เครียด กลัวสอบไม่ติด กลัวตัวเองผิดหวังมาก

สวัสดีครับ ในวันนี้ผมก็ได้ไปสอบ PAT3 มาซึ่งเป็นวิชาความถนัดทางวิศวกรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ผ่านมาผมก็ได้สอบ GAT PAT1 และPAT2 มาแล้วครับ ซึ่งผมก็หวังมากๆกับการสอบครั้งนี้ คือตัวผมเองอยากเรียน ลาดกระบังมากๆ ผมยังไม่เคยไปที่นั้นเลย แต่ผมรู้สึกว่าสถาบันนั้นเป็นที่ที่เด็กชอบวิศวะอย่างผมอยากเรียนมากๆเวลาผมไปเรียนพิเศษแล้วพี่ๆติวเตอร์ของผมรีวิวชีวิตในรั้วสถาบันนี้หรือความรู้สึกต่างๆที่มีต่อสถาบันนี้ ผมยิ่งรู้สึกว่าที่นี่คือสถาบันที่ผมอยากเรียนมากๆ แต่ผมก็เริ่มรู้ตัวเองหลังจากที่เรียนพิเศษมาเยอะ รู้ตัวเองมาสักพักแล้วครับว่าลาดกระบังเริ่มไกลเกินที่ผมจะเข้าได้ ผมก็พยายามอย่างมากฝึกฝนมาทุกข้อสอบทุกรูปแบบพอมาถึงวันสอบวันแรกคือสอบแกทกับแพท1ตอนสอบแกทเชื่มโยงผมก็หัดทำมาน้อยอันนี้ผมรู้ข้อบกพร่องของตัวเองผมได้ฝึกแค่ 16 บทความก่อนสอบซึ่งผมก็เตรียมใจไว้ระดับนึง พอเริ่มตอนที่2 คือแกทอังกฤษ ขออนุญาตเรียกว่าแกทอิ้งนะครับ ผมเรียนคอร์สภาษาอังกฤษมาเยอะมากโดยส่วนใหญ่เรียนเกี่ยวกับ conversation ซึ่งผมกับครูต่างชาติครับ แต่ผมก็ไม่ได้สามารถพูดได้เยอะมากเท่าไหร่ เพราะผมขี้อายผมเลยตัดสินใจว่าจะหยุดการเรียนพวกสนทนาไว้ก่อน แล้วหันมาเรียนที่จะใช้สอบก่อนซึ่งผมเป็นคนที่เบื่อการเรียนในห้องเรียนแบบไม่ไมีการตอบโต้มากๆ แต่ก็ต้องฝืนเรียน ผลสรุปสุดท้ายคือผมทำแกทอิ้งได้พอสมควรอยู่ (ในความคิดผมนะครับ) พอตอนบ่ายผมจะสอบแพท1 ผมก็รู้ตัวว่าเครียดมากๆ ถึงขั้นอ่านหนังสือไม่ออกเลยครับ พอเข้าสอบผมก็พยายามมากที่จะทำแพท1 ให้ได้เยอะๆ แต่ผลสรุปสุดท้ายคือผมทำไม่ทัน บวกกับบางข้อคิดเท่าไหร่ก็ไม่ออกผมเสียใจมากเพราะผมพยายามและหวังกับแพท1 ไว้มาก เนื่องจากวิศวะจะต้องใช้  แพท1เยอะพอๆกับแพท3 มันจะมีความคิดนึงที่ผ่านเข้ามาในหัวผมคือ จะใช้ชีวิตยังไงต่อไป ถ้าไม่ติด หัวผมมันวนเวียนอยู่กับภาพที่จะสอบไม่ติดครับเครียดมาก ทำอะไรไม่ได้สักอย่างอยากนอนนิ่งๆแล้วไม่รับรู้อะไร แต่สุดท้ายผมก็ลุกมาส็ต่อ เพราะ แพท2 กับแพท3 รอผมอยู่ วันต่อมาผมก็ไปสอบแพท2 ผมก็ร็สึกว่าเคมีผมทำไม่ได้แน่ๆ เพราะล่าสุดที่ผมเรียนเคมีรู้เรื่องคือตอนม.ต้น ผมก็เตรียมใจไว้แล้วล่ะครับ ส่วนชีวะ ผมก็ไม่ชอบ แต่ก็เหมือนใช้ใจกับความรู้ที่น้อยนิดไปสอบ แต่ฟิสิกส์ผมเต็มที่มากๆสรุปผลออกมาคือผมทำได้แต่ฟิสิกส์จริงๆที่เหลือก็นั้นแหละครับ พอมาวันนี้ที่สอบแพท3 ผมก็เต็มที่และพร้อมปล่อยของมากๆ ผมพยายามไม่เอาความผิดพลาดของสองวันที่ผ่านมา มาใส่ใจเพราะว่ามันแก้อะไรไม่ได้ หลังผมสอบเสร็จคือผมรู้ตัวแล้วครับว่าไม่ติดแน่นอน สิ่งที่ผมทำไปทั้งหมดเป็นศูนย์แน่ๆ เพราะว่าในห้องสอบผมทำไม่ทันเหมือนแพท1 บางข้อก็คิดเลขผิด ข้อเขียนก็ทำไม่ทันเกือบหมด ผมเครียดมาก ผมเดินออกมาคืออยากโดดลงมาจากตึก ไม่อยากคุยกับใครเลย เวลานั้นคิดอย่างเดียวคือห้ามตายครับ เพราะเป็นช่วงเวลาที่ผลโคตรคิดถึงแม่ที่สุด แล้วแม่ผมก็โทรมาพอดี ผมเลยต้องบอกตัวเองว่าห้ามตายนะ เพื่อนผมก็ถามผมว่าข้อนั้นตอบไรข้อนนี้ตอบไร ผมก็ตอบเพื่อนไม่ได้จริงๆ ผมเสียใจกับตัวเองมากๆ สุดท้ายผก็ตัดสินใจไม่กลับบ้านตอนนั้น แต่ไปนั่งรถเล่นแทน ในขณะนั้นผมคิดแค่ว่าถ้าไม่ติดจะทำยังไง ผมผิดหวังกับตัวเองมากๆ แต่ตอนนั้นไม่มีความรู้สึกอยากตายแล้วนะครับ รู้แค่ว่ายังไงก็ต้องมีทางออก ผมเลยอยากจะถามว่าพี่ๆที่เจอเพื่อนที่รู้สึกแบบนี้ หรือพี่คนไหนที่เคยผ่านประสบการณ์ความรู้สึกแบบนี้พี่ๆทำยังไงกันครับ ตอนนี้ผมเห็นแต่ทางตันมากๆ ผมกลัวว่าผมจะไม่ได้เป็นวิศวะตามที่ผมอยากเป็น ไม่ได้สถาบันที่อยากได้ แต่ต้องบอกก่อนนะครับว่าพ่อแม่ไม่ได้กดดันผมเลยจริงๆพวกเค้าอยากให้ผมเรียนพวกนิเทศ หรืออะไรที่มันสายบันเทิงมากกว่าด้วยซ้ำ เพราะที่บ้านมีแค่ญาติเป็นครู เภสัชกร วิศวกรเยอะแล้วแล้วแต่ละคนจบมาก็โอเคนะครับโดยเฉพาะพี่ที่เรียนเภสัช แต่พ่อแม่เห็นว่าคณะพวกนี้ค่อนข้างเครียดในเวลาที่เรียน
ท่านสองคนเลยอยากให้ผมเรียนอะไรที่มีความสนุก(พ่อกับแม่ผมก็พูดตามที่ข้างบ้านเค้าพูดมาผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไม่เครียดจริงมั้ย)