คือผมมีปัณหาที่ไม่สามารถตอบตัวเองหรือบอกกับใครได้เลยต้องมาตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา
คือผมกับแฟนผม รู้จักกันตั้งแต่ม.ปลาย คบกันมา10ปี แต่งงานกันมา 4ปี มีลูกด้วยกัน1คน จริงๆแล้วก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว
ทีงี้เมื่อก่อนปีใหม่ ผมรับรู้มาว่าแฟนผมแอบมีคนอื่น เราก็คุยกันมาตลอดเรื่องนี้ มีทะเลาะกันบ้าง ผมไม่ขอเล่ารายละเอียดเยอะนะครับเพราะถ้าแฟนผมมาอ่านเค้ารู้แน่นอนว่าเป็นผม ผมไม่อยากให้ใครมองเค้าไม่ดี แต่ปัณหามันเกิดมาแล้วผมก็พยายามที่จะจบเรื่องนี้ ในตอนแรกก็ให้เขาไปเลิกกับทางโน้น (ทางโน้นเค้าก็มีครอบครัวแล้วเช่นกันนะครับ) เค้าก็บอกจะพยายามแต่ก็ทำไม่ได้สักที ผมเลยเริ่มที่จะเป็นฝ่ายไปเอง ในครั้งแรกผมออกจากบ้านไปอยู่ข้างนอก เขา2คนก็คบกันปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันบ่อยๆ จนมาวันนี้ แฟนผมให้ผมกลับมาเนื่องจากทางบ้านแฟนผมมีญาติมารวมตัวกัน ถ้าผมหายไปจะผิดปกติ พอญาติกลับผมก็ออกไปอีก เป็นอย่างนี้อยู่2-3ครั้ง มีเรื่องให้กลับมาตลอด จนครั้งสุดท้าย ผมไม่ไหวเลยบอกแฟนผมไปว่า ผมไม่ไปละนะ เรามาคุยกันหาทางออกที่ดีกว่านี้ดีกว่า ผมบอกไว้เลยนะครับว่าผมรักเธอมากรักมากจริงๆ ยอมทำทุกอย่างให้เธอ ผมขอให้เธอเลือกระหว่างผมกะคนใหม่ ทุกครั้งเขาบอกเลือกคนใหม่ ผมก็เลยถามว่าผมไม่มีความหมายกับเธอเลยหรอ รักที่ผมให้ไปมันไม่มีความหมายเลยหรอ ลูกเราจะอยู่ยังไง คือตัวผมเครียดมากๆ ไม่ว่าจะเรื่องลูก เรื่องครอบครัวหรือเรื่องงานเพราะมันมีผลกระทบไปหมดเลย แฟนผมบอกว่า อย่าเอาลูกมาอ้างได้ป่ะพอเธอพูดคำนี้มา ผมก็เหมือนโดนสตันไปเลยแบบอ้าวนี้ผมผิดหรอ ผมก็เลยหยุดไม่ถามเธอปล่อยเวลาไปสักระยะนึ่งจนวันหนึ่งผมเริ่มจะใจเย็นลงเริ่มทำใจได้มากขึ้น ผมบอกกับเธอว่าถ้าเธออยากให้ผมอยู่ ผมก็จะอยู่ อยากให้ผมไปผมก็จะไป ผมรักเธอมากมากพอที่จะอยากเห็นเธอมีความสุขถึงมันไม่มีผมอยู่ก็ตาม เธอบอกผมกลับมาว่า ผมจะทำให้เธอได้จริงๆหรอ ผมก็บอกว่าได้นะถ้าเธอต้องการผมจะไปเซ้นใบหย่าให้ด้วย พอผมให้เธอเลือกอีก เธอก็เลือกคนใหม่อีก ผมถามว่าเธอยังรักผมมั้ย บางวันก็บอกไม่รัก บางวันก็บอกรัก บางวันก็ไม่ตอบ พอผมจะไปเธอก็บอกไม่อยากให้ไป อยู่ต่อได้มั้ย เธอบอกกลัวผมไปลำบาก
ผมควรทำยังไง อยู่ต่อมั้ย?
ผมพูดเรื่องลูก คือผมเอาลูกมาอ้างหรอ ผมข้องใจมาก(เรื่องลูกผมตั้งใจว่าถ้าเลิกกันจริงๆผมจะเลี้ยงคนเดียวโดยไม่ให้เธอเจอลูกเลย ผมใจร้ายไปมั้ย)
ผมสับสนกับเธอไม่รู้ว่าเธอไม่รู้ใจตัวเองหรือมไ่กล้าพูดกลัวผมเสียใจ
แล้วที่เธอยังไม่ให้ผมไปเพราะเธอรักผมหรือแค่ไม่อยากให้ผมไปลำบาก
(10ปีที่อยู่ด้วยกันมา เริ่มจากไม่มีอะไรเลย วันนี้ก็ไม่ได้มีเยอะแต่เงิน1000 จ่ายแบบไม่คิดได้)
ช่วยผมหน่อยครับ
คือผมกับแฟนผม รู้จักกันตั้งแต่ม.ปลาย คบกันมา10ปี แต่งงานกันมา 4ปี มีลูกด้วยกัน1คน จริงๆแล้วก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว
ทีงี้เมื่อก่อนปีใหม่ ผมรับรู้มาว่าแฟนผมแอบมีคนอื่น เราก็คุยกันมาตลอดเรื่องนี้ มีทะเลาะกันบ้าง ผมไม่ขอเล่ารายละเอียดเยอะนะครับเพราะถ้าแฟนผมมาอ่านเค้ารู้แน่นอนว่าเป็นผม ผมไม่อยากให้ใครมองเค้าไม่ดี แต่ปัณหามันเกิดมาแล้วผมก็พยายามที่จะจบเรื่องนี้ ในตอนแรกก็ให้เขาไปเลิกกับทางโน้น (ทางโน้นเค้าก็มีครอบครัวแล้วเช่นกันนะครับ) เค้าก็บอกจะพยายามแต่ก็ทำไม่ได้สักที ผมเลยเริ่มที่จะเป็นฝ่ายไปเอง ในครั้งแรกผมออกจากบ้านไปอยู่ข้างนอก เขา2คนก็คบกันปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันบ่อยๆ จนมาวันนี้ แฟนผมให้ผมกลับมาเนื่องจากทางบ้านแฟนผมมีญาติมารวมตัวกัน ถ้าผมหายไปจะผิดปกติ พอญาติกลับผมก็ออกไปอีก เป็นอย่างนี้อยู่2-3ครั้ง มีเรื่องให้กลับมาตลอด จนครั้งสุดท้าย ผมไม่ไหวเลยบอกแฟนผมไปว่า ผมไม่ไปละนะ เรามาคุยกันหาทางออกที่ดีกว่านี้ดีกว่า ผมบอกไว้เลยนะครับว่าผมรักเธอมากรักมากจริงๆ ยอมทำทุกอย่างให้เธอ ผมขอให้เธอเลือกระหว่างผมกะคนใหม่ ทุกครั้งเขาบอกเลือกคนใหม่ ผมก็เลยถามว่าผมไม่มีความหมายกับเธอเลยหรอ รักที่ผมให้ไปมันไม่มีความหมายเลยหรอ ลูกเราจะอยู่ยังไง คือตัวผมเครียดมากๆ ไม่ว่าจะเรื่องลูก เรื่องครอบครัวหรือเรื่องงานเพราะมันมีผลกระทบไปหมดเลย แฟนผมบอกว่า อย่าเอาลูกมาอ้างได้ป่ะพอเธอพูดคำนี้มา ผมก็เหมือนโดนสตันไปเลยแบบอ้าวนี้ผมผิดหรอ ผมก็เลยหยุดไม่ถามเธอปล่อยเวลาไปสักระยะนึ่งจนวันหนึ่งผมเริ่มจะใจเย็นลงเริ่มทำใจได้มากขึ้น ผมบอกกับเธอว่าถ้าเธออยากให้ผมอยู่ ผมก็จะอยู่ อยากให้ผมไปผมก็จะไป ผมรักเธอมากมากพอที่จะอยากเห็นเธอมีความสุขถึงมันไม่มีผมอยู่ก็ตาม เธอบอกผมกลับมาว่า ผมจะทำให้เธอได้จริงๆหรอ ผมก็บอกว่าได้นะถ้าเธอต้องการผมจะไปเซ้นใบหย่าให้ด้วย พอผมให้เธอเลือกอีก เธอก็เลือกคนใหม่อีก ผมถามว่าเธอยังรักผมมั้ย บางวันก็บอกไม่รัก บางวันก็บอกรัก บางวันก็ไม่ตอบ พอผมจะไปเธอก็บอกไม่อยากให้ไป อยู่ต่อได้มั้ย เธอบอกกลัวผมไปลำบาก
ผมควรทำยังไง อยู่ต่อมั้ย?
ผมพูดเรื่องลูก คือผมเอาลูกมาอ้างหรอ ผมข้องใจมาก(เรื่องลูกผมตั้งใจว่าถ้าเลิกกันจริงๆผมจะเลี้ยงคนเดียวโดยไม่ให้เธอเจอลูกเลย ผมใจร้ายไปมั้ย)
ผมสับสนกับเธอไม่รู้ว่าเธอไม่รู้ใจตัวเองหรือมไ่กล้าพูดกลัวผมเสียใจ
แล้วที่เธอยังไม่ให้ผมไปเพราะเธอรักผมหรือแค่ไม่อยากให้ผมไปลำบาก
(10ปีที่อยู่ด้วยกันมา เริ่มจากไม่มีอะไรเลย วันนี้ก็ไม่ได้มีเยอะแต่เงิน1000 จ่ายแบบไม่คิดได้)