเธอจะจัดการให้ทุกอย่างแต่ก็จ่ายตังให้นะ เธอกินอะไรมาหรือได้อะไรมาเธอก็จะเอามาแบ่างไม่ใช่แค่ของกินเกือบทุกอย่างเธอจะแชร์ให้ผมเสมอ ช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเธอคือ ช่วงที่พ่อแม่เธอมาเยี่ยม เธอจะอึดอัดมากแล้วไม่มีความสุข เธอบอกกับผมว่ารู้สึกเหมือนถูกขัง เข้าเรื่องเลยละกัน ห้าหกเดือนที่ผ่านมา เธออารมณ์ฝแรงขึ้นมากเธอสามารถอารวาดใสผมชนิดที่ว่ากรี๊ดหวี๊ดร้องด่าทอผม ที่สำคัญเธอทำร้ายร้างกายผมจนเลือดตกมาหลายครั้ง หลายครั้งเธอพยามฆ่าตัวตาย ผมต้องกระชากเธอจากการโดดตึกหลายครั้ง ตอนแรกนึกว่าเธอเรียกร้องความสนใจ แต่พักหลังเริ่มไม่ใช่ เธอเอาจริง เราเคยทะเลาะกันจนผมเคยตบหน้าเธอไปสองครั้ง ผมเสียใจมากแต่ผมก็สุดที่จะควบคุมอารมณ์เหมือนกัน เธอเป็นอย่างนั้นอยู่บ่อยมาก ไม่ว่าจะเป็นที่ใหนในร้านอาหารหรือที่ใหนๆก็ตาม มีอยู่ครั้งนึงที่ร้านอาหารเธอสั่งอาหารเป็นคนแรกแล้วแม่ค้าทำผิดคิวทำให้เธออารวาดรุนแรงชนิดจะไปตบกับแม่ค้า บางครั้งเรื่องเล็กน้อยๆมากเธอก็เอามาเป็นอารมเหมือนจะตายกันได้เลย ผมเคยถามว่าทำเป็นอย่างนี้เธอบอกไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ วันนี้ผมก็ทะเลาะกับเธอเเค่เรื่องเก็บห้องให้เธอ แต่เธอไม่พอใจที่ผมเอาผ้าเก่ากับใหม่ไปใว้ปนกันเธออารวาดปาข้าว ข้าวจริงๆใส่ผมแล้วตีผมด้วยไม้กวาดรองเท้าแล้วของเเข็งสารพัด แล้วเธอก็พยามโดดระเบียงกรีดร้องหน้าระเบียงครั้งนี้เกือบโดดได้เกือบจริงๆ ผมร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไง หลายคนคงสงสัยทำไม่ไม่เลิกไป แต่ผมบอกเลยว่าเลิกไม่ได้ ผมสงสารเขาแล้วรักเขามาก ผมไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงดี ให้ไปพบจิตแพทย์ก้ไม่ไป ผมคงต้องทนต่อไปเรื่อยๆ แต่วันที่๒๘นี้ผมจะพบจิตแพทย์ยเอง ทุกท่านมีความเห็นอย่าไรก็บอกกันได้เลยครับ ผมยอมรับว่าผมผิดตกหล่นไปเยอะ ถ้าคุณรู้ว่าผมใช้อะไรกระทู้คุณขะแปลกใจ
เเฟนป่วยทางจิต ทำร้ายร่างกาย
ผมขอเริ่มเรื่องอย่างนี้ ผมกับแฟนคบกันมาประมาณสามปีจะเข้าปีที่สี่ เรียนมหาลัยเดี่ยวกันแต่ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกัน ผมไปหาเธอทุกวันกินข้าวด้วยกันทุกมื้อและจะนอนหอเดียวกับเธออาทิตย์ละครั้งถึงสองครั้ง ผมเรียนสายสุขภาพดังนั้นตัวผมเองก็เรียนค่อนข้างจะหนักแต่ก็แบ่งเวลาให้เธอเสมอ แฟนผมเป็นลูกคนเล็กจะเรียกว่าลูกหลงก็ว่าได้เพราะพ่อแม่เธออายุมากแล้ว ทำให้การเลี้ยงดูในครอบครัวเธอค่อนข้างจะหัวโบราณ ชีวิตในช่วงมัธยมของเธอค่อนข้างจะขาดอิสระแต่ก็ยังมีเพื่อนอยู่บ้าง ผมจีบและคบกับเธออย่างเปิดเผยในช่วงแรกแต่ก็ต้องเลิกกันไปเพราะพ่อเธอไม่ชอบ แต่เราก็แอบคบกันมาตรอดสามปี ช่วงแรกของการคบกันก็ดูปกติหวานชื้นเหมือนคู่รักทั่วๆไป แต่นิสัยหนึ่งที่โดดเด่นของเธอการเอาแต่ใจและดื้อ ดื้อชนิดที่ว่าไม่มีใครสามารถปลี่ยนแปลงความคิดเธอได้ ส่วนผมนั้นก็เป็นคนตามใจตามใจเอามากๆและใส่ใจกับทุกความรู้สึกของเธอชนิดที่ว่าแค่สีหน้าเธอเปลี่ยนผมก็จะถามเธอทันทีว่า ตัวเป็นอะไร งอนอะไรเค้าป่าว ด้วยนิสัยนี้ของผมเลยทำให้เธอยิ่งเอาแต่ใจ สองปีครึ่งแรกทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ จนปัจจุบัน เธอไม่ยอมให้ผมมีเพื่อนไม่ยอมให้ไปไหนหรือกินข้าวกับเพื่อนเลยไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเก่าไหม่ ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดแต่ก็รับได้ เธอให้เหตุผมว่าเธอไม่มีเพื่อนถ้าผมไม่อยู่กับเธอเธอจะอยู่กับใคร แต่สิ่งที่เเฟนผมทดแทนให้คือความใจดีเรื่องกินเรื่องอยู่ไม่ต้องห่วงเธอจะจัดการให้ทุกอย่างแต่ก็จ่ายตังให้นะ เธอกินอะไรมาหรือได้อะไรมาเธอก็จะเอามาแบ่างไม่ใช่แค่ของกินเกือบทุกอย่างเธอจะแชร์ให้ผมเสมอ ช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเธอคือ ช่วงที่พ่อแม่เธอมาเยี่ยม เธอจะอึดอัดมากแล้วไม่มีความสุข เธอบอกกับผมว่ารู้สึกเหมือนถูกขัง เข้าเรื่องเลยละกัน ห้าหกเดือนที่ผ่านมา เธออารมณ์ฝแรงขึ้นมากเธอสามารถอารวาดใสผมชนิดที่ว่ากรี๊ดหวี๊ดร้องด่าทอผม ที่สำคัญเธอทำร้ายร้างกายผมจนเลือดตกมาหลายครั้ง หลายครั้งเธอพยามฆ่าตัวตาย ผมต้องกระชากเธอจากการโดดตึกหลายครั้ง ตอนแรกนึกว่าเธอเรียกร้องความสนใจ แต่พักหลังเริ่มไม่ใช่ เธอเอาจริง เราเคยทะเลาะกันจนผมเคยตบหน้าเธอไปสองครั้ง ผมเสียใจมากแต่ผมก็สุดที่จะควบคุมอารมณ์เหมือนกัน เธอเป็นอย่างนั้นอยู่บ่อยมาก ไม่ว่าจะเป็นที่ใหนในร้านอาหารหรือที่ใหนๆก็ตาม มีอยู่ครั้งนึงที่ร้านอาหารเธอสั่งอาหารเป็นคนแรกแล้วแม่ค้าทำผิดคิวทำให้เธออารวาดรุนแรงชนิดจะไปตบกับแม่ค้า บางครั้งเรื่องเล็กน้อยๆมากเธอก็เอามาเป็นอารมเหมือนจะตายกันได้เลย ผมเคยถามว่าทำเป็นอย่างนี้เธอบอกไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ วันนี้ผมก็ทะเลาะกับเธอเเค่เรื่องเก็บห้องให้เธอ แต่เธอไม่พอใจที่ผมเอาผ้าเก่ากับใหม่ไปใว้ปนกันเธออารวาดปาข้าว ข้าวจริงๆใส่ผมแล้วตีผมด้วยไม้กวาดรองเท้าแล้วของเเข็งสารพัด แล้วเธอก็พยามโดดระเบียงกรีดร้องหน้าระเบียงครั้งนี้เกือบโดดได้เกือบจริงๆ ผมร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไง หลายคนคงสงสัยทำไม่ไม่เลิกไป แต่ผมบอกเลยว่าเลิกไม่ได้ ผมสงสารเขาแล้วรักเขามาก ผมไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงดี ให้ไปพบจิตแพทย์ก้ไม่ไป ผมคงต้องทนต่อไปเรื่อยๆ แต่วันที่๒๘นี้ผมจะพบจิตแพทย์ยเอง ทุกท่านมีความเห็นอย่าไรก็บอกกันได้เลยครับ ผมยอมรับว่าผมผิดตกหล่นไปเยอะ ถ้าคุณรู้ว่าผมใช้อะไรกระทู้คุณขะแปลกใจ