ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาอย่างแรกเลยคืออยากดูมุมมองของคนที่เป็นแบบเรา เรื่องมีอยู่ว่า เราคบกับแฟนคนนี้มาหลายปีพอสมควร แต่เรากับเขามีอายุที่ห่างกันทำให้ปัจจุบันช่วงชีวิตของเราต่างกันจากเมื่อก่อนคือวัยเรียนทั้งคู่ค่ะ แต่ตอนนี้แฟนเราเรียนจบแล้วอยู่ในวัยทำงาน ซึ่งเป็นอะไรที่มาคู่กับความรับผิดชอบมากมายทั้งตัวเองและครอบครัว แล้วมันก็ปกติของคนทำงานใช่ไหมค่ะที่จะสร้างหนี้เพื่ออนาคตเช่นเรื่อง บ้าน รถ หรืออะไรก็แล้วแต่ มันเลยมีปัญหาตามมาคือเรื่องเงิน และพอเขาโดดไปอยู่ในวัยทำงานสังคมรอบข้างสิ่งแวดล้อมความกดดันต่างๆในงาน ทำให้เดี๋ยวนี้เรื่องที่เราคุยกันมันเหมือนคุยกันคนละจุด แฟนเราทำงานเหนื่อยค่ะ เราเองตอนนี้ก็เรียนเหนื่อยมากเช่นกัน บางครั้งเลยมีคำถามขึ้นมาว่า “ถ้าเขามีแฟนที่รุ่นเดียวกัน หรือคนที่จะช่วยเขาได้มากกว่าเรามันคงจะดี” เพราะคิดแบบนี้ค่ะ เลยรู้สึกท้อ เคยพูดกับแฟนเรื่องนี้ค่ะเขาก็บอกว่า ยังไงเขาก็จะอยากอยู่เรา มันเลยทำให้เขาโทษตัวเองไปอีกว่าทำงานแล้วแต่ไม่สามารถดูแลเราได้มากพอ เราเองก็บอกไปนะค่ะว่าที่บ้านเราสามารถดูแลเราได้มันไม่ใช่หน้าที่เขาค่ะ แต่ก็นั้นแหละค่ะมันทำให้ในหัวคิดวนไปวนมาว่าถ้าเราปล่อยเขาไปเจอคนที่พอจะช่วยเขาได้บ้างมันจะดีกว่าการที่มีเราแบบนี้ เพื่อนๆที่เข้ามาอ่านคิดว่าไงกันบ้าง คิดว่าเราควรสู้ต่อหรือยังไงดีคะ?
ช่วงชีวิตที่เริ่มต่างกันไป