ทำไมพระพุทธเจ้าถึงสอนไม่ให้คลุกคลีด้วยหมู่คณะ มีประโยชน์อย่างไร มนุษย์อยู่รวมกันเป็นสังคมไม่ใช่หรือ

คำตอบ อยู่ที่ตัวท่านจขกท เองนั่นแหละ

ประสบการณ์ตรงสอนให้แต่ละคนรู้ดีว่า เมื่อไรจึงจะอยู่รวมหมู่ เมื่อไรจึงจะอยู่แยกตัวออกโดดเดี่ยว ( แต่พอมาทางพุทธ กลับ งง สับสนไปเอง )
ผมทบทวนให้แล้วกัน
เริ่มที่
เด็กเก่ง ม 6 แยกตัวสันโดษทบทวนครั้งสุดท้าย ก่อนเข้าห้องสอบเอ็นทรานซ์ ( ช่วงนี้สอบ Gat Pat 1 2 3.....7 )

พื้นฐานเด็กเก่งทุกคน เรียนผ่าน ม 4 ม 5 ม 6 ด้วยประสบการณ์ดังนี้ ( เรียนที่โรงเรียน เรียนเสริมตัวต่อตัว หรือ เรียนเสริมในที่กวดวิชา )

เป็นนักเรียน นั่งเรียนรวมหมู่ในห้อง ( เทียบกับ หมู่สงฆ์ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้า / นี่คือการรวมหมู่พร้อมเพรียงฟังธรรม / ย้ำว่า ด้วยความสงบ )
เป็นนักเรียน รวมหมู่ทำรายงานกลุ่ม ( เทียบกับ หมู่สงฆ์ทำกิจกรรมร่วมกัน / กวาดลานวัด เดินบิณฑบาตเรียงแถวตามลำดับ / ด้วยความสงบ )
เป็นนักเรียน กลับบ้านทบทวนบทเรียน ทำแบบฝึกหัด ( เทียบกับ สงฆ์ปลีกวิเวกในที่พัก ทบทวนบทธรรมที่ได้ฟังได้ทราบ / ด้วยความสงบ )
เป็นนักเรียน เคร่งเครียดค้นคว้าทำความเข้าใจเชิงลึกในโจทย์ยาก ( เทียบกับ ภิกษุสันโดษปลีกวิเวกตาม สามัญญผลสูตร / ด้วยความสงบ )

เห็นได้ชัดว่า ชีวิตเด็กเก่ง ม 6 มีบางช่วงรวมหมู่ บางช่วงแยกตัวปลีกวิเวกสันโดษ ( ซุ่ม )
ทางธรรม ก็คล้ายกันครับ
บางช่วงรวมหมู่ ด้วยความสงบ
บางช่วงแยกตัวปลีกวิเวก สงบลึกยิ่ง ( เพราะต้องพิจารณาธรรมลึก ด้วยจิตที่ละเอียดสุดยอด / ดับอายตนะทั้ง 5 สิ้นไป / เพ่งฌานลึกที่สุด )

สุดท้าย
กัลยาณมิตรคือทุกสิ่งของการประพฤติธรรม
ถ้า
ได้กัลยาณมิตรดีสุดยอด เช่นที่ พระอนุรุทธะอยู่กับพวก ( หลายคนมีจิตเดียว หนึ่งเดียว / อยู่รวมกันก็เหมือนปลีกวิเวก )
แต่
ถ้าไม่ได้กัลยาณมิตร มองไปทางไหน เห็นแต่ความละโมบโลภมาก แสดงธรรมแลกอามิส คัดค้านธรรมที่พระพุทธเจ้าแสดงไว้
นี่
ต้องแยกตัวสันโดษเท่านั้น ครับ

ปฎิบัติสมควรแก่ธรรม
เป็นช่วงสำคัญที่สุด ที่ผู้บรรลุธรรมทุกท่านต้องผ่านทางเลือกให้ตัดสินใจ
เลือกถูก ก็บรรลุธรรม พ้นทุกข์
เลือกผิด ความโลภความดื้อเข้าครอบงำ เสียผู้เสียคนไปอีกชาติหนึ่ง

ธรรมในอริยสัจจ4 ลึกซึ้งสุดยอดกว่าธรรมทั้งหลายยิ่งนัก
จิตที่ถูกฝึกมาดีแล้วเท่านั้น จึงจะสามารถเรียนรู้อริยสัจจ 4 ได้ครับ