งง กับความคิดของตัวเอง????? มีไครเป็นแบบผมไหม

ตั้งแต่เด็ก ก็มีความคิดหนึ่งเกิดขึ้นมากับผม ละผมเชื้อว่ามันเคยเกิดกับทุกคน นั้นคือ ผมเกิดมาทำไม? ไม่สิ ผมคืออะไร? ไม่สิ มันไม่มีคำที่จะเรียกได้ด้วยซ้ำ ผมหาคำตอบของคำถาม ละผมไม่กล้าตอบเลยว่าเจอแล้ว ผมคิดว่าทุกคนเกิดมา (ขอเรียกอย่างนั้นละกัน) มีสิ่งที่แตกต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ ความรู้สึก ใช้แล้ว ทุกคนมีมันอยู่ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ก็แล้วแต่ มันเป็นแรงพลักดันไห้ทุกคนดำเนินชีวิติอยู่ ทำให้ชีวิตมีสีสัน แต่ผมต่างออกไป ผมคิดว่าเมื่อถึงจุดๆหนึ่ง คุญอาจจะคิดว่านี้คือสิ่งที่คุญต้องการ แต่จริงแล้วมันอาจไม่ใช้ ทำไมนะหรอ? ก็เพราะคนเรานั้นเรียนรู้ที่จะชอบ ก็เพราะสิ่งรอบข้างนั้นนำพา เป็นตัวกำหนด แล้วไครกำหนดมันตั่งแต่ต้นละ ???? ผมก็บอก็ไม่ได้หรอก ฉะนั้นผมจึงบอกกับตัวเองว่าจริงๆแล้ว ผมต้องการอะไร ผมเจอคำตอบครับ ผมต้องการความว่างเปล่า! ดูเหมือจะไม่เข้าใจสินิ ใช้การที่เราไม่มีตัวต้น ไม่มีความรู้สึก ไม่เคยมีเราอยู่ นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด (อ่าา ผมเอาอะไรคิดนะ ? ) ผมเคยคิดว่าความตายคือความว่างเปล่า แต่ผมปอดแหก (ขอขอบคุญสิ่งรอบตัวที่สอนไห้ผมกลัวความตาย ไม่งั้นกระทุนี้คงไม่เกิด) และความปอดของผมก็ทำไห้ผมมีเวลาคิด (ผมเป็นคนชอบจินตนาการมาก) ผมคิดได้ว่า ไครกันเป็นคนบอกว่า ตายแล้วไปสบาย อ่าผมก็เจอคำตอบอีก คุญเคยสังเกตุไหมว่าเวลามีไครจากไป แล้วจะมี พ่อแม่พี่น้องมาบอกว่า ไปสบายนะ 555 ผมอาจจะจำไม่ได้ด้วยสำว่าจำมาจากไหน แต่จิตใต้สำนึกผมอาจจำมาโดยที่ผมไม่ตั้งใจ ละนี้ที่ผมบอกกับตัวเองว่า ตายแล้วจะสบายจริงหรอ ไครบอกละ จากนั้นผมไม่คิดที่จะตายอีกเลย ละผมก็กลับมายังความต้องการของผมตอนเริ่มเรื่อง คือ ต้องการความว่างเปล่า ผมถามกับตัวเองว่า จะไปหามันจากไหนละ เห้อออออ ใช้ผมหาไม่เจอหรอก ละเวลาชีวิตของผมก็ไม่เดินเป็นเส้นตรงด้วยสิ ผมไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าจะตายต้อนไหน แน่นอนผมใช้ชีวิตทั้งหมดของผมตามหาก็ไม่เจอแน่ เพราะสิ่งที่ผมคิดมาตั้งแต่ตั้นไม่มีอะไรยืนยันว่ามันจะมีอยู่จริง ละก็กลับมายังคำถามเดิม เราเกิดมาทำไม เราคืออะไร ... แต่มีแววหนึ่งที่ผมคิดได้ว่า ผมคิดไปก็ไม่เจอคำตอบ แล้วผมจะคิดทำไม นั้นละครับจุดเปรี่ยน  ผมหันมามองกับสิ่งที่ผมมีอยู่ นั้นคือ อยากเรียนรู้ทุกๆเรื่อง เผื่อที่จะผมคำตอบของคำถามเริ่มต้น ละนั้นละครับ จุดเริ่มต้น แต่ปัญหาก็ตามมาครับ คือการจะทำอะไรทุกๆอย่างนี้ มันไม่ใช้เรื่องที่จะพูดแล้วทำได้เลย มันต้องมีอะไรหลายๆอย่าง เช่น เงิน เวลา ฯลฯ ผมเลยตีวงสิ่งที่ผมจะทำไห้เล็กลง (คือตัดอะไรที่ยากกินกว่าที่จะทำได้) ละก็เหลืออยู่ไม่กี่อย่าง คือ ผมชอบเล่นเกมส์ ชอบดนตรี ชอบการเรียนคณิต วิท ชอบ ประวัติศาสตร์ ชอบบัญชี เอาง่ายๆ ผมไม่ได้ตัดห่าอะไรเลย ก็ผมชอบที่จะเรียนรู้ทุกๆอย่าง แต่ผมไม่มีปัจจัยที่บอกไปผมเลยได้แต่ จิตนาการว่าผมทำสิ่งพวกนั้น 555       ( จิตนาการของผมก็เป็นสิ่งที่ผมอยากทำเหมือนกัน) ละผมก็บอกกับตัวเองว่างั้นใช้ พรสวรรนค์ ที่มีว่าละกัน เป็นมันไม่จำเป็นต้องมีปัจจัยต่างๆ (ไม่รู้นะว่า เป็นพรสวรรนค์ ฤ ป่าว แค่คิดว่าผมมีความสุขกับมันละผมใช้มันได้ดี ดีใช้ที่นี้คือใช้มันถูกจุดประสงค์ คือการคิดว่าการทำสิ่งต่างๆสำเร็จแล้ว ) ผมคิดว่าพรของผมคือ จิตนาการ ละด้านดนตรี (ชอบฝังเพลง ฝังแล้วชอบจินตนาการตาม ) มันเหมือนกับผมเข้าถึงความรู้สึกของเพลง ประมาณนี้ เป็นผมเล่นดนตรีไม่เป็นด้วยซ้ำ 55 แต่ผมก็กำลังจะหัดเล่น  ละต้อนนี้ผมคิดว่ามันคงเป็นสุดท้ายแล้ว ผมอยากจะฝากบอกถึง คนที่กำลังสับสนในตัวเอง ว่า ไม่ต้องคิดอะไรหรอก มันปวดหัว 555 ใช้ใจนำพาอย่างเดี่ยวพอ เออผมิยากจะถามว่า ผมเป็นคนที่คาดเดาความคิดได้ยาก คือความคืดของผมมันไม่เป็นแบบ คนอื่น ตัวผมเองงั้นงงกับตัวเองเลย ผมเลยอยากจะถามว่า มีคนเป็นแบบผไหม ความคิดคาดเดาอยาก? ไครคิดยังไงก็คอมเม้นไว้นั ผมอยากอ่าน