เลิกกับแฟนเพราะแฟนบอกว่ารักทั้งสองคน

สวัสดีครับเนื่องจากพึ่งโดนเท บวกกับข่าวพี่ ป กำลังมาแรงแซงทางโค้ง ทำเอาหลายท่านอกหลับอดนอน หรือระแวงคนรักกันทั้งประเทศไทย
เลยทีเดียว เลยอยากแชร์ประสบการณ์สดๆร้อนที่พึ่งผ่านมาไม่ถึง 3 วันให้ฟังกันครับถือว่าเป็นการเขียนไว้เตือนความทรงจำตัวเองด้วยเลยแล้วกัน
บอกไว้ก่อนเลยช่วงต้นมีแต่น้ำ หากจะอ่านช่วงเหตุผลที่เลิกกันอ่านย่อหน้าหลังได้เลยครับ

ผมกับแฟนเก่าคนนี้รู้จักกันผ่านทางแอพหาคู่ครับ เราคุยกันค่อนข้างถูกคอหยอดกันไปหยอดกันมาตลอด จนเรามีความสนิทสนมกันในระดับนึงแล้ว
อยู่ดีๆวันหนึ่งเธอกำลังจะไปดูหนังคนเดียว ผมก็เลยอาสาไปดูเป็นเพื่อนซะเลย จะได้เจอหน้าและได้คุยกันจริงๆไม่ต้องมานั่งยิ้มผ่านหน้าจอ ผมจำได้แม่นเลยวันนั้นไม่รู้ทำไมรถติดเหลือเกิน เดตแรกผู้ชายที่ไปสายคงดูแย่หน้าดูในสายตาเธอ พอลงรถผมก็รีบไปห้างที่นัดกันไว้แต่เอ๊ะ!!! ทำไมถึงไม่เจอ ผมรีบไลน์ไปถามเธอว่าถึงไหนแล้วผมรออยู่หน้าโรงหนังแล้ว สรุปผมไปผิดห้าง(โคตรเฟล โคตรหน้าแตก555) แต่ก็ไม่ได้ห่างกันมากนักหลังจากเช็ครอบหนังทั้ง 2 โรงแล้วปรากฎว่ารอบของห้างที่ผมอยู่ไวกว่าเธอจึงบอกว่าเดี๋ยวเดินมาหาผมเอง ตอนนั้นบอกเลยว่าตื่นเต้นมากๆๆๆๆ อยากเจอก็อยากเจอ เขินก็เขินหลังจากได้เห็นเธอในตอนนั้นก็ "อื้อก็น่ารักดีนะ" ผมคิดในใจ หลังจากดูหนังกันเสร็จทั้งผมและเธอที่พึ่งเจอกันครั้งแรกก็เกร็งๆไม่รู้จะคุยอะไร ก็จบลงที่การไปทานข้าวกันแล้วก็แยกย้ายกันไป หลังจากวันแรกที่เราได้พบกันก็ผ่านมา 3 เดือน เราได้คุย ได้ไปเที่ยว ได้เจอกันไม่บ่อยนัก เนื่องจากผมและเธอเรียนอยู่คนละที่(ตอนนั้นผมอยู่ปี 2 ที่มหาลัยในกทม. เธออยู่ปี 3 มหาลัยแถวรังสิต) แต่ความสัมพันธ์เราก็ค่อนข้างดีผมจึงได้ชวนเธอไปเที่ยว ตจว. ด้วยกันผมแปลกใจมากที่เธอตอบตกลง ทั้งๆที่ผมชวนไปเล่นๆ ผมคิดว่า"เห้ยมันจะมีผู้หญิงที่ไหนกล้าไปเที่ยวค้างคืน2ต่อ2กับผู้ชายที่คุยกันได้แค่4-5เดือนวะ"เดือดร้อนละคราวนี่ก็ต้องมานั่งหาที่พัก แผนการเดินทาง ร้านอาหารดีๆ ประจวบเหมาะกับช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้กับวันเกิดเธอพอดี ผมเลยไปเดินหาของขวัญสักชิ้นสร้างความประทับใจซะหน่อย555 ผมเป็นพวกแอนตี้การซื้อตุ๊กตา ดอกไม้ หรือของที่ไม่สามารถใช้งานได้ในชีวิตจริงครับ สุดท้ายก็จบลงที่กระเป๋าสตางค์ LYN สีขาวที่เรียบๆที่พึ่งออกมาไม่น่าในช่วงนั้นพอดีและราคาก็ไม่ได้สูงมากนัก ถึงวันเดินทางเราก็นัดเจอกันที่อนุเสาวรีย์เพื่อจะได้เดินทางไปโดยรถตู้ครับ ผมเลือกที่จะไปเกาะล้านครับเพราะว่าเดินทางไม่น่า หาที่พักง่าย และสถานที่ค่อนข้างสวย เราก็นั่งถ่ายรูปทำอะไรเรื่อยเปื่อยจนมาถึงที่เกาะล้านครับ เราจัดการเช่ามอไซและเปิดแมพขับไปหาที่พักกันเองครับ เนื่องจากมาถึงก็เที่ยงและแดดร้อนเหลือเกินเราทั้งคู่ต่างก็นอนสลบครับ รอจนเย็นแดดกำลังดีจึงได้ออกไปเที่ยวเล่นน้ำ ถ่ายรูป และทานอาหารเย็นกันครับ พอกลับมาที่พักพอมีเวลาได้คุยกันจริงก็ได้ถามว่าสนุกมั้ย โอเครึป่าว เธอก็บอกว่ามีความสุขดีครับ ผมเลยบอกว่ามีของขวัญวันเกิดจะให้ไปหยิบมาดูสิ เธอดีใจมากครับที่ได้ของขวัญถึงกับวิ่งมาจุ๊บผมเบาๆไปหนึ่งที ทำเอาทั้งงง ทั้งเขินในเวลาเดียวกันไปเลย ผมเลยขอเธอคบเป็นแฟนตอนนั้นซะเลย สรุปก็ดีล!! เธอตกลงครับ เป็น 1 ในวันที่มีความทรงจำที่ดีมากที่สุดวันหนึ่งที่เคยได้เจอมาเลยแหละครับ หลังจากนั้นเราทั้งคู่ต่างก็ใช้ชีวิตแบบคู่รักวัยเรียนทั่วไปครับ รักกันบ้างทะเลาะกันบ้าง แต่เราไม่เคยเลิกกันสักครั้งเดียว จนกระทั้งเธอเรียนจบและไปเรียนต่อป.โทครับ ทำให้เราได้เจอกันน้อยลง แต่เราก็ยังคุยกันไลน์หากันอยู่ทุกวัน อยู่มาวันหนึ่งก็มีใครคนหนึ่งเค้ามาในชีวิตแฟนของผม เค้าเป็นรุ่นพี่ในคณะ เนื่องจากคณะที่แฟนผมเรียนต้องออกไปลงพื้นที่ทุกสัปดาห์ ทำให้เธอค่อนข้างสนิทกับรุ่นพี่คนนี้ จนผมรู้สึกว่าไม่ค่อยโอเคเลย รุ่นพี่จำเป็นต้องคุยกันตลอด ต้องไปรับไปส่ง กันด้วยหรอ? แต่เธอก็บอกว่ารุ่นพี่ก็มีแฟนแล้ว เธอก็บอกคนอื่นหมดว่าเธอก็มีแฟนแล้วเช่นกัน ผมคิดมากไปเองไม่มีอะไรหรอก ผมก็โอเคเชื่อก็เชื่อ แต่ลึกๆในใจกลับรู้สึกไม่โอเคอยู่ตลอด จนผ่านไปสักพักเราก็คุยกันว่ารู้สึกไม่ดีเลยที่มีคนมาทำเหมือนจีบเธอช่วยอย่าไปคุยหยอกล้อกันเล่นมากได้ไหม ไม่ต้องเฟรนลี่มากไปก็ได้ แฟนผมก็พยายามปรับตัว(มั้ง) แต่เธอก็เล่าว่ารุ่นพี่คนนี้เหมือนจะเลิกกับแฟนแล้ว แต่เธอก็ไม่แน่ใจไม่กล้าถามตรงๆ ผมก็ทะเลากับเธอบ่อยขึ้นเพราะเรื่องรุ่นพี่คนนี้ จนกระทั่งถึงวันเกิดแฟนผมซึ่งตรงกับวันที่ไปลงพื้นที่ อยู่ดีๆเธอก็หายไปครับ ผมติดต่อเธอไม่ได้(ทั้งๆที่เธอพึ่งบอกให้ผมลงรูปคู่ให้หน่อยรุ่นพี่จะได้รู้ว่าเรายังรักกันดี) ในใจผมกลัวมากคิดเลยเถิด จนโกรธแฟนไม่คุยกับเธอในวันนั้นและลบรูปอวยพรวันเกิดทิ้งด้วยความโมโห วันต่อมาพออารมณ์เย็นลงก็ได้คุยกันเธอบอกว่าไม่มีอะไรหรอกแบตหมด เธอทำงานอยู่ที่ห้องรุ่นพี่แต่ก็มีเพื่อนๆคนอื่นๆอยู่อีก 2 คน หายโกรธเธอเถอะนะ ผมก็หายโกรธดีกันกับเธอแต่ในใจบอกเลยว่าคิดถึงงขั้นว่าเธออาจจะมีอะไรกับรุ่นพี่ไปแล้วก็ได้ ผ่านมา 2-3 วันก็ใกล้วันครบรอบของเราครับ ผมก็กะจะไปเซอไพรส์เธอก็เลยไปหาเธอที่หอพร้อมกับของขวัญที่เตรียมมา เราก็คุยกันปกติดีครับ แต่ผมรู้สึกว่าเธอทำตัวแปลกๆ เธอดูไม่ค่อยร่าเริง ไม่ค่อยกวนผมเลย ผมเลยถามเธอว่าเป็นอะไร ถามเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมบอก พอเซ้าซี้ไปเรื่อยๆผมก็เดาเรื่องนู้นเรื่องนี้ใช่ไหม เธอก็บอกว่ามีอะไรจะบอก เมื่อว่ารุ่นพี่มาส่งเธอหลังจากทำงานเสร็จ และขอให้เธอมาช่วยทำงาน เธอเลยให้ขึ้นมาบนห้อง ทำงานกันไปกันมา ไปรู้ทำยังไง ถึงได้จูบกันแต่เธอก็บอกผมนะว่าไม่ได้มีอะไรกันนะ เธอมีอะไรกับคนที่ไม่ใช่แฟนไม่ได้หรอก(เป็นคุณจะเชื่อไหมครับ) ผมก็ถามว่าทำไมเป็นแบบนี่ตกลงเธอจะเอายังไง เธอก็ร้องไห้ออกมา"เค้าไม่รู้" เธอบอกกับผมแบบนี้ ตอนนั้นผมไม่ได้ร้องไห้นะ(รู้สึกแบบเห้อเป็นสิ่งที่คิดเอาไว้แล้วแหละ แต่ทำไมมันต้องเป็นจริงด้วย) เธอก็ถาม"ทำไมแกไม่โกรธเค้าหละ ทำไมไม่ด่าเค้าหน่อย" ผมก็บอกไปว่า"ไม่รู้ดิ เค้าคิดว่าเค้ารู้จักแกที่สุดแหละมั้ง เค้าเลยคิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้" เธอก็ยิ่งร้องไห้ใหญ่ ผมโกรธนะแต่บอกตามตรงผมรักผู้หญิงคนนี้มาก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมสามารถให้อภัยเธอได้ถ้าเธอหยุดเรื่องนี้ แต่สุดท้ายเธอก็พูดแค่ว่าเธอไม่รู้ ผมเลยถามเธอไปว่าเธอรักผมไหม เธอบอกว่า" รัก" แล้วผมก็ถามต่อว่ารักรุ่นพี่คนนั้นไหม เธอก็บอกว่า "รัก" (โคตรจุก และโคตรเคว้งในเวลาเดียวกัน) ผมก็เลยบอกว่าได้งั้นผมไปเอง"เลิกกันนะ" อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลออกมา และผมก็บอกเธอว่ามีอะไรจะให้รับไว้ได้มั้ย เธอก็งอแงไม่เอาไม่รับ ผมเดินไปหยิบของขวัญวันครบรอบมาให้เธอ บอกให้เธอรับไว้เพราะตั้งใจซื้อมาให้ ถ้าไมเอาก็ทิ้งไปเถอะ ผมไม่เอากลับไปหรอก พร้อมกับผมไปเก็บข้าวของเตรียมจะกลับบ้าน เธอก็วิ่งมากอดบอกว่าไม่ให้ผมไปดึกแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับก็ได้ บอกตามตรงครับใจอ่อน(เป็นการกระทำที่โง่มากแต่ผมก็อยู่ต่อ555) ผมมานอนบนเตียงเธอพยายามกอดผมทั้งๆที่ร้องไห้ สิ่งที่ผมทำนะหรอนั่งลบรูปครับลบทั้งหมด ตั้งแต่รูปแรก รูปตอนที่ไปเที่ยว รูปตอนนี่ได้เป็นแฟนวันแรก ลบทั้งน้ำตาเธอถามว่า"ลบทำไม อยากน้อยก็เก็บไว้เป็นความทรงจำสิ" ผมไม่แคร์ครับยิ่งเห็นรูปพวกนี่มากเท่าไหร่ก็ยิ่งจำวันเก่าๆได้มากเท่านั้น สู้หักดิบลบๆมันไปให้หมดตรงนี้เลยซะยังดีกว่าจะต้องไม่ต้องมานั่งเก็บไว้ดูแล้วร้องไห้ หลังจากร้องไห้กันไปกันมาจนเราสงบทั้งคู่ เธอก็ถาม"ไม่กินข้าวหรอมืดแล้วนะ" ผมบอกว่า"กินไม่ลง" เธอก็บอกเดี๋ยวจะไปซื้อมาให้ เธอก็ล้างหน้าล้างตาแล้วลงไปซื้อของคนเดียว ผมก็นอนอยู่บนเตียงรู้สึกโล่งๆไม่รู้จะทำอะไร ไม่รู้ควรทำอย่างไรพอเธอกลับมาอยู่ดีๆเธอก็ตัดสินใจบอกว่า"ขอโอกาสให้เธอได้ไหม เธอขอโทษ"แน่นอนครับผมบอกได้(ก็คนมันรักมากอะจะให้ทำยังไงได้โง่ก็ยอม) แต่เธอต้องจบเรื่องกับรุ่นพี่คนนั้นนะ เธอบอกขอเวลาเธอ 3 วัน เธอจะรีบทำให้มันจบ ผมก็โอเคได้เราดีกัน คืนนั้นทั้งคืนบอกเลยว่านอนไม่หลับครับในหัวคิดอะไรมากมายคิดว่าดีแล้วหรอที่ทำ เธอจะเลิกได้แน่หรอ เราจะไปกันต่อได้จริงๆหรอ คิดวนไปวนมายันเช้าครับ เช้ามาเหมือนคนจิตตกครับแบบมันท้อแท้ไปหมด คิดมากไปหมด ไม่อยากทำอะไรเลย เธอก็หยอกล้อเล่นกันปกติกับผม ก็อารมณ์ดีขึ้นบ้าง จนกระทั่งบ่ายผมก็แยกย้ายกับเธอครับ ก่อนจะไปก็พูดย้ำว่า3 วันแน่นะ เธอก็อืม หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็ทำตัวปกติครับ เธอก็ยังให้รุ่นพี่มาส่งตามปกติ จนกระทั่งผ่านไป 2 วันกำลังจะเข้าวันที่ 3 ตามที่คุยกันไว้ซึ่งตรงกับวันครบรอบของเราพอดี ตอนนั้น 4 ทุ่มกว่า หลังจากเธอทำงานเสร็จกำลังจะกลับ ผมก็โทรหาเธอ เธอไม่รับ ผ่านไปสักครู่เธอไลน์มาบอกพึ่งถึงห้องขออาบน้ำแต่งตัวแปป จนเวลาผ่านไป 23.40น. เธอโทรมา ผมก็ถามสรุปเคลียหรือยัง เธอก็บอกว่าเธอคิดแล้วว่ายังไง เธอก็ตัดรุ่นพี่ออกไปไม่ได้พอโกรธมากครับด่าออกไปแบบหยาบคายเลย แล้วก็ร้องไห้ออกมา ถามว่าเธอทำแบบนี่ทำไม ถ้าคิดจะทำแบบนี่วันนั้นจะกอดรั้งผมไว้ทำไม เธอบอกไม่อยากพูดต่อหน้าครับ อย่างน้อยแบบนี่ก็ไม่ได้เห็นหน้ากัน ผมถามว่าเธอไปคุยอะไรกับรุ่นพี่คนนั้นมา เธอตอบผมมาว่า"แกไม่ต้องรู้หรอก รู้ไปก็เท่านั้น " ผมทำได้แค่ร้องไห้คนเดียวเงียบๆ แต่เธอกลับดูนิ่งเฉย ผมคิดว่ารุ่นพี่อาจจะอยู่ข้างเธอก็ได้ ผมได้แค่ร้องไห้โว้ยวายและพูดแค่ว่า"เออเค อยากทำอะไรก็ทำ" นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ผมได้พูดครับ หลังจากนั้นเธอก็ว่างสายไป

จบแล้วครับเรื่องราวทั้งหมดจริงๆมันมีรายละเอียดมากกว่านี้นะ แต่แค่นี้ก็เยอะมากพอแล้ว คุณคิดยังไงกับเรื่องราวเรื่องนี้ครับ ผมคิดว่าเธออาจจะไปคบกับรุ่นพี่แล้วก็ได้ แค่พยายามจะเลิกกับผมโดยให้ผมไม่เสียใจ(ละมั้ง) เรื่องนี้จะโทษใครดี โทษตัวเองที่อาจจะดูแลไม่ดีพอ โทษเธอที่ไม่ได้รักผมแค่คนเดียวหรือโทษรุ่นพี่ที่รู้ว่าเธอมีผมอยู่แล้วแต่ยังเข้ามาจีบ หลายคนคนจะบอกว่าผู้หญิงมีเยอะแยะ ไม่ต้องไปคิดมาก ถ้าเค้ารักเราจริงเค้าไม่มีคนอื่นหรอก
ลืมๆไปเถอะคนแบบนี้ แต่ผมจะบอกว่า ถ้าคุณได้ลองรักใครสักคนแบบหมดหัวใจแล้ว ไอ้คำเหล่านั้นมันไม่อยู่ในหัวหรอกครับ สุดท้ายคุณก็จะเป็นคนโง่ที่นั่งรอหวังว่าเธอจะกลับมา หวังว่าเธอจะขอโทษ ผมยังกลัวใจตัวเองเลยทำไมต้องไปหวังแบบนั้นด้วย โดนทำร้ายมาขนาดนี้ โดนคนที่พึ่งรู้จักได้ไม่กี่เดือนมาแย่งคำว่ารักไป ยังจะกล้ากลับไปคืนดีอีกหรอ ผมไม่สามารถตอบตัวเองได้ครับ ทุกวันนี้ก็ทำได้แค่หาอะไรทำ หลีกเลี่ยงที่จะอยู่คนเดียว จะได้ไม่ต้องร้องไห้ไม่ต้องคิดมาก และหวังว่าจะผ่านมันไปได้สักวัน

ถ้าใครมีแฟนแล้วต้องห่างกัน หรือ ไม่มีเวลาให้กัน อยากจะบอกว่ารีบปรับตัวเถอะครับ เราไม่รู้ว่าจะมีใครเข้ามาเมื่อไหร่ คนที่เข้ามาอาจจะถูกใจและ
ดูดี ตรงกับความต้องการของเราสามารถดูแลเราได้ดีกว่าคนปัจจุบัน ใช่ครับคุณมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีกว่า แต่ผมเป็นหนึ่งคนที่เชื่อว่า
"คนที่ใช่ ถ้ามาในเวลาที่ไม่ใช่ ก็คือ ไม่ใช่" รักษาความรักในปัจจุบันให้ดีครับ ดูแลกันให้ดี แล้วทุกอย่างจะดีเอง