คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 3
เข้าใจความรู้สึกครับ
มันจะมีความรู้สึกโดดเดี่ยว อึดอัด ปนกันไปเป็นความรู้สึกที่ทำให้เราไม่มีความสุขใช่มั้ยครับ
ผมอยากให้แนวคิดๆนึงที่อาจจะช่วยคุณได้ครับ
แต่ลองคิดในอีกมุมนะครับถึงเราไม่จากเขาวันนี้แต่มันก็มีวันนึงที่จากเขาอยู่ดี เราก็ต้องเศร้าอยู่ดีถ้าถึงวันนั้น เป็นความโชคดีนะครับที่เราได้เจอประสบการณ์แบบนี้ก่อนอื่นตั้งสติอย่าเพิ่งกระวนกระวาย แล้วมาหาทางออกปัญหากัน
แต่ถึงอย่างนั้นคนที่เราควรรักมากที่สุดคือ "ตัวเราเอง" ครับ ลอง"หยุดเสียใจกับสิ่งที่เสียไป แล้วหันมาสนใจสิ่งที่มีอยู่" หยุดอาวรณ์กับเพื่อนที่เสียไปแล้วกลับมาดูรอบข้างตัวเองว่ามีใครบ้างที่คอยเคียงข้างเราเสมอ ถ้าคุณมีครวบครังอยู่ยังไงคุณก็ไม่โดดเดี่ยวครับ แล้วมันก็เป็นโอกาสดีที่จะคัดกรองเพื่อนๆ ใครที่คอยอยู่เคียงข้างเราแล้วไม่เอาเปรียบเรา เราต้องรักษาคนๆไว้นะครับ
แต่ถ้าชีวิตนี้ไม่เหลือใครเลย(อย่างเลวร้ายสุดๆ)ไม่มีทั้งครอบครัว ทั้งเพื่อนสักคน ตราบใดที่คุณยังไม่ตายก็มีตัวคุณเองอยู่คนที่คุณควรใส่ใจมากที่สุด ลองกลับมาอยู่กับตัวเองดูแลตัวเองเหมือนดูแลเพื่อนสนิทที่สุดคุณนึง ซับน้ำตาเขา ปลอบใจเขา พาเขาไปทานข้าว ดูหนัง หาสิ่งที่เขาชอบ หาหนังสืออ่าน พาเขาออกกำลังกายแล้วก็พัฒนาชีวิตเขาให้เขามีคุณค่าด้วยตัวคุณเอง หาสิ่งดีๆทำ จนทำให้เขากลับมารู้สึกดีให้ได้ คุณจะพบว่าคนที่กำหนดคุณค่าของตัวคุณได้มีแค่ "ตัวคุณเอง"เท่านั้น คุณจะพบว่าชีวิตคุณมีค่า ยังมีอะไรที่น่าสนใจอีกมาก มากกว่ามาเสียเวลากับการเสียใจ เมื่อตัวคุณเองมีคุณค่าคุณก็จะดึงดูดคนที่ดีเข้ามาในชีวิต แล้วคุณจะพบว่ายังไงคุณก็ไม่มีทางโดดเดี่ยวอย่างน้อยมีตัวคุณนั้นยังอยู่ แล้วคุณจะเข้มแข็งขึ้น
เมื่อคุณเห็นคุณค่าในตัวเอง แสดงว่าคุณรักตัวเองเป็นแล้ว เมื่อรักตัวเองเป็นแล้วคุณก็จะรักคนอื่นเป็นเช่นกัน เราต้องมีจุดยืนในชีวิตอย่าเอาความสุขของเราไปถูกกับคุณอื่น ชีวิตเราไม่รู้ว่าจะตายตอนไหนเราเลยต้องทำให้ตัวเองให้มีค่าที่สุด เราจึงจะเป็นคนที่ใช้ชีวิตคุ้มค่า
***เป็นกำลังใจให้ครับ สักวันมันต้องมีวันของคุณครับ สู้ๆ✌🏻***
มันจะมีความรู้สึกโดดเดี่ยว อึดอัด ปนกันไปเป็นความรู้สึกที่ทำให้เราไม่มีความสุขใช่มั้ยครับ
ผมอยากให้แนวคิดๆนึงที่อาจจะช่วยคุณได้ครับ
แต่ลองคิดในอีกมุมนะครับถึงเราไม่จากเขาวันนี้แต่มันก็มีวันนึงที่จากเขาอยู่ดี เราก็ต้องเศร้าอยู่ดีถ้าถึงวันนั้น เป็นความโชคดีนะครับที่เราได้เจอประสบการณ์แบบนี้ก่อนอื่นตั้งสติอย่าเพิ่งกระวนกระวาย แล้วมาหาทางออกปัญหากัน
แต่ถึงอย่างนั้นคนที่เราควรรักมากที่สุดคือ "ตัวเราเอง" ครับ ลอง"หยุดเสียใจกับสิ่งที่เสียไป แล้วหันมาสนใจสิ่งที่มีอยู่" หยุดอาวรณ์กับเพื่อนที่เสียไปแล้วกลับมาดูรอบข้างตัวเองว่ามีใครบ้างที่คอยเคียงข้างเราเสมอ ถ้าคุณมีครวบครังอยู่ยังไงคุณก็ไม่โดดเดี่ยวครับ แล้วมันก็เป็นโอกาสดีที่จะคัดกรองเพื่อนๆ ใครที่คอยอยู่เคียงข้างเราแล้วไม่เอาเปรียบเรา เราต้องรักษาคนๆไว้นะครับ
แต่ถ้าชีวิตนี้ไม่เหลือใครเลย(อย่างเลวร้ายสุดๆ)ไม่มีทั้งครอบครัว ทั้งเพื่อนสักคน ตราบใดที่คุณยังไม่ตายก็มีตัวคุณเองอยู่คนที่คุณควรใส่ใจมากที่สุด ลองกลับมาอยู่กับตัวเองดูแลตัวเองเหมือนดูแลเพื่อนสนิทที่สุดคุณนึง ซับน้ำตาเขา ปลอบใจเขา พาเขาไปทานข้าว ดูหนัง หาสิ่งที่เขาชอบ หาหนังสืออ่าน พาเขาออกกำลังกายแล้วก็พัฒนาชีวิตเขาให้เขามีคุณค่าด้วยตัวคุณเอง หาสิ่งดีๆทำ จนทำให้เขากลับมารู้สึกดีให้ได้ คุณจะพบว่าคนที่กำหนดคุณค่าของตัวคุณได้มีแค่ "ตัวคุณเอง"เท่านั้น คุณจะพบว่าชีวิตคุณมีค่า ยังมีอะไรที่น่าสนใจอีกมาก มากกว่ามาเสียเวลากับการเสียใจ เมื่อตัวคุณเองมีคุณค่าคุณก็จะดึงดูดคนที่ดีเข้ามาในชีวิต แล้วคุณจะพบว่ายังไงคุณก็ไม่มีทางโดดเดี่ยวอย่างน้อยมีตัวคุณนั้นยังอยู่ แล้วคุณจะเข้มแข็งขึ้น
เมื่อคุณเห็นคุณค่าในตัวเอง แสดงว่าคุณรักตัวเองเป็นแล้ว เมื่อรักตัวเองเป็นแล้วคุณก็จะรักคนอื่นเป็นเช่นกัน เราต้องมีจุดยืนในชีวิตอย่าเอาความสุขของเราไปถูกกับคุณอื่น ชีวิตเราไม่รู้ว่าจะตายตอนไหนเราเลยต้องทำให้ตัวเองให้มีค่าที่สุด เราจึงจะเป็นคนที่ใช้ชีวิตคุ้มค่า
***เป็นกำลังใจให้ครับ สักวันมันต้องมีวันของคุณครับ สู้ๆ✌🏻***
แสดงความคิดเห็น
ควรทำไงดี