ขอออกตัวก่อนว่าตอนนี้เราอายุ 23 ปีย่างเข้า 24 เป็นผู้หญิงระดับกลางๆ ไม่ได้เด่นซักเท่าไหร่
มีแฟนที่คบกันมา 4 ปี ทุกอย่างดีมีความสุขมาก เค้าดูแลเราดีทุกอย่าง
แต่ที่อยากออกมาเล่าเหตุเกิดจากเมื่อคืนเราฝันถึงคนๆนึง ซึ่งตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมาเราก็ฝันถึงตลอด
อาจจะไม่ใช่ทุกวันที่ฝันแต่อยู่ดีดีก็จะฝัน บางทีไม่ได้นึกถึงก็ยังฝัน เราพยายามหาคำตอบมาตลอดว่าทำไมต้องเป็นคนนี้
**ดูเป็นชะนีเวิ่นเว้อร์ จินตนาการเยอะ** แต่เหมือนมันเป็นเรื่องที่ติดในใจเรามาตลอด
เลยอยากมาลองเล่าให้ฟังเผื่อใครกำลับเป็นแบบเราอยู่
ย้อนกลับไปซักประมาณ 7 ปีที่แล้ว
ตอนนั้นเรากำลังอยู่ม.ปลาย เป็นรักใสๆหัวใจสี่ดวง เป็นยุคที่ BB กำลังฮิต เราเรียนโรงเรียนรัฐ
ส่วนคนนั้นที่ว่าก็คือเด็กผู้ชายคนนึงที่เรียนต่างโรงเรียนซึ่งตามในละครต้องเรียนเอกชน
เพื่อแสดงความต่างทางชนชั้นระหว่างนางเอกและพระเอก ใช่ค่ะ เขาเรียนเอกชน 5555555
เราสองคนมีโอกาสได้คุยกันผ่านการบอร์ดพินทาง BB จำไม่ได้ว่าใครทักใครก่อน
แต่คือตอนนั้นเหมือนชะนีน้อยพึ่งอกหักจากรักใสๆหัวใจสี่ดวงมาหมาดๆ พอคุยกันไปเรื่อยจากวันเป็นเดือน
จากเดือนเป็นสองเดือนชะนีน้อยเริ่มหวั่นไหวค่ะ ความรู้สึกคือทุกอย่างมันใช่ไปหมด
คือจนปัจจุบันนี้เราก็ยังหาคนที่รู้สึกว่ามั่นใช่ขนาดนี้ไม่ได้เลย
จนวันนึงที่ BB เริ่มหมดไป เป็นยุคที่เราเริ่มคุยกันทางไลน์เรายังคงคุยกันทุกวัน
จำได้ตอนนั้นอีนี่ลำบากมากเพราะยังไม่ได้เปลี่ยนโทรศัพท์ อีนี่ต้องรีบกลับบ้านมาเปิดไลน์ในคอมเพื่อคุยกับเค้า 5555555
เอาจริงๆคือคุยกันนานพอสมควร จนอีนี่เปลี่ยนโทรศัพท์ จนผ่านไปครึ่งปี อยู่มาวันนึงแฟนเก่าเค้ากลับมา
แฟนที่เค้าเลิกกันไปแล้ว 2 ปีกลับมา ตอนนั้นแฟนเก่าเค้ายังมาเพิ่มเราเป็นเพื่อนเลยนะคะ แต่เราไม่รู้ พึ่งมารู้ทีหลัง
รู้มั้ยคะเค้าทำยังไง เค้าเลือกที่จะกลับไปเริ่มต้นใหม่ แล้วบล็อคไลน์เรา ตอนนั้นเรายังสงสัยอยู่เลยว่าใจเค้าทำด้วยอะไร
คุยกันมาตั้งนานไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ
เราโดนแฟนเก่าเค้าทั้งด่าทั้งแขวะต่างๆนาๆ ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าถ้าเป็นคนอื่นจะทำยังไง แต่เพราะมันเป็นเรามั้ง เราเลือกที่จะมองดูเค้าห่างๆ
และเราก็ไม่ได้โกรธเค้าด้วยนะคะ จนผ่านไปอาทิตย์นึง เค้าปลดบล็อคแล้วทักมาใหม่ว่าเค้าเลิกกับแฟนแล้วนะ ตอนนั้นเราไม่ถามเค้าซักคำ
ไม่ถามหาเหตุผลอะไรเลย คือเราไม่รู้จะถามในฐานะอะไร แต่เค้าบอกกับเราว่าเค้าเป็นคนออกมาเองและจะไม่มีวันกลับไปอีก
ใช่ค่ะหลังจากนั้นเราคุยกันต่ออีกเป็นปี เรากลับมารู้สึกเหมือนเดิม ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เราต่างผ่านการบอกคิดถึง เป็นห่วง ผ่านเกือบทุกอย่าง
เราคุยกันอยู่อย่างนั้นเป็นปีแต่การกลับมาครั้งนี้เค้าไม่ได้มาเต็มร้อยเหมือนเดิม เค้ากลับมาแบบมาๆหายๆ แต่เราก็ยังคุยกัน
ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่คุยกันเราไม่เคยไปไหนด้วยกันเลย เจอกันบ้างตามสถานที่ที่วัยรุ่นเค้าไปกัน แต่เจอกันก็แค่สวนกันเท่านั้น
ช่วงที่กำลังจะจบม.ปลายคือจุดพีคของชีวิต เค้าต้องมาสอบ Gat Pat ที่โรงเรียนเรา คืออีนี่ตื่นเต้นมาก จำได้ว่าคืออีนี่เหมือนโรคจิต
ไปดูชื่อนามสกุลเค้า พยายามเดินไปในที่ๆเค้าอยู่ พอเดินไปก็ทำเป็นมองไม่เห็นเค้า ไร้สติมากกกกก 555555555
เราคุยกันจนเราเข้ามหาลัยค่ะ (นานมั๊ยคะบางคนอาจจะบอกยังไม่นาน งั้นเราไปกันต่อค่ะ) เค้าเข้าเอกชนเหมือนเดิมเราก็เข้ารัฐบาลเหมือนเดิม
ช่วงที่เค้าไปเรียนใหม่ๆเรายังคุยกันอยู่ค่ะ แต่ก็มาในรูปแบบของการมาๆหายๆ แต่ใจอีนี่แข็งแรงมาก
ระหว่างที่เรียนถามว่าอีนี่ไม่มีใครเข้ามาหรอ มีค่ะแต่ความรู้สึกมันไม่ได้แบบนี้จริงๆ
อยู่มาวันนึงเค้าหายไปค่ะ หายไปแบบหายยยยยยาวเลย ไลน์ไปคือไม่มีการตอบกลับ หายไปหลายเดือนน่าจะเทอมนึงได้
หายจนชะนีต้องทำใจ ถามว่าโกรธเค้ามั๊ย ไม่ค่ะ ไม่เคยโกรธเลย ถึกและทนของจริง
แล้วอยู่มาวันนึงน่าจะเป็นช่วงที่เค้าปิดเทอมเค้าก็เอาเฟสทักเรามา เราก็คิดว่าครั้งเนี่ยเราจะไม่รู้สึกอีกต่อไปแล้วววววจริงๆ
แต่ก็กลับมาจุดเดิมค่ะ กลับมารู้สึกแบบเดิมๆ กลับมาคุยกันได้ซักอีกเดือนสองเดือนเค้าก็หายไปค่ะ
แล้วก็กลับมาอีกเป็นแบบนี้หลายรอบมาก บางครั้งเราทักไป บางครั้งเค้าทักมา สลับกันแบบนี้ตลอด
นอกจากนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมาพอถึงวันเกิดเค้าเราจะส่งของขวัญไปให้เค้าทางไปรษณีย์ในทุกๆปี เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราทำไปทำไม
แต่เราก็ยังเต็มใจที่จะทำ ที่ผ่านมาเราก็ฝันถึงเค้าตลอด แต่ตอนนั้นเรายังเข้าใจว่าเพราะเรารู้สึกเราเลยฝัน
เราคิดว่าเดี๋ยวนานไปเราคงจะลืมไปเอง จนเราปีสี่อยู่ดีดีเราก็ฝันถึงเค้าในความฝันก็มีทั้งเราสมหวังแล้วก็ผิดหวังปนๆกันไป
แต่ประเด็นคือพอเราฝันทีนึงเราจะนอยตัวเองไปเป็นวัน เราเลยตัดสินใจทักเค้าไปค่ะ
เราฝันถึงคนเดิมซ้ำๆตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมา
มีแฟนที่คบกันมา 4 ปี ทุกอย่างดีมีความสุขมาก เค้าดูแลเราดีทุกอย่าง
แต่ที่อยากออกมาเล่าเหตุเกิดจากเมื่อคืนเราฝันถึงคนๆนึง ซึ่งตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมาเราก็ฝันถึงตลอด
อาจจะไม่ใช่ทุกวันที่ฝันแต่อยู่ดีดีก็จะฝัน บางทีไม่ได้นึกถึงก็ยังฝัน เราพยายามหาคำตอบมาตลอดว่าทำไมต้องเป็นคนนี้
**ดูเป็นชะนีเวิ่นเว้อร์ จินตนาการเยอะ** แต่เหมือนมันเป็นเรื่องที่ติดในใจเรามาตลอด
เลยอยากมาลองเล่าให้ฟังเผื่อใครกำลับเป็นแบบเราอยู่
ย้อนกลับไปซักประมาณ 7 ปีที่แล้ว
ตอนนั้นเรากำลังอยู่ม.ปลาย เป็นรักใสๆหัวใจสี่ดวง เป็นยุคที่ BB กำลังฮิต เราเรียนโรงเรียนรัฐ
ส่วนคนนั้นที่ว่าก็คือเด็กผู้ชายคนนึงที่เรียนต่างโรงเรียนซึ่งตามในละครต้องเรียนเอกชน
เพื่อแสดงความต่างทางชนชั้นระหว่างนางเอกและพระเอก ใช่ค่ะ เขาเรียนเอกชน 5555555
เราสองคนมีโอกาสได้คุยกันผ่านการบอร์ดพินทาง BB จำไม่ได้ว่าใครทักใครก่อน
แต่คือตอนนั้นเหมือนชะนีน้อยพึ่งอกหักจากรักใสๆหัวใจสี่ดวงมาหมาดๆ พอคุยกันไปเรื่อยจากวันเป็นเดือน
จากเดือนเป็นสองเดือนชะนีน้อยเริ่มหวั่นไหวค่ะ ความรู้สึกคือทุกอย่างมันใช่ไปหมด
คือจนปัจจุบันนี้เราก็ยังหาคนที่รู้สึกว่ามั่นใช่ขนาดนี้ไม่ได้เลย
จนวันนึงที่ BB เริ่มหมดไป เป็นยุคที่เราเริ่มคุยกันทางไลน์เรายังคงคุยกันทุกวัน
จำได้ตอนนั้นอีนี่ลำบากมากเพราะยังไม่ได้เปลี่ยนโทรศัพท์ อีนี่ต้องรีบกลับบ้านมาเปิดไลน์ในคอมเพื่อคุยกับเค้า 5555555
เอาจริงๆคือคุยกันนานพอสมควร จนอีนี่เปลี่ยนโทรศัพท์ จนผ่านไปครึ่งปี อยู่มาวันนึงแฟนเก่าเค้ากลับมา
แฟนที่เค้าเลิกกันไปแล้ว 2 ปีกลับมา ตอนนั้นแฟนเก่าเค้ายังมาเพิ่มเราเป็นเพื่อนเลยนะคะ แต่เราไม่รู้ พึ่งมารู้ทีหลัง
รู้มั้ยคะเค้าทำยังไง เค้าเลือกที่จะกลับไปเริ่มต้นใหม่ แล้วบล็อคไลน์เรา ตอนนั้นเรายังสงสัยอยู่เลยว่าใจเค้าทำด้วยอะไร
คุยกันมาตั้งนานไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ
เราโดนแฟนเก่าเค้าทั้งด่าทั้งแขวะต่างๆนาๆ ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าถ้าเป็นคนอื่นจะทำยังไง แต่เพราะมันเป็นเรามั้ง เราเลือกที่จะมองดูเค้าห่างๆ
และเราก็ไม่ได้โกรธเค้าด้วยนะคะ จนผ่านไปอาทิตย์นึง เค้าปลดบล็อคแล้วทักมาใหม่ว่าเค้าเลิกกับแฟนแล้วนะ ตอนนั้นเราไม่ถามเค้าซักคำ
ไม่ถามหาเหตุผลอะไรเลย คือเราไม่รู้จะถามในฐานะอะไร แต่เค้าบอกกับเราว่าเค้าเป็นคนออกมาเองและจะไม่มีวันกลับไปอีก
ใช่ค่ะหลังจากนั้นเราคุยกันต่ออีกเป็นปี เรากลับมารู้สึกเหมือนเดิม ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เราต่างผ่านการบอกคิดถึง เป็นห่วง ผ่านเกือบทุกอย่าง
เราคุยกันอยู่อย่างนั้นเป็นปีแต่การกลับมาครั้งนี้เค้าไม่ได้มาเต็มร้อยเหมือนเดิม เค้ากลับมาแบบมาๆหายๆ แต่เราก็ยังคุยกัน
ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่คุยกันเราไม่เคยไปไหนด้วยกันเลย เจอกันบ้างตามสถานที่ที่วัยรุ่นเค้าไปกัน แต่เจอกันก็แค่สวนกันเท่านั้น
ช่วงที่กำลังจะจบม.ปลายคือจุดพีคของชีวิต เค้าต้องมาสอบ Gat Pat ที่โรงเรียนเรา คืออีนี่ตื่นเต้นมาก จำได้ว่าคืออีนี่เหมือนโรคจิต
ไปดูชื่อนามสกุลเค้า พยายามเดินไปในที่ๆเค้าอยู่ พอเดินไปก็ทำเป็นมองไม่เห็นเค้า ไร้สติมากกกกก 555555555
เราคุยกันจนเราเข้ามหาลัยค่ะ (นานมั๊ยคะบางคนอาจจะบอกยังไม่นาน งั้นเราไปกันต่อค่ะ) เค้าเข้าเอกชนเหมือนเดิมเราก็เข้ารัฐบาลเหมือนเดิม
ช่วงที่เค้าไปเรียนใหม่ๆเรายังคุยกันอยู่ค่ะ แต่ก็มาในรูปแบบของการมาๆหายๆ แต่ใจอีนี่แข็งแรงมาก
ระหว่างที่เรียนถามว่าอีนี่ไม่มีใครเข้ามาหรอ มีค่ะแต่ความรู้สึกมันไม่ได้แบบนี้จริงๆ
อยู่มาวันนึงเค้าหายไปค่ะ หายไปแบบหายยยยยยาวเลย ไลน์ไปคือไม่มีการตอบกลับ หายไปหลายเดือนน่าจะเทอมนึงได้
หายจนชะนีต้องทำใจ ถามว่าโกรธเค้ามั๊ย ไม่ค่ะ ไม่เคยโกรธเลย ถึกและทนของจริง
แล้วอยู่มาวันนึงน่าจะเป็นช่วงที่เค้าปิดเทอมเค้าก็เอาเฟสทักเรามา เราก็คิดว่าครั้งเนี่ยเราจะไม่รู้สึกอีกต่อไปแล้วววววจริงๆ
แต่ก็กลับมาจุดเดิมค่ะ กลับมารู้สึกแบบเดิมๆ กลับมาคุยกันได้ซักอีกเดือนสองเดือนเค้าก็หายไปค่ะ
แล้วก็กลับมาอีกเป็นแบบนี้หลายรอบมาก บางครั้งเราทักไป บางครั้งเค้าทักมา สลับกันแบบนี้ตลอด
นอกจากนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมาพอถึงวันเกิดเค้าเราจะส่งของขวัญไปให้เค้าทางไปรษณีย์ในทุกๆปี เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราทำไปทำไม
แต่เราก็ยังเต็มใจที่จะทำ ที่ผ่านมาเราก็ฝันถึงเค้าตลอด แต่ตอนนั้นเรายังเข้าใจว่าเพราะเรารู้สึกเราเลยฝัน
เราคิดว่าเดี๋ยวนานไปเราคงจะลืมไปเอง จนเราปีสี่อยู่ดีดีเราก็ฝันถึงเค้าในความฝันก็มีทั้งเราสมหวังแล้วก็ผิดหวังปนๆกันไป
แต่ประเด็นคือพอเราฝันทีนึงเราจะนอยตัวเองไปเป็นวัน เราเลยตัดสินใจทักเค้าไปค่ะ