สวัสดี เรา(จขกท.)นี้ อยากเล่าให้เพื่อนๆฟังอ้ะ แบบว่าเราเป็นคนที่ไม่อยากผูกมัดกับใคร เพราะเราใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวตลอดมามันจะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่เราอยู่ของเราดีๆก็จะมีผู้คนมากมายเข้ามาทักเข้ามาคุยด้วยด้วยความที่ว่าตอนนั้นเราอาจจะเหงามั้งก็เลยตอบกลับไปด้วยการคุยกัน หลายคนค่ะที่เข้ามาคุยด้วยแต่บางครั้งเราก็เลือกนะ(ไม่ใช่เลือกน่าตานะ) เราเลือกคุยกับเราแบบว่าไม่เข้าหาเรามากเกินไปเพราะเราอึดอัดอย่างที่ว่าเราเคยอยู่คนเดียวก็เลยชิน แล้วนับตั้งแต่ช่วงนั้นมาเราก็คุยหลายคนมาก ใช้คำว่ามากๆเลย แต่พอคุยกันไปมาจากที่แรกๆไม่รู้สึกอะไร จนเวลาผ่านไปเรารู้สึกกับเขาละเริ่มอาการทุกอย่างที่เหมือนแฟนแต่ไม่ได้เป็นไรกัน...แล้วนับตั้งแต่นั้นคนที่เรารู้สึกด้วยเขาก็ค่อยหายไปเงียบไปจนสุดท้ายไม่ได้คุยกันอีกเลย แล้วสุดท้ายก็ตัวเรานี่แหละที่เจ็บใจอยู่คนเดียวเพราะความรู้สึกมันห้ามไม่ได้ แล้วตั้งแต่ที่เราเสียใจในครั้งนั้นทำให้เรารู้ว่าไม่ควรจิงจังกับใครจนกว่าเราจะเจอคนที่ไว้ใจได้ เราคุยเยอะมาตลอด เทคนที่เข้ามาบ้าง หายไปบ้างเหมือนคนที่แล้วที่เคยทำกับเรา บางคนมองว่าเราใจร้ายที่ไม่ได้สนใจเขา(แต่ในความที่เขามองว่าเราใจร้ายนั้นเราเคยเจ็บมาก่อนเราจำความเจ็บใจในครั้งนั้นได้) เราไม่ได้เปิดใจให้ใครเข้ามาอีกเลย คุยกับเราถ้าคุยได้ก็คุยไปคุยไม่ได้เราก็แค่เทเขา ฟังดูเหมือนเรา

เนอะ (แต่เราก้ควรรักตัวเองบ้างป่ะว่ะ เปิดใจทีไรเสียใจตลอด) แต่จนถึงวันนี้ก็ยังคงเป็นเราที่เสียความรู้สึกตลอด เสียใจบ้าง ร้องไห้บ้าง อยากโทษตัวเองเหมือนกันเพราะว่าไม่เคยเข้มแข็งเลย T_T
เราควรทำแบบไหนถึงจะได้ไม่เสียใจอีกไม่ต้องเสียความรู้สึกอีก จนบางทีเราคิดว่าทำไมเจอแต่คนแบบนี้ก็ไม่รู้เจอแต่คนแบบเดิมๆ เห้อออออ!!!!!!!!! คิดแล้วอยากร้องไห้ 😭
ใครเคยเสียความรู้สึกบ่อยๆบ้างค่ะ ทั้งที่เรายังไม่ได้คบกับใคร?
เราควรทำแบบไหนถึงจะได้ไม่เสียใจอีกไม่ต้องเสียความรู้สึกอีก จนบางทีเราคิดว่าทำไมเจอแต่คนแบบนี้ก็ไม่รู้เจอแต่คนแบบเดิมๆ เห้อออออ!!!!!!!!! คิดแล้วอยากร้องไห้ 😭