คือว่าฐานะทางบ้านก็ค่อยข้างมีเงินแค่พอใช้ค่ะ หนูมีเรื่องให้น่าน้อยใจหลายเรื่องมาก หนูป่วยครอบครัวก็ปล่อยให้ยืดยาวไม่มีเงินรักษา หนูก็บอกพ่อแม่ไปแล้วว่าถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้จะเป็นเรื่องใหญ่และอาจต้องเสียเงินมากกว่านี้ แต่ครอบครัวก็ไม่เข้าใจ
หนูเข้าใจค่ะว่าทางบ้านไม่มีเงินแต่ด้วยความที่หนูอายุ15 ความเป็นเด็กวัยรุ่นบวกกับความน้อยใจที่มีมันทำให้อดคิดไม่ได้ว่า นี่มันอะไรกัน ทำไมเป็นแบบนี้ ทั้งที่หนูป่วยแท้ๆทำไมถึงไม่รักษา เคยพูดกับพ่อแม่ค่ะว่าจะไม่รักษาหนูจริงๆหรอ เค้าก็ตอบมาว่าจะหาเงินจากไหน ในใจหนูคือพูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ น้อยใจที่ทางบ้านไม่มีเงิน น้อยใจที่หนูหางานทำหาเงินเองไม่ได้ อีกเรื่องนึงคือหนูอยู่ม.3กำลังขึ้นม.4หนูอยากเรียนโครงการSMTE หนูคิดเสมอว่าถ้าหนูเรียนโครงการนี้หนูจะมีโอกาสให้ตัวเองเพิ่มมากขึ้นในอนาคต หนูต้องการชดเชยโอกาสที่จะเข้ามาในอนาคตกับโอกาสที่หนูไม่ได้รับในอดีต หนูคิดว่าโครงการนี้ทำให้หนูเข้ามหาลัยคณะที่อยากเข้าได้ง่ายขึ้น แต่ก็ต้องยุติความคิดค่ะ เพราะทางบ้านขอไว้ เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม และมันก็ทำให้หนูน้ำตาตกอีกครั้งค่ะ หนูเลยต้อเลือกงเรียนวิทย์คณิธรรมดาแทน แล้วหนูก็คิดว่าขนาดหนูอยากจะเรียนหนูยังไม่ได้เรียนตามที่ตั้งใจเลย แล้วก็มีอีกหลายๆเรื่องที่หนูน้อยใจกับครอบครัวด้วยความที่พ่อกับแม่มีหนูตอนอายุ40กว่าแล้ว ท่านก็อายุเยอะแล้วไม่ค่อยเข้าใจการเรียนหนูไม่ค่อยเข้าใจชีวิตหนู แต่หนูก็เข้าใจค่ะบางเรื่องที่ปรึกษาท่านได้ก็จะนำมาปรึกษาแต่เรื่องไหนที่คิดแล้วว่าคงปรึกษาไม่ได้ก็จะเก็บไปคิดมากแล้วก็แก้ปัญหาเองค่ะ ฟังดูหนูเป็นคนเอาแต่ได้ เอาแต่ใจ เห็นแก่ตัวใช่มั้ยคะ ใช่ค่ะหนูก็คิดว่าตัวเองก็คงเป็นแบบนั้น แต่จะให้ทำไงได้คะ หนูไม่รู้จะทำไงแล้ว ตอนนี้หนูก็ท้อมากเลยค่ะ ไม่มีแรงจะทำอะไรเลย จะไปสอบเข้าก็ไม่มีใจจะอ่านหนังสือเลย ชีวิตตอนนี้ไม่มีอะไรให้หวังเลยค่ะ ทำสิ่งตรงหน้าไปเรื่อยๆ ทำได้ก็ดี ทำไม่ได้ก็บั่นทอนกำลังใจให้ตัวเองไปอีกค่ะ ........ใครที่มีเรื่องอะไรอยากระบายก็ระบายมาได้นะคะถึงหนูจะช่วยอะไรไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ได้ระบายออกมาดีกว่าเก็บไว้นะคะ ลองปล่อยมันออกมาบ้างเผื่ออะไรจะดีขึ้น มาแชร์กันนะคะ
ครอบครัวไม่พร้อมสบันสนุนทำไงดี?
หนูเข้าใจค่ะว่าทางบ้านไม่มีเงินแต่ด้วยความที่หนูอายุ15 ความเป็นเด็กวัยรุ่นบวกกับความน้อยใจที่มีมันทำให้อดคิดไม่ได้ว่า นี่มันอะไรกัน ทำไมเป็นแบบนี้ ทั้งที่หนูป่วยแท้ๆทำไมถึงไม่รักษา เคยพูดกับพ่อแม่ค่ะว่าจะไม่รักษาหนูจริงๆหรอ เค้าก็ตอบมาว่าจะหาเงินจากไหน ในใจหนูคือพูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ น้อยใจที่ทางบ้านไม่มีเงิน น้อยใจที่หนูหางานทำหาเงินเองไม่ได้ อีกเรื่องนึงคือหนูอยู่ม.3กำลังขึ้นม.4หนูอยากเรียนโครงการSMTE หนูคิดเสมอว่าถ้าหนูเรียนโครงการนี้หนูจะมีโอกาสให้ตัวเองเพิ่มมากขึ้นในอนาคต หนูต้องการชดเชยโอกาสที่จะเข้ามาในอนาคตกับโอกาสที่หนูไม่ได้รับในอดีต หนูคิดว่าโครงการนี้ทำให้หนูเข้ามหาลัยคณะที่อยากเข้าได้ง่ายขึ้น แต่ก็ต้องยุติความคิดค่ะ เพราะทางบ้านขอไว้ เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม และมันก็ทำให้หนูน้ำตาตกอีกครั้งค่ะ หนูเลยต้อเลือกงเรียนวิทย์คณิธรรมดาแทน แล้วหนูก็คิดว่าขนาดหนูอยากจะเรียนหนูยังไม่ได้เรียนตามที่ตั้งใจเลย แล้วก็มีอีกหลายๆเรื่องที่หนูน้อยใจกับครอบครัวด้วยความที่พ่อกับแม่มีหนูตอนอายุ40กว่าแล้ว ท่านก็อายุเยอะแล้วไม่ค่อยเข้าใจการเรียนหนูไม่ค่อยเข้าใจชีวิตหนู แต่หนูก็เข้าใจค่ะบางเรื่องที่ปรึกษาท่านได้ก็จะนำมาปรึกษาแต่เรื่องไหนที่คิดแล้วว่าคงปรึกษาไม่ได้ก็จะเก็บไปคิดมากแล้วก็แก้ปัญหาเองค่ะ ฟังดูหนูเป็นคนเอาแต่ได้ เอาแต่ใจ เห็นแก่ตัวใช่มั้ยคะ ใช่ค่ะหนูก็คิดว่าตัวเองก็คงเป็นแบบนั้น แต่จะให้ทำไงได้คะ หนูไม่รู้จะทำไงแล้ว ตอนนี้หนูก็ท้อมากเลยค่ะ ไม่มีแรงจะทำอะไรเลย จะไปสอบเข้าก็ไม่มีใจจะอ่านหนังสือเลย ชีวิตตอนนี้ไม่มีอะไรให้หวังเลยค่ะ ทำสิ่งตรงหน้าไปเรื่อยๆ ทำได้ก็ดี ทำไม่ได้ก็บั่นทอนกำลังใจให้ตัวเองไปอีกค่ะ ........ใครที่มีเรื่องอะไรอยากระบายก็ระบายมาได้นะคะถึงหนูจะช่วยอะไรไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ได้ระบายออกมาดีกว่าเก็บไว้นะคะ ลองปล่อยมันออกมาบ้างเผื่ออะไรจะดีขึ้น มาแชร์กันนะคะ