บอกก่อนนะครับ นี่เป็นกระทู้แรกในชีวิตเลยครับ ไม่มีไรมาก มันอยากจะระบายกันบ้าง เป็นมนุษย์ธรรมดาๆคนนึงเหมือนครับ กลัวมันจะอ่านเจอมากๆ แต่ช่างมันละ
ความเป็นมาของการเป็นเพื่อน
ผมกับมันอายุเท่ากันครับ 25 ปี เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยปี 1ตอนนี้ก็รู้จักกันมาเกือบๆจะ 7 ปี แล้ว ครั้งแรกที่ผมเห็นมันในชีวิตตัวเองคือเรามีคลาสเรียนปรับพื้นฐานด้วยกันครับ วิชาเลข เพราะโง่เลขทั้งคู่ เปิดประตูมากเจอหน้ามันก่อนเลย ผมเป็นคนไม่ทักชาวบ้านก่อน ขี้อายครับ นั่งเงียบๆคนเดียว ส่วนมันอ่ะอัธยาศัยดี หน้าตาก็ใช้ได้ หลายๆคนก็บอกว่ามันน่ารัก วันนั้นผมเอา CD หนังเรื่อง Love Actaully ไปด้วย มันก็มาทักผมก่อนครับ "เรื่องนี้หนุกป่ะ" มันหยิบของผม ดูปกหน้าหลังไปๆมาๆ ผมก็งงสิครับ ก็เลยตอบไปง่ายๆว่า "ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่เคยดู เลยซื้อมา" แค่นั้นเลยครับ บทสนทนาแรกของผมกับมันสู่มหากาพย์ของเฟรนโซนที่ยิ่งใหญ่
หลังจากผ่านไปหลายเดือนทุกๆคนก็เริ่มมีกลุ่มมีก้อนมีแก๊งค์ เพื่อนของตัวเอง ส่วนแก๊งผมก็ประกอบไปด้วยมัน และเพื่อนผมอีก 2-3 คน เราเป็นเด็กหอครับ เลิกเรียนกลับห้อง นอนเล่นที่ห้อง ดูหนัง ฟังเพลง บลาๆ ผมบอกก่อนเลยว่าผมไม่รู้จริงๆว่า ผมกับมันชอบกันตั้งแต่ตอนไหน ใช่ครับ เราเคยชอบกัน ขนาดที่ว่าอีกนิดเดียวถ้าสักคนขออีกฝ่ายเป็นแฟน มันก็คงสำเร็จลุล่วง มันมาห้องผมบ่อย เราก็ดูหนังกัน มันชอบขี่หลังผม เรานอนโอบกัน ไม่มีอะไรลึกซึ้งเกินเลย ที่ขาดไปอย่างเดียวคือเราไม่เคยบอกว่าเราชอบกัน แต่มันก็เป็นไปโดยพฤตินัยอ่ะครับ
แต่แล้วทุกอย่างมันก็พลิกล็อคครับ ด้วยเหตุผลบางประการ ผมกลับไปคบเพื่อนอีกคนในกลุ่มซึ่งก็เป็นเพื่อนสนิทคนนึงของมันแหละครับ คนนี้ผมคบ 6 ปี ผมเพิ่งเลิกไปเมื่อ 3 เดือนก่อน ณ ขณะที่ผมพิมพ์เรื่องนี้อยู่อ่ะนะครับ นั่นแหละครับ นอกจากจะไปเป็นแฟนกับคนอื่นแล้ว ช่วงแรกๆกลายเป็นว่าผมชอบหมั่นไส้มัน ชอบด่า ชอบแกล้งๆ หลายๆครั้ง ทำร้ายความรู้สึกมันมากๆเลยครับ บอกตรงๆเลยว่าผมชั่วมากตอนนั้น แต่หลังจากนั้นปีหรือสองปี ทุกอย่างก็ดีขึ้นครับ มันก็คือเพื่อนผมคนนึงในฐานะที่ผมก็มีแฟนแล้ว แฟนเก่าผมอ่ะหึงผมประจำ เวลาผมคุยกับมันหรือหยอกล้อกัน แต่ตอนนั้นผมไม่คิดไรเลยจริงๆนะครับ และก็เชื่อว่ามันก็ไม่คิดอะไร จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเราเรียนจบ ต่างคนต่างไปทำงานของตัวเอง ครอบครัวมันฐานะดีครับ จบปุ๊ปเปิดร้านอาหารของตัวเอง กิจการรุ่งเรือง ส่วนตัวผมก็ทำงานโรงแรมรายได้พอมีพอใช้
ตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกับมันมา นิสัยของมันคือมันชอบเงินครับ ก็ธรรมดาอ่ะนะ แต่มันก็อยากได้ผู้ชายรวยๆเป็นแฟน และผมก็มีความคิดนี้ฝังหัวมาตลอดเกี่ยวกับมัน
ถึงจะทำงาน พวกเราก็ยังเจอกันบ่อยๆ สารภาพเลยนะครับ อะไรก็ไม่รู้มันดลใจผมในช่วงหลังๆ ผมว่าผมชอบมันอ่ะ ไม่ว่ามันจะนิสัยเย่อหยิ่ง พูดจาทำร้ายจิตใจ และไม่ค่อยแคร์ใครเท่าไร แต่ผมค่อนข้างมั่นใจนะ ว่าผมชอบมัน และคิดว่าลึกๆมันน่าจะรับรู้ถึงความรู้สึกผมได้ แต่ประเด็นคือ มันไม่มีทาง ไม่มีจริงๆ ถ้าคุณผู้อ่านได้รับรู้ความรู้สึกแบบที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้คุณจะรู้เลยว่า มันไม่มีทางกลับมาชอบคุณได้อีกแล้ว มันจบแล้ว ผมเลยต้องข่มใจ คิดถึงข้อเสียมันเข้าไว้ จะได้ไม่ไปรักมัน และมันเวิร์คครับ ทำแบบนั้นมาตลอดครับ จนในที่สุด ผมก็เลิกกับแฟนเก่าผมครับที่เป็นเพื่อนของมันนั่นแหละ (ผมบอกเลยนะครับผมรักแฟนเก่าผมครับ แต่เราก็ไปกันไม่รอดครับ และมันไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆเลย) หลังจากนั้นผมก็ไปหามันบ่อยมากๆ เอาง่ายๆ เหลือมันคนเดียวอ่ะครับ และกิจกรรมหลักของเราก็คือไปดูหนังครับ ดูมันแทบจะทุกเรื่อง จนมาถึงวันนึงที่เฟรนโซนมันเข้าโรงครับ เราก็ไปดูกัน
เฟรนโซนและบทสรุป
ก่อนเข้าโรงก็ธรรมดาครับซื้อน้ำขวดนึงเข้าไป 20 บาท แล้วก็ไปนั่งดูกัน ผมบอกเลยว่าในขณะที่ดูหนัง ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าแต่ละฉากๆที่ฉายอยู่ต่อหน้ามันรู้สึกอะไรบ้างมั้ย แต่ผมเหมือนโดนตบหน้าอยู่ตลอด มันค่อนข้างตรงพอสมควรครับ ผมนี่เอียงตัวไปซ้ายทีขวาทีครับ มันอึดอัด ที่ตลกคือก่อนเราจะเข้าโรงเราเพิ่งพูดถึงแผนจะไปเที่ยวฮ่องกงกัน และการไปดูแสงเหนือสักครั้งในชีวิต ซึ่งมันอยู่ในหนังเรื่องนี้หมดเลย ตลกๆจริงๆ ผ่านไป 1.50 ชั่วโมง ทุกอย่างก็จบครับ ธรรมดาๆ เรียบง่าย แต่ในความรู้สึกนั้นมันเหมือนได้รับเคมีกระตุ้นอะไรบางอย่าง หนักมากจนทำให้ผมมาสมัครพันทิปและพิพมพ์กระทู้อยู่ตอนนี้ หลังจากนั้นผมมาคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองครับ และมันก็ชัดเจนแล้วว่า ผมอยากมีมันไปทั้งชีวิต ไม่ว่าผมจะอยากเป็นมากกว่าเพื่อนกับมันแค่ไหน แต่นั่นจะไม่เป็นการดีแน่นอน เพราะผมรู้ดีว่าพอเราเดินทางมาถึงอายุเท่านี้แล้ว คนอย่างผมไม่ได้เป็น Choice ของมันเลยแม้แต่ฝุ่นครับ ผมมันไม่มีอะไร ไม่ได้ร่ำรวย ไมได้หล่ออะไร และเราไม่ใช่เมื่อตอนเจอกันแรกๆ อายุ 18 รักสนุกอะไรแบบนั้น อีกอย่างต่อให้เราคบกัน มันก็ไม่น่าไปรอด เพราะมีอะไรหลายๆอย่างที่เราก็ไม่เคยจูนกันติด ผมเลยอยู่ในสถานะของเพื่อนคนนึงที่อยากจะย้อนเวลากลับไปในตอนที่ผมกับมันยังชอบกันอยู๋ เศร้าๆหน่อยครับ แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ และผมคิดว่าผมก็อยากให้มันไปเจอในสิ่งที่มันต้องการครับ คนรวยๆ คนที่จะทำให้ชีวิตมันประสบความสำเร็จ ผมก็เลยไม่เคยบอกไปครับ ถ้าตอนนี้มันอ่านอยู่นี่ไม่รู้เหมือนกันนะว่ามันจะว่าไง ไม่รู้ว่ามันจะเลิกคุยกับผมเลยมั้ย หรือมันคงจะทักมาหาผมว่า ไปตั้งกระทู้มาใช่มั้ย 55555 แต่ผมเชื่อว่าไม่หรอก ผมคิดว่ายังไงซะเรามันก็เพื่อนกัน ถ้าบางทีอาจจะเผลอทำผิดไป เช่นแอบไปชอบ แอบไปรักบ้าง ผมคิดว่าเพื่อนอย่างมันคงจะให้อภัยเพื่อนอย่างผม เพราะยังไง เรามันก็เพื่อนกันนี่ครับ
ขอบคุณทุกๆท่านที่หลงเข้ามาแล้วยังอดทนอ่านจนจบนะครับ
ผมไปดูเฟรนโซนกับเฟรนโซนตัวเองมาครับ
ความเป็นมาของการเป็นเพื่อน
ผมกับมันอายุเท่ากันครับ 25 ปี เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยปี 1ตอนนี้ก็รู้จักกันมาเกือบๆจะ 7 ปี แล้ว ครั้งแรกที่ผมเห็นมันในชีวิตตัวเองคือเรามีคลาสเรียนปรับพื้นฐานด้วยกันครับ วิชาเลข เพราะโง่เลขทั้งคู่ เปิดประตูมากเจอหน้ามันก่อนเลย ผมเป็นคนไม่ทักชาวบ้านก่อน ขี้อายครับ นั่งเงียบๆคนเดียว ส่วนมันอ่ะอัธยาศัยดี หน้าตาก็ใช้ได้ หลายๆคนก็บอกว่ามันน่ารัก วันนั้นผมเอา CD หนังเรื่อง Love Actaully ไปด้วย มันก็มาทักผมก่อนครับ "เรื่องนี้หนุกป่ะ" มันหยิบของผม ดูปกหน้าหลังไปๆมาๆ ผมก็งงสิครับ ก็เลยตอบไปง่ายๆว่า "ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่เคยดู เลยซื้อมา" แค่นั้นเลยครับ บทสนทนาแรกของผมกับมันสู่มหากาพย์ของเฟรนโซนที่ยิ่งใหญ่
หลังจากผ่านไปหลายเดือนทุกๆคนก็เริ่มมีกลุ่มมีก้อนมีแก๊งค์ เพื่อนของตัวเอง ส่วนแก๊งผมก็ประกอบไปด้วยมัน และเพื่อนผมอีก 2-3 คน เราเป็นเด็กหอครับ เลิกเรียนกลับห้อง นอนเล่นที่ห้อง ดูหนัง ฟังเพลง บลาๆ ผมบอกก่อนเลยว่าผมไม่รู้จริงๆว่า ผมกับมันชอบกันตั้งแต่ตอนไหน ใช่ครับ เราเคยชอบกัน ขนาดที่ว่าอีกนิดเดียวถ้าสักคนขออีกฝ่ายเป็นแฟน มันก็คงสำเร็จลุล่วง มันมาห้องผมบ่อย เราก็ดูหนังกัน มันชอบขี่หลังผม เรานอนโอบกัน ไม่มีอะไรลึกซึ้งเกินเลย ที่ขาดไปอย่างเดียวคือเราไม่เคยบอกว่าเราชอบกัน แต่มันก็เป็นไปโดยพฤตินัยอ่ะครับ แต่แล้วทุกอย่างมันก็พลิกล็อคครับ ด้วยเหตุผลบางประการ ผมกลับไปคบเพื่อนอีกคนในกลุ่มซึ่งก็เป็นเพื่อนสนิทคนนึงของมันแหละครับ คนนี้ผมคบ 6 ปี ผมเพิ่งเลิกไปเมื่อ 3 เดือนก่อน ณ ขณะที่ผมพิมพ์เรื่องนี้อยู่อ่ะนะครับ นั่นแหละครับ นอกจากจะไปเป็นแฟนกับคนอื่นแล้ว ช่วงแรกๆกลายเป็นว่าผมชอบหมั่นไส้มัน ชอบด่า ชอบแกล้งๆ หลายๆครั้ง ทำร้ายความรู้สึกมันมากๆเลยครับ บอกตรงๆเลยว่าผมชั่วมากตอนนั้น แต่หลังจากนั้นปีหรือสองปี ทุกอย่างก็ดีขึ้นครับ มันก็คือเพื่อนผมคนนึงในฐานะที่ผมก็มีแฟนแล้ว แฟนเก่าผมอ่ะหึงผมประจำ เวลาผมคุยกับมันหรือหยอกล้อกัน แต่ตอนนั้นผมไม่คิดไรเลยจริงๆนะครับ และก็เชื่อว่ามันก็ไม่คิดอะไร จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเราเรียนจบ ต่างคนต่างไปทำงานของตัวเอง ครอบครัวมันฐานะดีครับ จบปุ๊ปเปิดร้านอาหารของตัวเอง กิจการรุ่งเรือง ส่วนตัวผมก็ทำงานโรงแรมรายได้พอมีพอใช้
ตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกับมันมา นิสัยของมันคือมันชอบเงินครับ ก็ธรรมดาอ่ะนะ แต่มันก็อยากได้ผู้ชายรวยๆเป็นแฟน และผมก็มีความคิดนี้ฝังหัวมาตลอดเกี่ยวกับมัน
ถึงจะทำงาน พวกเราก็ยังเจอกันบ่อยๆ สารภาพเลยนะครับ อะไรก็ไม่รู้มันดลใจผมในช่วงหลังๆ ผมว่าผมชอบมันอ่ะ ไม่ว่ามันจะนิสัยเย่อหยิ่ง พูดจาทำร้ายจิตใจ และไม่ค่อยแคร์ใครเท่าไร แต่ผมค่อนข้างมั่นใจนะ ว่าผมชอบมัน และคิดว่าลึกๆมันน่าจะรับรู้ถึงความรู้สึกผมได้ แต่ประเด็นคือ มันไม่มีทาง ไม่มีจริงๆ ถ้าคุณผู้อ่านได้รับรู้ความรู้สึกแบบที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้คุณจะรู้เลยว่า มันไม่มีทางกลับมาชอบคุณได้อีกแล้ว มันจบแล้ว ผมเลยต้องข่มใจ คิดถึงข้อเสียมันเข้าไว้ จะได้ไม่ไปรักมัน และมันเวิร์คครับ ทำแบบนั้นมาตลอดครับ จนในที่สุด ผมก็เลิกกับแฟนเก่าผมครับที่เป็นเพื่อนของมันนั่นแหละ (ผมบอกเลยนะครับผมรักแฟนเก่าผมครับ แต่เราก็ไปกันไม่รอดครับ และมันไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆเลย) หลังจากนั้นผมก็ไปหามันบ่อยมากๆ เอาง่ายๆ เหลือมันคนเดียวอ่ะครับ และกิจกรรมหลักของเราก็คือไปดูหนังครับ ดูมันแทบจะทุกเรื่อง จนมาถึงวันนึงที่เฟรนโซนมันเข้าโรงครับ เราก็ไปดูกัน
เฟรนโซนและบทสรุป
ก่อนเข้าโรงก็ธรรมดาครับซื้อน้ำขวดนึงเข้าไป 20 บาท แล้วก็ไปนั่งดูกัน ผมบอกเลยว่าในขณะที่ดูหนัง ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าแต่ละฉากๆที่ฉายอยู่ต่อหน้ามันรู้สึกอะไรบ้างมั้ย แต่ผมเหมือนโดนตบหน้าอยู่ตลอด มันค่อนข้างตรงพอสมควรครับ ผมนี่เอียงตัวไปซ้ายทีขวาทีครับ มันอึดอัด ที่ตลกคือก่อนเราจะเข้าโรงเราเพิ่งพูดถึงแผนจะไปเที่ยวฮ่องกงกัน และการไปดูแสงเหนือสักครั้งในชีวิต ซึ่งมันอยู่ในหนังเรื่องนี้หมดเลย ตลกๆจริงๆ ผ่านไป 1.50 ชั่วโมง ทุกอย่างก็จบครับ ธรรมดาๆ เรียบง่าย แต่ในความรู้สึกนั้นมันเหมือนได้รับเคมีกระตุ้นอะไรบางอย่าง หนักมากจนทำให้ผมมาสมัครพันทิปและพิพมพ์กระทู้อยู่ตอนนี้ หลังจากนั้นผมมาคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองครับ และมันก็ชัดเจนแล้วว่า ผมอยากมีมันไปทั้งชีวิต ไม่ว่าผมจะอยากเป็นมากกว่าเพื่อนกับมันแค่ไหน แต่นั่นจะไม่เป็นการดีแน่นอน เพราะผมรู้ดีว่าพอเราเดินทางมาถึงอายุเท่านี้แล้ว คนอย่างผมไม่ได้เป็น Choice ของมันเลยแม้แต่ฝุ่นครับ ผมมันไม่มีอะไร ไม่ได้ร่ำรวย ไมได้หล่ออะไร และเราไม่ใช่เมื่อตอนเจอกันแรกๆ อายุ 18 รักสนุกอะไรแบบนั้น อีกอย่างต่อให้เราคบกัน มันก็ไม่น่าไปรอด เพราะมีอะไรหลายๆอย่างที่เราก็ไม่เคยจูนกันติด ผมเลยอยู่ในสถานะของเพื่อนคนนึงที่อยากจะย้อนเวลากลับไปในตอนที่ผมกับมันยังชอบกันอยู๋ เศร้าๆหน่อยครับ แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ และผมคิดว่าผมก็อยากให้มันไปเจอในสิ่งที่มันต้องการครับ คนรวยๆ คนที่จะทำให้ชีวิตมันประสบความสำเร็จ ผมก็เลยไม่เคยบอกไปครับ ถ้าตอนนี้มันอ่านอยู่นี่ไม่รู้เหมือนกันนะว่ามันจะว่าไง ไม่รู้ว่ามันจะเลิกคุยกับผมเลยมั้ย หรือมันคงจะทักมาหาผมว่า ไปตั้งกระทู้มาใช่มั้ย 55555 แต่ผมเชื่อว่าไม่หรอก ผมคิดว่ายังไงซะเรามันก็เพื่อนกัน ถ้าบางทีอาจจะเผลอทำผิดไป เช่นแอบไปชอบ แอบไปรักบ้าง ผมคิดว่าเพื่อนอย่างมันคงจะให้อภัยเพื่อนอย่างผม เพราะยังไง เรามันก็เพื่อนกันนี่ครับ
ขอบคุณทุกๆท่านที่หลงเข้ามาแล้วยังอดทนอ่านจนจบนะครับ